Αρχική EVENTSΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ 2021Νύχτες Πρεμιέρας 2021 - Ημέρα Πέμπτη 26/9

Νύχτες Πρεμιέρας 2021 - Ημέρα Πέμπτη 26/9

Δεύτερη ημέρα με προβολές στα καπάκια, δεύτερη ημέρα που ήξερα πριν την ανακοίνωση του προγράμματος ότι θέλω να δω μια συγκεκριμένη ταινία σε αίθουσα. Το Σάββατο ήταν το τελευταίο πόνημα του Joachim Trier, την Κυριακή η μικρού μήκους δημιουργία του παλιού μου φίλου Σπύρου Σκάνδαλου που παρουσιάστηκε σαν μέρος του Δ’ Διαγωνιστικού Ελληνικών Μικρών Ιστοριών. Με την λογική που εξήγησα και στο προηγούμενο άρθρο είδα και την αμέσως επόμενη προβολή, δηλαδή το Wheel Of Fortune And Fantasy του Ryusuke Hamaguchi που κέρδισε Αργυρή Αρκτο Καλύτερης Ταινίας στο Φεστιβάλ του Βερολίνου. Είναι και δεύτερο ταιριαστό double bill καθώς το Wheel… είναι σπονδυλωτή ταινία. Οχτώ μικρές ιστορίες σήμερα λοιπόν.

Ξεκινώντας από το σπίτι μου, σκεφτόμουν πόσους γνωστούς μου θα πετύχω έξω απ’ τον Δαναό καθώς στις προβολές μικρού μήκους μαζεύονται πάντα οι άνθρωποι του χώρου. Η πραγματικότητα δεν μ’ απογοήτευσε. Το crew του Σπύρου, δύο αγαπημένοι μου καθηγητές κι ένας φίλος από τη σχολή που είχα να δω περί τα πέντε χρόνια και φυσικά ο υπεύθυνος του Φεστιβάλ, Πάνος Γκένας με τον οποίον τρέφουμε μια συμπάθεια απ’ όταν είχα δουλέψει στο Φεστιβάλ. Υπήρξαν και κάποιες νέες γνωριμίες. Είναι όμορφο συναίσθημα. Είναι το δικό μου προσωπικό reunion και συνεύρεση της ευρύτερης κοινότητας, μιας ρευστής ποικιλόμορφης οικογένειας που πονάει την 7η τέχνη.

Χαιρετούρες, κουβεντούλες και σιγά σιγά βρισκόμαστε καθισμένοι στην αίθουσα. Ο Πάνος μας καλωσορίζει λέγοντας μας πόσο χαρούμενος είναι για το διαγωνιστικό μικρού μήκους, το οποίο κλείνει δέκα χρόνια. Φέτος είχανε πάνω από 200 ταινίες, απ’ τις οποίες διάλεξαν 40 και μας μιλάει για τις θεματικές των ταινιών που θα δούμε στη συνέχεια προτού καλωσορίσει στις σκηνή τους δημιουργούς τους με τη σειρά προβολής.

Η Όλια Βερροϊοπούλου με την Ιεροτελεστία Μιας Ανοιξης, ευχαριστεί το Φεστιβάλ για την επιλογή και μας λέει ότι δεν ξέρει αν πρέπει να πει κάτι πριν ή μετά. Δίνει όμως μια σοβαρή ευχαριστία(sic) στον Jonathan Arnaud και τον Χρήστο Γιαννακόπουλο κι ελπίζει να μας αρέσει ο Stravinsky.

Ο Φώτης Σκουρλέτης του Reflections μιας μιλάει για το γύρισμα μιας μόλις ημέρας της ταινίας, το οποίο έγινε πριν ένα χρόνο, αλλά κυρίως για το post-production που κράτησε εννέα ολόκληρους μήνες με τις πρωτόγνωρες προκλήσεις που εμφανίστηκαν για τους τεχνικούς. Καταλήγει λέγοντας μας πως είναι μια ιστορία για την αγάπη, βασισμένη στο μύθο του Ορφέα και της Ευρυδίκης.

Η Ελένη Αλεξανδράκη μας δίνει έναν εναλλακτικό τίτλο για το Βίωμα Καλοσύνης, Ευχαριστία, καθώς αποτελεί μια ευχαριστία 8 λεπτών. Ευχαριστεί με τη σειρά της την ηθοποιό της Χριστίνα Τασκασαπίδου χάριν στην οποία έγινε όλη η ταινία αλλά και τη μοντέρ Αλεξάνδρα Μασμανίδη, στην οποία χρωστάει και τα πλάνα της θάλασσας που θα δούμε. Η κυρία Τασκασαπίδου με τη σειρά της, ευχαριστεί όσους εργάστηκαν στην ταινία, τη σκηνοθέτη της και κυρίως την Όλια Λαζαρίδου καθώς η ταινία βασίζεται σε παράσταση της.

Σειρά έχει ο Σπύρος Σκάνδαλος του Horsepower ο οποίος ευχαριστεί όλους τους παρευρισκόμενους και το Φεστιβάλ για την επιλογή. Υπογραμμίζει πόσο σημαντικό είναι που είναι όλο το συνεργείο εδώ αλλά και όλοι μας, που στηρίζουμε τις αίθουσες σ’ αυτή τη δύσκολη συνθήκη κι ελπίζει να μας αρέσει η ταινία.

Τελευταίος ο Μανώλης Μαυρής με το Brutalia, Εργάσιμες Μέρες ευχαριστεί επίσης όλους τους συντελεστές, ελπίζει να μας αρέσει η ταινία και μας λέει πως θα τα πούμε μετά το πέρας της προβολής.

Τελευταίες επισημάνσεις από τον Πάνο Γκένα, μοιράζοντας μαζί μας τη χαρά του που είμαστε πάλι στις αίθουσες και παρουσιάζοντας την κριτική επιτροπή με πρόεδρο την Σοφία Εξάρχου και μέλη της τους Νερτιάν Ζιντζιριάν, Σπύρο Κρίμπαλη, Ιωσηφίνα Γριβέα και Πηνελόπη Τσιλίκα. Κλείνοντας ευχαριστεί το Κέντρο Κινηματογράφου για το χρηματικό ποσό που θα μοιραστεί ανάμεσα στις βραβευμένες ταινίες.

Ιεροτελεστία Μιας Ανοιξης, σκηνοθεσίας Όλιας Βερροϊοπούλου

Μπαίνουμε σε μια αίθουσα εκμάθησης μπαλέτου με τη φωνή της αυστηρής καθηγήτριας να μιλάει στις μαθητευόμενες των οποίων τα σώματα παρουσιάζονται με θερμική κάμερα. Αντιπαραβάλλονται με σκηνές αρχιτεκτονικής και όχλου, κομμάτια από τη Γαλλική συγκρουσιακή πολιτική με την καθηγήτρια να σχολιάζει έμμεσα και άμεσα. Στακάτο μοντάζ κι η μουσική του Στραβίνσκι σε μια πειραματική ταινία σπασμωδικής αναπνοής που κλιμακώνει σε αίσθηση κακού ονείρου με την αυστηρή γυναίκα να έχει τον τελευταίο λόγο.

Reflections, σκηνοθεσίας Φώτη Σκουρλέτη

Ένα ουρανός, ένα βουνό, δυο σώματα, μια αντανάκλαση κι ένα περαστικό πουλί. Τα εφέ για τα οποία μας μίλησε ο δημιουργός αφήνουν τη μεγαλύτερη εντύπωση καθώς τα στοιχεία της ταινίας, σώματα/χώρος, χάνονται και επαναπροσδιορίζονται μεταξύ τους. Αυτά σε συνδυασμό με το ασπρόμαυρο της μεγάλης αντίθεσης και την ambient σταθερή μουσική δημιουργούν ένα σύνολο πάνω στο οποίο θα μπορούσε κανείς εύκολα να διαλογιστεί.

Βίωμα Καλοσύνης, σκηνοθεσίας Ελένης Αλεξανδράκη

Το εισαγωγικό σημείωμα μιλάει για την εμπειρία της Lydie Dattas η οποία αποκλείστηκε στην Ελλάδα σε μικρή ηλικία και βρέθηκε υπό τη φροντίδα μιας ιερομόναχης. Το πόνημα που ακολουθεί έχει μια διάχυτη naïf αίσθηση. Από την εσκεμμένα diy ασπρόμαυρη εικόνα, στην θρησκευτική ομορφιά της ποιητικής αφήγησης που εκτελείτε από την Χριστίνα Τασκασαπίδου με μια παιδική αθωότητα. Η απλότητα στο μεγαλείο της συνάντησης με το Θείο.

Horsepower, σκηνοθεσίας Σπύρου Σκάνδαλου

Η ταινία ξεκινάει, με μια φαινομενικά πιο προσγειωμένη αφήγηση από τις προηγούμενες, παρουσιάζοντας μια παρέα millennials που κάνουν κόκες και φέρονται σαν μικρά παιδιά με προκαθήμενη την Μαξ (Ιωάννα Κολλιοπούλου). Σύντομα όμως βρισκόμαστε μέσα στο φαντασιακό της και η πειραματικότητα κυριαρχεί. καλούμαστε να συλλάβουμε ένα παιχνίδι ανάμεσα στις αισθήσεις και τη μνήμη που αδυνατούν να καταλάβουν οι φίλοι της.

Μέγιστης ομορφιάς η φωτογραφία του Θωμά Τσιφτελή και μου θύμισε τις πιο οπερατικές στιγμές του Τρίερ. Τουλάχιστον αιρετική ταινία με μια σπάνια χρήση γυμνού για ελληνικό κινηματογράφο, η οποία σε αντιπαραβολή με την προηγούμενη με έκανε να σκεφτώ την ελευθερία του Διαβόλου που βρίσκουμε στις γήινες απολαύσεις.

Brutalia, Εργάσιμες Ημέρες σκηνοθεσίας Μανώλη Μαυρή

Μου γίνεται αμέσως ξεκάθαρος γιατί παίχτηκε η συγκεκριμένη ταινία τελευταία. Πρόκειται περί μιας παραβολής που οπτικοποιεί την κοινωνία των μελισσών σαν στρατόπεδο με εργάτριες και κηφήνες, όλων υπό το βλέμμα μια παντοδύναμης βασίλισσας (Κόρα Καρβούνη, η οποία αναλαμβάνει και την αφήγηση). Μια υπερπαραγωγή που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από μεγάλου μήκους ταινίες και παρουσιάζει απλά την ακραία βιαιότητα του μελισσιού στα δικά μας μέτρα.

Σκηνοθετημένη με ψυχρότητα αλλά και λυρικότητα σε ένα σύμπαν που ίσως να θυμίσει Λάνθιμο, αν και το βρήκα εξαιρετικά πιο ενδιαφέρον και σκληρό. Εν τέλει όμως, μια μοναδική ατομικότητα είναι πάντα αρκετή για να φέρει τα πάνω κάτω από τη στιγμή που μπαίνει ο ανθρώπινος παράγοντας. Σίγουρα περιμένω όποια μεγάλου μήκους κάνει αναπόφευκτα ο Μαυρής στη συνέχεια.

Wheel Of Fortune And Fantasy (2021), σκηνοθεσίας Ryusuke Hamaguchi

Έδωσα κάποια σύντομα συχαρίκια στους παρευρισκόμενους κι άφησα τα πολλά πηγαδάκια που είχαν δημιουργηθεί για να βρεθώ πάλι στην αίθουσα. Από τη συγκεκριμένη ταινία περίμενα κάτι πιο κοντά στα edgy Ιαπωνικά μέτρα αλλά αυτό που πήρα τελικά ήταν μακράν καλύτερο. Τρεις ιστορίες που το 95% είναι διάλογος ανάμεσα σε τρισδιάστατους χαρακτήρες, γυρισμένες με τον απλούστερο τρόπο και κάθε μία μ’ ιδιαίτερα twist.

Στην πρώτη ιστορία με τίτλο Magic (or Something Less Assuring), η Tsugumi (Hyunri) βρίσκεται σ’ ένα ταξί με την κολλητή της Meiko (Kotone Furukawa) και της εξιστορεί το ραντεβού της με τον Kazuaki (Ayumu Nakajima). Μιλάω για το πόσο πληγωμένος είναι από την πρώην του αλλά βασικά ότι κι οι δύο ένιωσαν πως το ραντεβού ήταν κάτι πολύ ξεχωριστό, ακόμα κι αν θέλουν να το πάνε σιγά σιγά. Μόλις μείνει μόνη της, η Meiko γυρνάει πίσω το ταξί. Είναι η πρώην του.

Στην δεύτερη, Door Wide Open, η Nao (Katsuki Mori) έχει για φίλο με προνόμια τον Sasaki (Shouma Kai) ο οποίος είναι αρκετά μικρότερος σε ηλικία. Στην τηλεόραση εμφανίζεται ο πρώην καθηγητής τους Segawa (Kiyohiko Shibukawa) ο οποίος βραβεύεται με λογοτεχνικό βραβείο. Η Nao τον θαυμάζει κι έχει αγοράσει το βιβλίο του ενώ ο Sasaki τον απεχθάνεται καθώς είχε κοπεί στο μάθημα του, πράγμα που του στέρησε μια δουλειά. Την αναγκάζει να στήσει μια ερωτική παγίδα στον τίμιο και βαρετό καθηγητή.

Η τρίτη ιστορία έχει τίτλο Once Again, με την Moka (Fusako Urabe) να αναγνωρίζει με πολύ ενθουσιασμό στο πρόσωπο της Nana (Aoba Kawai) μια παλιά της συμμαθήτριας. Οι δύο γυναίκες μιλάνε και φτάνουν στο σπίτι της δεύτερης. Η Moka την ρωτάει, με τα πολλά, αν είναι ικανοποιημένη απ’ τη ζωή της με μέγιστη σοβαρότητα. Εκείνη καταλαβαίνει πόσα πολλά σημαίνει αυτό για τη Moka και τελικά ανακαλύπτουν πως δεν είναι οι συμμαθήτριες που νόμιζανε αντίστοιχα η κάθε μία.

Οι διάλογοι της ταινίας σχηματίζουν από μόνοι τους ολοκληρωμένους χαρακτήρες. Λεπτομέρειες μπλέκονται με exposition και τους στόχους του καθενός σ’ ένα σύνολο που μοιάζει φυσικό κι αβίαστο αλλά πρέπει να γράφτηκε και να ξαναγράφτηκε πολλές φορές

Ο Hamaguchi έχει κάνει πολλές πρόβες, πράγμα αναπόφευκτο λόγω της χρήσης μεγάλων σε διάρκεια μονοπλάνων. Κάθε μία από τις ιστορίες έχει κι από κάποια μονοπλάνα που αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος της. Οι ηθοποιοί απλά μιλάνε με καλοκουρδισμένο εσωτερικό ρυθμό. Τα υπόλοιπα ελάχιστα πλάνα με έκαναν να σκεφτώ τις θέσεις των ηθοποιών μέσα στο κάδρο καθώς άλλαζε η δυναμική των χαρακτήρων μέσα στη σκηνή, πράγμα σπάνιο στις σύγχρονες ταινίες.

Αυτό το ξεκάθαρο θεατρικό στήσιμο ενισχυόταν κάθε φορά από την χρήση των περιορισμένων χώρων κι ένα πιάνο σαν μεταβατική μόνη μουσική. Μου έχουν τύχει αρκετές σκηνοθεσίες της απλότητας στο φετινό φεστιβάλ, αλλά εδώ νιώθω πως ο δημιουργός φτιάχνει ένα μωσαϊκό ανακατεύοντας κάθε φορά τα ίδια δέκα πλακίδια.

Είναι καθημερινές ιστορίες, δεν βιώνουμε ακραία συναισθήματα αλλά ταυτίζονται απόλυτα με αυτά των ηρώων. Σε κάθε ιστορία υπάρχει το πέρασμα από τη χαρά στη λύπη στο γέλιο και στη λύτρωση με μικρές ανατροπές. Αν είχα να καταλογίσω κάτι στην ταινία είναι πως ένιωσα τις σκηνές να τραβάνε λίγο στη σχεδόν απόλυτη συμφωνία φιλμικού και πραγματικού χρόνου. Μικρό τίμημα όμως για ένα τόσο μοναδικό και φαινομενικά τόσο απλό κατασκεύασμα. Αμα κάποιος μικρός κινηματογράφος φέρει αυτό το κρυφό διαμαντάκι, μην το χάσετε με τίποτα.

Τελευταία