Bossk - Migration

Πριν γράψω για την νέα κυκλοφορία των Bossk θέλω να κάνω μια μικρή εξομολόγηση. Τους είχα παρεξηγήσει. Ή καλύτερα, δεν τους είχα δώσει την δέουσα προσοχή. Παρόλο που το post (rock και metal) είναι ένα ιδίωμα που με γαλούχησε και συνεχίζει φυσικά μέχρι και σήμερα να μου ιντριγκάρει το μυαλό, αυτοί οι ιδιαίτεροι ?γγλοι από το Ashford με αφήναν κάπως αδιάφορο. Τόσα ήξερα. Αυτή η “κριτική” λοιπόν, είναι πρώτα μία κριτική για μένα τον ίδιο και ταυτόχρονα μία πρώτης τάξεως ευκαιρία για να τους ακούσω με ένα ζευγάρι αξιοπρεπή ακουστικά, με τον σεβασμό και την διάθεση που αρμόζει στην περίσταση. Κι έτσι έγινε. Τους άκουσα. Τους ακούω ακόμα και τώρα που γράφω αυτές τις λέξεις. Σίγουρα δεν θα ισχυριστώ οτι “άλλαξαν τον κόσμο μου”, μου υπενθύμισαν όμως οτι οι παρωπίδες στην ζωή γενικότερα, ουσιαστικά εμποδίζουν (και) την Απόλαυση. Όσο ζω, μαθαίνω λοιπόν. Προχωράμε.

Όταν έρχεται στην κουβέντα το post metal συνήθως περνούν απο το μυαλό σε πρώτο χρόνο, συγκεκριμένα ονόματα. Οι ISIS, από το Oceanic (2002) και μετά, οι Russian Circles, οι Neurosis απο το Through Silver in Blood (1996) κι έπειτα, οι Pelican και φυσικά, μέσα από μια πιο πειραματική πτυχή, οι Jesu και οι Godflesh (βλ. Justin Broadrick των Napalm Death, Pale Sketcher κ.α). Για λόγους “τιμής” θα αναφέρω τους Amenra, Cult of Luna και Year of No Light. Πηγαίνοντας πίσω στην δισκογραφία των Bossk, διαπίστωσα ότι δεν είναι ιδιαίτερα παραγωγικοί κι ας ποστάρουνε μια 15ετία και πλέον. Δύο EP, ένα το 2005 και ένα το 2007, ένα split το 2009 και μετά από τρία χρόνια ένα single. Υπάρχει προφανώς ένα χρονικό μοτίβο μέχρι εδώ, “ποσοτικά” μιλώντας όμως (και μόνο έτσι) οι Bossk έχουν ένα όριο. Φυσικά αυτό μπορεί να έχει διάφορες ερμηνείες. Από την ύπαρξη άλλων projects ή γενικά από την έλλειψη χρόνου, μέχρι την διαπίστωση ότι μία μπάντα “δίνει” μόνο όταν κατέχει κάτι που πρέπει να ακουστεί δημόσια. Ίσως και τίποτα από αυτά. Μετά μεσολαβούν 4 χρόνια και “σκάει μύτη” η πρώτη τους ολοκληρωμένη δουλειά, το Audio Noir (2016).

Ένα υπέροχο άλμπουμ, ονειρικό στον πυρήνα του, δυνατό και sludgy στις παρυφές του. Αν στις πρώτες δουλειές οι ISIS και οι Pelican έχουν τον πρώτο και κύριο ρόλο σαν επιρροές, στο Audio Noir μπαίνουν δυναμικά οι Russian Circles. Ευτυχώς δηλαδή, γιατί πάντα πρέπει να μαθαίνουμε από τους καλύτερους, όμως θα τολμήσω να πω ότι σε κάποια ιδιώματα, συμπεριλαμβανομένου και του post, που η πεπατημένη είναι συνήθως και η αφετηρία των περισσότερων γκρουπ, ο δύσκολος δρόμος του πειραματισμού και της καινοτομίας σπανίζει. Δεν απουσιάζει όμως τελείως εδώ και το Migration (2021), του οποίου η πρόσφατη κυκλοφορία είναι και η αφορμή γι’ αυτό το κείμενο, το αποδεικνύει έμπρακτα με εμφανή την ανάλογη στόχευση. Η πενταετής δισκογραφική απουσία μέχρι το 2021 έχει λοιπόν μία αιτία και είναι ακριβώς αυτή η ωριμότητα που έχει αποκτήσει η μπάντα, αλλά και η οξυδέρκεια να μην της φτάνει αυτό που ήδη έχει και να ζητάει το κάτι παραπάνω. Η απουσία συνεπώς είναι το τίμημα που “πλήρωσαν” οι Bossk για να απελευθερωθούν από κάποια στερεότυπα. Αυτά που επέβαλλαν οι ίδιοι στους εαυτούς τους κι αυτά που ήρθαν “απ’έξω”.

Αν δεν έχετε ξανακούσει τους Bossk, μην περιμένετε πολλά αργόσυρτα riffs. Θα τα συναντήσετε κι αυτά σε έναν βαθμό, όμως σε γενικές γραμμές το Migration είναι ένας πιο πειραματικός δίσκος. Κατά την διάρκεια της ακρόασης θα συναντήσετε μαζί με τα βαριά riffs, ηλεκτρονικά περάσματα ανάμεσα (αλλά και “μέσα”) στα κομμάτια, brutal και alternative φωνητικά, μέχρι και drumming που με λίγη φαντασία, θυμίζει Massive Attack ή κάτι ανάλογο. Επίσης, θα διαπιστώσετε απο την πρώτη κιόλας επαφή με το άλμουμ, πως δεν είναι τόσο μία ταξινόμηση αυτόνομων κομματιών αλλα ένα ενιαίο αλληλεξαρτώμενο σύνολο, σαν μία ταινία. Το White Stork είναι το “χαλί” που θα πατήσεις για να μπεις στα ενδότερα. Το Menhir (μαζί με το HTV-3) σε πρώτη φάση θα σου δώσουν την εντύπωση πως είναι και τα πιο “κεντρικά” κομμάτια. Επίσης και στα δύο υπάρχουν guest φωνητικά.

Το Menhir (με συμμετοχή του Johannes Persson των Cult of Luna) δε λυπάται το μικρόφωνο και μοιάζει με τα απειλητικά του riffs σαν τον ορισμό του post metal. Δηλαδή είναι σκοτεινό, ατμοσφαιρικό κι έτοιμο να “ξεσπάσει” ανά πάσα στιγμή. Το HTV-3 (με την συμμετοχή του Josh McKeown των Palm Reader) ξεκινά ανορθόδοξα με trip-hop στοιχεία και alternative φωνητικά, που εναλλάσσονται με άλλα πιο brutal και ένα χαρακτηριστικό stoner metal ριφάκι, στοιχείο που θα συναντήσετε και στο Atom Smasher του Audio Noir, που είναι κομματάρα. Κάθε ταινία χρειάζεται συνήθως κι ένα “διάλειμμα”. Αυτό είναι το Kibo, το πέμπτο κατά σειρά κομμάτι.

Μοιάζει με “φόρο τιμής” στους γιαπωνέζους Mono, μία σπάνια μπάντα που έντυνε κι αυτή ανύπαρκτες ταινίες με μουσική. Μπορείτε να το δείτε εύκολα και ως μία γλυκιά προειδοποίηση για το Lira, το οποίο είναι και το προσωπικό αγαπημένο, που είναι κυκλοθυμικό με την αρχή του να σε βάζει σε post rock τριπάκι για να σε “πετσοκόψει” στα τελευταία λεπτά με “κροτάλισμα” μπάσου, σήμα κατατεθέν του sludge metal. Το Migration κλείνει περίπου όπως άρχισε, με το Unberth να βάζει στην εξίσωση ηλεκτρονικά ambient στοιχεία. Κι όλα αυτά, ανυποψίαστε αναγνώστη, όμορφα οργανωμένα σε 40 λεπτά μουσικής.

Μπάντες όπως οι Pink Floyd μας έμαθαν με φανταστικό τρόπο, κάτι πάρα πολύ σημαντικό. Πως για να ακούσεις καλή μουσική χρειάζεται να δώσεις χρόνο και να έχεις υπομονή, χαρακτηριστικά που δεν έχουν σχέση με τις ραδιοσαχλαμάρες που θέλουν να μας πείσουν ότι η ζωή έχει γεύση γλειφιτζούρι φράουλα. Μια παρόμοια διάθεση χρειάζεται να σε διακατέχει πριν εισβάλλεις στο σύμπαν των Bossk. Θυμίζω πως ακούγοντας το Migration δεν θα έχεις μάλλον την ανατριχίλα που σε διαπερνάει όπως στο άκουσμα ενός δίσκου των Neurosis, προερχόμενη απ’ευθείας από τα έγκατα των 90’s. Ούτε θα βιώσεις το τριπάρισμα που πλησιάζει σαν παλιρροϊκό κύμα (κι εν τέλει σε παρασέρνει), όταν ακούς να ξεδιπλώνεται στα αυτιά σου ένας δίσκος ISIS, ακόμα κι όταν είναι χιλιοπαιγμένος. Θα αναγνωρίσεις όμως – κι εδώ θα υπερβάλλω αλλά δεν πειράζει - μια γλυκιά, αμυδρή αίσθηση ελπίδας. Αυτή που μάλλον θα ένιωθες την κρίσιμη εκείνη στιγμή που θα κρατούσες ένα απλό σφυρί στο καλό σου χέρι, μπροστά σε έναν τοίχο που πρέπει να πέσει. Καλή ακρόαση.

Rating: 

 7.5


Εταιρεία: Deathwish Inc.
Genre: Post Metal/Atmospheric Sludge Metal
Παραγωγός: Martin Ruffin
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 18/06/2021
Band Links: Facebook Instagram | Spotify | YouTube | Bandcamp

Τελευταία