Cry Macho - Κριτική

Αλλη μια χρονιά, άλλη μια ταινία του Clint Eastwood. Είναι τουλάχιστον συγκινητικό που αυτός ο σπουδαίος δημιουργός και αξεπέραστος πρωταγωνιστής σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στα 91 του χρόνια. Το περσινό του πόνημα Richard Jewell ήταν βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα, όπως μας έχει συνηθίσει από το 2011 κι ύστερα. Εγώ θα την χαρακτήριζα και την καλύτερη από όλες αυτές τις ταινίες. Μια τρανταχτή απόδειξη ότι ο Eastwood θα είναι πίσω από την κάμερα μέχρι την ύστατη ώρα σαν άλλος Sidney Lumet.

Περιττό να πω ότι χάρηκα μέγιστα με την ανακοίνωση της τωρινής του ταινίας εν μέσω πανδημίας. Ο τίτλος Cry Macho με έκανε αμέσως να σκεφτώ μια αποδόμηση του σκληρού άντρα με τον οποίον έχει ταυτιστεί ο Clint σε όλη του την καριέρα. Παράλληλα το άρθρο τόνιζε πως είχαν γίνει αρκετές προσπάθειες παλιότερα για να γυριστεί το σενάριο. Σε κάποιο σημείο θα πρωταγωνιστούσε ο Roy Scheider και σε κάποιο άλλο ο Schwarzenegger αλλά προφανώς κανείς δεν ταιριάζει σε έναν τέτοιο τίτλο τόσο όσο ο πιο μπαρουτοκαπνισμένος στο αρχέτυπο του σκληρού άντρα Clint Eastwood.

Φτάνουμε λοιπόν στο σήμερα να απολαύσουμε την ταινία και να δούμε άμα ανταποκρίνεται στις όποιες προσδοκίες μας. Αυτό που μπορώ να είναι πως αποτελεί μια γλυκύτατη ταινία. Παρά αυτό όμως έχει τεράστιες αδυναμίες και σίγουρα σε αρκετά επίπεδα είναι μια απογοήτευση την οποία όμως δεν μετανιώνω που είδα.

Ο Mike Milo (Clint Eastwood) είναι ένας πρώην αστέρας του ροντέο και νυν εκτροφέας αλόγων. Τον πιάνουμε στη μέρα της απόλυσης του από τον Howard (Dwight Yoakam) λαμβάνοντας το απαραίτητο exposition για τις δόξες και την πτώση του στο σύνολο της εναρκτήριας σεκάνς. Στο τέλος αυτής ο Howard θα εξαργυρώσει μια χάρη που του χρωστάει ο Milo. Θα του δώσει την αποστολή να πάει στο Μεξικό και να φέρει το γιό του Rafo (Eduardo Minett) από τα χέρια της μάνας του η οποία τον κακομεταχειρίζεται.

Ήδη σ’ αυτά που περιέγραψα βρίσκουμε μια αντίφαση στο σενάριο. Το αφεντικό που απολύει έναν άνθρωπο στον οποίον φαίνεται να μην έχει καμιά εκτίμηση πλέον και μετά να του ζητάει κάτι τόσο σημαντικό. Δυστυχώς το σενάριο θα έχει και σ’ άλλα σημεία αντίστοιχα άτσαλες προωθήσεις της πλοκής και αντιφάσεις. Είναι πραγματικά άξιο απορίας πως ένα σενάριο που υπάρχει τόσα χρόνια μοιάζει τόσο πρόχειρο και τετριμμένο.

Ο διάλογος χαρακτηρίζεται από κοινοτοπίες, την απλούστερη δυνατή γλώσσα και τους χαρακτήρες επί της ουσίας να εξηγούν πράγματα με έναν τρόπο που μοιάζει αφύσικος. Η προαναφερθείσα πλοκή χαρακτηρίζεται από γεγονότα με χαλαρή αφηγηματική σύνδεση και μερικές σκηνές που εξυπηρετούν μόνο την προώθηση της πλοκής. Η ταινία έχει ξεκάθαρα προβλήματα ρυθμού και έναν θολό θεματικό πυρήνα.

Ενώ όλο το βάρος είναι στο πρωταγωνιστικό δίδυμο δεν κατάλαβα τι ακριβώς ήθελε να μας πει η ταινία πέραν από το προφανές ότι οι ματσίλες δεν είναι και τόσο καλές. Πράγμα που είχε ειπωθεί ήδη από το τρέιλερ. Ακόμα κι αυτό όμως, όσο κι αν προσπαθεί να το δείξει ο Mike στον πιτσιρικά ο οποίος στα δεκατρία του χρόνια κλέβει αμάξια, πίνει αλκοόλ και συμμετέχει σε κοκορομαχίες άλλο τόσο δεν δένει αφηγηματικά. Ο Mike φέρεται ως επί το πλείστον καλοκάγαθα, άλλες φορές χρησιμοποιεί λίγο την ματσίλα της προηγούμενης ζωής του και ο μικρός του φέρνει κάποιες αντιστάσεις πηγαίνοντας μπρος πίσω ανάμεσα στο κακό παιδί που ήταν και το πιο ώριμο παιδί που θα γίνει.

Είναι βέβαια ο μόνος χαρακτήρας που έχει κάποια εξέλιξη αλλά κι αυτό γίνεται απλά γιατί είναι αναπόφευκτο και δεν πείθει ότι κερδήθηκε μέσα απ’ τα δρώμενα. Βέβαια σ’ αυτό δεν βοηθάει κι η ερμηνεία του μικρού η οποία σε όλο τον αγγλικό του διάλογο είναι απλά και μόνο παραπονιάρικη χωρίς να καλύπτει ένα ευρύ φάσμα συναισθημάτων. Παρόλα αυτά και σε συνδυασμό με την εξίσου κακή ερμηνεία στα αγγλικά της μητέρας του (η οποία ευτυχώς εξαφανίζεται μετά το πρώτο μισό της ταινίας) αλλά ακόμα του αμερικάνου Yoakam, δεν μπορώ παρά να κατηγορήσω τη σκηνοθεσία και το casting του Eastwood.

Ομολογουμένως τα μέλη του cast που μιλάνε μόνο Ισπανικά τα καταφέρνουν αρκετά καλύτερα κι ακόμα κι ο Minett στις λίγες ατάκες που έχει στη μητρική του γλώσσα. Ο Eastwood θα έπρεπε να έχει βρει έναν έφηβο συμπρωταγωνιστή ο οποίος να κατέχει εξίσου καλά τις δύο γλώσσες και πιθανότατα να είχε κάνει περισσότερες πρόβες.

Σε όλο αυτό δεν βοηθάει κι ο Eastwood σαν ηθοποιός και χαρακτήρας. Η ερμηνεία του είναι η καλύτερη της ταινίας και η λακωνικότητα του χαρακτήρα του τον κάνει να είναι μέγιστα λιγότερο cringey από όλους του υπόλοιπους. Εν μέρει φαίνεται σαν να ανήκει σε διαφορετική ταινία.

Αυτές είναι πάνω κάτω οι μεγαλύτερες αδυναμίες της ταινίας η οποία όμως με έκανε να χαμογελάσω αρκετά. Οι μόνες ταινίες που μπορώ ευθέως να την παραλληλίσω είναι εκείνες οι live action περιπετειούλες για παιδιά που γύριζε η Disney στα 90’s. Οφείλω δε να ομολογήσω πως μετά το πρώτο μισό της ταινίας το οποίο χαρακτηρίζεται από μια σοβαρότητα που δεν συνάδει με την ποιότητα του κείμενο, με έπιασε η ελαφρότητα της ταινίας και το γενικότερο wholesome στοιχείο.

Κάπως όπως και με το Space Jam μεταφέρθηκα σ’ αυτά τα μεσημέρια Κυριακής σε κάποιο τηλεοπτικό κανάλι όπου βλέπαμε αυτό που είχε για να περάσει η ώρα. Είναι αρκετά οικείο συναίσθημα αν και εντελώς ξεχασμένο στον κόσμο της απόλυτης επιλογής που ζούμε πλέον. Το μεγαλύτερο μέρος του δεύτερου μισού αναλώνεται στους πρωταγωνιστές να ζούνε παρέα με μια οικογένεια Μεξικάνες και τον Milo να έχει γίνει άτυπος κτηνίατρος της τοπικής κοινωνίας (υπάρχει ακόμα και αναφορά στον Dr. Doolittle).

Το προαναφερθέν cringe στοιχείο γίνεται γλυκερό wholesomeness που μου χάρισε αρκετά πηγαία χαμόγελα. Λίγο πριν την απολύτως προβλέψιμη κατάληξη υπάρχει και μια ως επί το πλείστον αχρείαστη σκηνή που όμως κάνει μια αναφορά σε πρόσφατη ταινία του Eastwood που διασκέδασα δεόντως.

Εν τέλει ταιριαστό που είδα την ταινία με την μητέρα μου, σαν να με πήγε σινεμά πριν από είκοσι χρόνια. Ταιριαστό και που η αίθουσα ήταν σχεδόν άδεια με τους υπόλοιπους θεατές να πλησιάζουν την ηλικία του ίδιου του σκηνοθέτη. Αλλωστε η ταινία σε μας απευθύνεται κι όχι στα πιτσιρίκια του σήμερα που έχουν μεγαλώσει με Marvel και Star Wars. Αποτελεί ένα προϊόν νοσταλγίας μία χρονοκάψουλα σε μια περασμένη φιλμική εποχή.

Χαλάλι όμως. Έχει μια ποιητικότητα να το κάνει αυτό ο Eastwood σε μια ταινία που μπορεί να είναι και η τελευταία του. Για ό,τι και να βγάλει μέχρι να μας αφήσει εμείς θα είμαστε εκεί. Είναι πολύ όμορφο να βλέπεις πως ο θρύλος του σινεμά θέλει ακόμα να μας πει ιστορίες ακριβώς όπως κι οι Scorsese, Allen και Scott. Ο κινηματογράφος είναι μια τέχνη με μοναδική αμεσότητα και δύναμη. Κάθε δημιούργημα από τους γίγαντες του οι οποίοι προσεχώς δεν θα είναι μαζί μας, μόνο κέρδος είναι.

Rating:

Χώρα: Η.Π.Α.
Έτος: 2021
Χρώμα: 'Εγχρωμο
Σκηνοθεσία:
Clint Eastwood
Πρωταγωνιστούν: Clint Eastwood, Eduardo Minett, Dwight Yoakam
Διάρκεια: 104'

Τελευταία