To Live Is to Die

27 Σεπτεμβρίου του 1986, εκείνο το κρύο βράδυ στη Σουηδία, στον αυτοκινητόδρομο Ε4, το πούλμαν που μεταφέρει τους Metallica θα ξεφύγει από τον έλεγχο του οδηγού και θα οδηγήσει το νήμα της ζωής του Cliff να κοπεί τόσο απότομα. Η παραπάνω ιστορία έχει ειπωθεί και αναλυθεί πολλάκις στο παρελθόν και πάντα, ένεκα του ταλέντου του Αμερικανού μπασίστα, κάνει τη σημερινή μέρα του γενικότερα μουντού Σεπτέμβρη, λίγο πιο γρίζα.

Το μουσικό εκτόπισμα του εκλιπόντος είναι τέτοιο που δεν αφήνει χώρο για αναλύσεις, ό,τι υπήρχε να ειπωθεί, έχει ήδη λεχθεί, από την καινοτομία που έφερε στο μουσικό του όργανο, τη σημασία ως συνθετικός πόλος στους Metallica, τη στιχουργική του ικανότητα που συχνά ξεχνούμε και τέλος, σε πόσο σύντομο χρονικό διάστημα τα κατάφερε όλα. Βλέπετε ο Clifford Lee Burton πρόλαβε να βαδίσει αυτόν τον κόσμο για μόλις 24 χρόνια, τον μουσικό δε, για οχτώ λιγότερα, αλλά του ήταν παραπάνω από αρκετά για να περάσει στη σφαίρα της αθανασίας και της αιώνιας μνήμης.

Θα το έλεγε κάποιος και παράδοξο το να μου προκαλεί τόση θλίψη κάθε χρόνο η θύμηση της απώλειας ενός ανθρώπου με τον οποίο συνυπήρξαμε μόλις ένα μήνα. Οπότε μάζεψα όλα σε ένα κείμενο όλα αυτά που πάντα θα μου θυμίζουν τον Cliff, όχι μόνο σήμερα στις 27/09, αλλά κάθε φορά που έρχομαι αντιμέτωπος με κάποιο.

Bass solo, take one: Μία φράση του Chris Bubacz, η οποία φαντάζομαι ότι ούτε ο ίδιος περίμενε ότι θα αποκτούσε στο μέλλον τόση σημασία. Φυσικά πρόκειται για τους μοναδικούς «στίχους» που ακούγονται στο (Anesthesia) Pulling Teeth του Kill ‘Εm All, λίγο πριν πιάσει το μπάσο και συστηθεί σε όλο το μουσικό στερέωμα ως πολύ παραπάνω από ένας μπασίστας.

Fade to Black: Η πρώτη «μπαλάντα» που κυκλοφόρησαν ποτέ οι μεγάλοι Αμερικανοί. Είναι κάτι σαν το «job description» του μπάσου να δίνεις βάθος & ρυθμό στα κομμάτια, αυτά όμως ισχύουν για τους κοινούς θνητούς. Ο Cliff με το παίξιμο έρχεται να βαρύνει αποφασιστικά την ατμόσφαιρα και σε συνδυασμό με την ερμηνεία του James Hetfield συμβάλλει αποφασιστικά στη δημιουργία ενός «αφοπλιστικά» μελαγχολικού κομματιού.

Lars Ulrich: Όταν είχα ακούσει πρώτη φορά την ιστορία, δεν ήμουν σίγουρος αν την είχα πιστέψει, αλλά μου είχε προσφέρει άφθονο γέλιο. Μέχρι που άκουσα τον Hammett να τη διηγείται σε μία συνέντευξη, όπου αναφέρει: «Όταν ήμασταν στο στούντιο και ακούγαμε τα κομμάτια, θυμάμαι τον Lars να λέει μήπως πρέπει να βάλουμε «πιο πίσω» το μπάσο, τότε ο Cliff έπιασε το μπάσο σαν ρόπαλο του baseball και ενώ αρχικά γέλασε, με απόλυτα σοβαρά ύφος είπε στον Lars ότι αν ξαναπεί κάτι τέτοιο θα τον δείρει με αυτό (το μπάσο).».  

Orion και το tattoo του Hetfield: Στο αριστερό του χέρι, ο James Hetfield έχει τατουάζ μερικές νότες τοποθετημένες πάνω σε πεντάγραμμο. Αυτό το σημείο λοιπόν, δεν είναι άλλο το «σόλο»/μέρος του Cliff που ξεκινάει στο 03:59.

To Live Is to Die: Φυσικά δε γινόταν να λείπει το κομμάτι με το οποίο τον αποχαιρέτησαν οι bandmates του. Ένα κόμματι όπου οι Metallica ένωσαν ιδέες του Cliff, οι οποίες συνδυασμένες με ένα δίστιχο του Paul Gerhardt και ένα ακόμα από τον ίδιο, συνθέτουν έναν σπαρακτικό αντίο.

Το σήμα των Misfits: Εδώ χρειάζεται ιδιαίτερη εξήγηση, φαντάζομαι όλοι θυμάστε το τατουάζ που κοσμούσε τον δεξί του ώμο.

Τον Cliff διαδέχθηκαν δύο εξαιρετικοί μπασίστες – με την προτίμηση μου να πηγαίνει προς τον Newsted – όμως, ποτέ κανείς δεν μπόρεσε να τον αναπληρώσει σε συνολικό ρόλο, εξαιρετικοί παίχτες & μουσικοί και οι δύο, κανείς τους όμως δεν κατάφερε να αναλάβει πλήρως τον ρόλο που είχε ο Burton στους Metallica. Και ξέρετε κάτι, νομίζω ότι φταίνε οι ίδιοι, έχω την αίσθηση ότι οι υπόλοιποι – κυρίως η δυάδα Hetfield & Hammett – το ήθελαν αυτό, ήθελαν πάντα το φάντασμα του Cliff να πλανάται πάνω από τα κεφάλια τους. 

Τελευταία