Deafheaven - Infinite Granite

Θυμάστε το New Bermuda του 2015, τι ωραία κυκλοφορία ήταν αυτή; Βέβαια, οι «μυημένοι» τους είχαμε βάλει από τις πρώτες ημέρες κυκλοφορίας του ντεμπούτο τους. Ξεχωριστοί σε ήχο, σκηνική παρουσία και η γενικότερη καλλιτεχνική τους τοποθέτηση έδειχνε ένα σχήμα με άποψη πέραν των στενών ορίων της σκηνής.

Πάντα πειραματικοί με τον ήχο τους, έψαχναν νέα μονοπάτια για να βαδίζουν και αυτό ήταν ένα στοιχείο που τους ξεχώριζε. Για αυτό και δεν προξένησε καμία εντύπωση η επιλογή τους το 2018 να κινηθούν σε μία shoegaze λογική με την κυκλοφορία του "Ordinary Corrupt Human Love". Για να είμαι ειλικρινής, είχα βρει αυτήν τους την απόπειρα αρκετά μπερδεμένη και «σαθρή», όμως λόγω πρότινου «έντιμου» βίου, είχα την άποψη ότι στο μέλλον, αυτή η πρωτόλεια ιδέα, θα εξελιχθεί σε κάτι κάλο.

Το Infinite Granite είναι ακριβώς αυτό, η πιο βαθιά δηλαδή μελέτη αυτής της ιδέας, μένει να δούμε αν το αποτέλεσμα τους δικαιώνει. Σκεπτόμενος το single που βγήκε στο πλαίσιο προώθησης του δίσκου, το "Great Mass of Color", οι προσδοκίες που δημιουργήθηκαν ήταν πολύ υψηλές. Το album όμως στο σύνολο του δεν τα πήγε τόσο καλά και για να γίνω ακόμα πιο αυστηρός, η εκτελεστική δεινότητα & ενορχηστροτική ικανότητα των Deafheaven είναι τόσο μεγάλη που μπορεί να σε παραπλανήσει και σε να οδηγήσει σε εσφαλμένα συμπεράσματα, δηλαδή, να θεωρήσεις μία σύνθεση τους καλύτερη από όσο πραγματικά είναι.

Τρανταχτό παράδειγμα του παραπάνω είναι το "The Gashing", ένα κομμάτι που στην πρώτη ακρόαση εντυπωσιάζει. Τραχύ όσο πρέπει, με κρυστάλλινο ήχο, ωραίες μελωδίες, αλλά σε κάθε σημείο του σε βασανίζει η σκέψη ότι κάπου το έχεις ξανακούσει. Επίσης, ο George Clarke, μετά λύπης μου το λέω,αποτελεί ένα από τα πιο αδύναμα στοιχεία του δίσκου. Όχι δεν είναι φάλτσος, ούτε άφωνος ή κάτι τέτοιο, αλλά η συναισθηματική απάθεια της μουσικής του album των συμπαρασέρνει σε τέτοιο βαθμό που δεν είσαι σίγουρος ποιο από δύο μέρη (ορχηστρικό ή φωνητικό) ευθύνεται περισσότερο.

?λλο ένα στοιχείο που πρέπει να αναφέρουμε είναι ότι ο λόγος για την τόσο μονοδιάστατη και άχρωμη κυκλοφορίας τους, κατά τη γνώμη μου, εντοπίζεται στην πλήρη απαγκίστρωση τους από το Black Metal. Δεν το λέω διότι μου αρέσει το συγκεκριμένο ιδίωμα, αλλά γιατί τότε είχε ενδιαφέρον αυτή η post/gaze προοπτική τους. Έδενε μία ωραία αντίθεση, αναδείκνυε τη συνύπαρξη δύο κόσμων τόσο διαφορετικών μεταξύ τους. Θεωρώ ότι το ίδιο θα μου ακουγόταν αν αποφάσιζαν να παίξουν ξαφνικά σαν τους Immortal ή κάποιο αντίστοιχο συγκρότημα.

Δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα με την απόφαση της μπάντας να απομακρυνθεί από τον ήχο που την καθιέρωσε, το αντίθετο, το επικροτώ θερμά. Όμως μία στροφή στον ήχο συχνά δεν έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα και το Infinite Granite είναι μία τέτοια περίπτωση. Ένα album άνευρο, χωρίς καμία πρωτότυπη ιδέα, και όταν μας έχουν συνηθίσει στην ακριβώς αντίπερα όχθη, τότε η διαφορά γίνεται και εμφανώς εντονότερη.  

Rating: 

 5.5


Εταιρεία: Sargent House
Genre: Shoegaze, Post-Rock
Παραγωγός: Justin Meldal-Johnsen
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 20/08/2021
Band Links: Deafheaven | Facebook | Instagram | Twitter | Spotify | YouTube 
|
Bandcamp 

Τελευταία