@zola - Κριτική

Η ιστορία του @zola είναι ενδεχομένως από τις πιο ενδιαφέρουσες του σύγχρονου διαδικτυακού χώρου. Δημοσιευμένη το 2015 σε ένα Twitter Thread αποτελούμενο από 148 ξεχωριστά tweets από την Zola, μια σερβιτόρα και εξωτική χορεύτρια μερικής απασχόλησης, η ιστορία του @zola πραγματεύεται ένα σαββατοκύριακο στην Florida το οποίο εξελίχτηκε σε μια εφιαλτική κατάσταση. Η πλοκή που παρακολουθούμε στην εν λόγο συλλογή από tweets είναι μια σχεδόν σουρεαλιστική περιπέτεια γεμάτη εγκληματίες, σεξ και ορισμένες τραγελαφικές καταστάσεις. Είναι πραγματικά μια απόλαυση η ανάγνωση της και είναι σίγουρο ότι οποιαδήποτε διασκευή θα δυσκολεύονταν να αιχμαλωτίσει την παράνοια και την ίντριγκα της αληθινής ιστορίας.

Η Zola θα γνωρίσει την Jessica, μια stripper με την οποία θα αναπτύξει έναν στενό δεσμό φιλίας. Η Jessica θα προσκαλέσει την Zola στην Florida με σκοπό να εργαστούν σε μερικά πολυσύχναστα και κερδοφόρα strip clubs για δυο νύχτες. Η Zola θα δεχτεί. Μόνο που η Jessica έχει ορισμένα κρυφά κίνητρα.

Το σενάριο του Jeremy Ο. Harris και της Janicza Bravo είναι μια σχεδόν πιστή μεταφορά της αληθινής ιστορίας που ωστόσο αποτυγχάνει στο να αποδώσει την αίγλη του «πρότυπου υλικού». Το βασικότερο σφάλμα του σεναρίου είναι η δομή της αφήγησης. Δεν υπάρχει μια σταθερή ροή εξέλιξης των γεγονότων αφενός και η ιστορία διακόπτεται σε αρκετές φάσεις με αχρείαστες εκ αφηγηματικής απόψεως σκηνές που δημιουργούν την αίσθηση της κόπωσης στον θεατή αφετέρου. Μπορεί να λεχτεί ότι η εκδοχή που βλέπουμε στην ταινία αποτελεί μια νερωμένη μορφή της αληθινής ιστορίας. Η αλλοίωση των γεγονότων δεν εξυπηρετεί σε αφηγηματικό επίπεδο την ταινία αλλά αντιθέτως της στερεί όλα αυτά που καθιστούν το ομώνυμο thread την viral επιτυχία που ήταν. Η πλοκή είναι ένα νερόβραστο crime story με ορισμένους εξαιρετικά ενδιαφέροντες χαρακτήρες αλλά δίχως κάποια ουσία ή στόχο.

Σκηνοθετικά η Bravo αντιγράφει το σκηνοθετικό στυλ των Paul Thomas Anderson και Stephen Soderbergh. Αυτό μεν δεν είναι κάτι το κακό απαραίτητα. Η σκηνοθετική δουλειά που παρακολουθούμε είναι στιβαρή και δημιουργεί μια εξαιρετική ατμόσφαιρα που κατορθώνει να κάνει τον θεατή τουλάχιστον να προσέχει όσα εκτυλίσσονται ενώπιων του. Η κινηματογράφηση του Ari Wegner σίγουρα βοήθα τα πράγματα. Ο Wegner προσδίδει μια ονειρική αίσθηση στα δρώμενα και γοητεύει τον αμφιβληστροειδή του θεατή με αψεγάδιαστη ισορροπία έντονων και μουντών χρωμάτων.

Το ερμηνευτικό επιτελείο της ταινίας είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του έργου. Οι ηθοποιοί πραγματοποιούν μια εξαίσια δουλειά στο να παρουσιάσουν τους ομολογουμένως slapstick χαρακτήρες και κατορθώνουν να ισορροπούν με άνεση μεταξύ σοβαρού και αστείου, κάνοντας τις διαρκείς αλλαγές τόνου που έχει η ταινία να μοιάζουν οργανικές. Την παράσταση για δεύτερη φορά σε φετινή παράγωγη κλέβει ο Colman Domingo ο οποίος πλάθει έναν χαρακτήρα που ακροβατεί άριστα μεταξύ απειλητικού και ξεκαρδιστικού.

Το @zola ίσως να αποτελεί μια από τις πιο αδύναμες κινηματογραφικές προτάσεις. Δεν είναι μια κακή ταινία αλλά ούτε και μια καλή. Είναι ενδιαφέρουσα αλλά λησμονείται εύκολα ευθύς αφότου πέσουν οι τίτλοι τέλους. Δεν έχει κάποια ξεχωριστή ταυτότητα ως έργο και δεν πρόκειται να εντυπωσιάσει ούτε το ευρύ κοινό ούτε τους θαυμαστές του ομότιτλου thread.

Rating:

Χώρα: Η.Π.Α.
Έτος: 2021
Χρώμα: 'Εγχρωμο
Σκηνοθεσία:
Janicza Bravo
Πρωταγωνιστούν: Taylour Paige, Colman Domingo, Riley Keough
Διάρκεια: 90'

Τελευταία