Mono - Pilgrimage of The Soul

Η συγγραφή ενός κειμένου για οποιοδήποτε πόνημα των Mono είναι μια διαδικασία δύσκολη ως και ανούσια. Πόσο εύκολο είναι να μιλήσεις για μια μπάντα η οποία αποσκοπεί στο να ανασύρει ο ακροατής εικόνες και συναισθήματα τα οποία έχουν φθαρεί από τον κυνισμό της σύγχρονης ζωής; Καθόλου, είναι σα να περιγράφεις τα μύχια σου σε κόσμο ο οποίος εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να ταυτιστεί καθώς είναι βιώματα ολότελα προσωπικά. Και σε αυτόν τον κόσμο που η ψυχική σύνδεση των κατοίκων του αραιώνει όλο και περισσότερο, το κουαρτέτο διατηρεί ένα μοναδικό σερί εκπληκτικής αθωότητας και πηγαίων συναισθημάτων σε μορφή νοτών, φέρνοντας μας ενώπιον μιας τρομακτικής εικόνας: του εαυτού μας ως μιας μορφής όχι και τόσο σκληρής.

Η καραντίνα ενέτεινε αυτήν την κατάσταση απομόνωσης και η μπάντα, προλογίζοντας το νέο της δίσκο, Pilgrimage of The Soul, έβγαλε ένα βίντεοκλίπ για το πρώτο του κομμάτι, Riptide στο οποίο είναι εμφανές: ο άνθρωπος (συνθέτης και ακροατής) δεν αντέχει τα ασφυκτικά στεγανά της σημερινής εποχής. Επιθετικό, καταδιωκτικό, προσπαθεί να φτάσει στο φως στην άκρη του τούνελ όσο το κυνηγούν τα άχθη. Ελπίζει στην απόδραση.

Το Imperfect Things που ακολουθεί, συνδέει τις kraut λούπες με μελαγχολικά μινόρε και σε κάνει να αναρωτιέσαι αν η απόδραση από το προαναφερθέν τούνελ επετεύχθη ή έχουμε μια ονειροπόληση μέσα σε τέσσερις τοίχους. Η ψυχή σίγουρα αποδρά, αν όχι το σώμα, και προβαίνει στο προσκύνημα του κόσμου που υπονοεί ο τίτλος του δίσκου. Το ήπιων τόνων ambient του Heaven in a Wild Flower τη βρίσκει να έρχεται σε αρμονία με την πλάση, να μαγεύεται από αυτήν, να την παρακολουθεί σαν ένα έκθαμβο μικρό παιδί που ανακαλύπτει την ομορφιά.

Ακούγοντας, από την άλλη, το κεντρικό riff του To See A World, ξυπνάνε συνειρμικά μνήμες από τη μετά-Silent Enigma περίοδο των Anathema τη δεκαετία του ’90, μια ανάγνωση υποκειμένικη και ενδεχομένως άστοχη, αλλά ως κομμάτι, λειτουργεί απόλυτα στα πλαίσια του δίσκου. Το Innocence με τη σειρά του είναι η πιο φωτεινή και αναγκαία εκπροσώπηση της αθωότητας στο ζόφο της καθημερινότητας. Απλό, ρυθμικό, φωτεινό και μετά τη μέση του ο γλυκός θόρυβος-σήμα κατατεθέν της μπάντας το αναδεικνύει σε μια καθαρτική εμπειρία.

Το The Auguries από την άλλη ακροβατεί ανάμεσα στην αβεβαιότητα και στην «απογείωση», αποτελώντας ένα κομμάτι που στην αρχή ξενίζει –και ενδεχομένως ακούγεται σαν μια παραφωνία ως προς τις προθέσεις του- αλλά με τις ακροάσεις γίνεται κατανοητό πως αποτελεί το κατάλληλο πρελούδιο και την «αντίστροφη μέτρηση» για τα δωδεκάμισι λεπτά του Hold Infinity in The Palm of Your Hand. Σε αυτή τη μακροσκελή σύνθεση, σαν το διαπλανητικό έμβρυο του 2001: Η Οδύσσεια Του Διαστήματος ο ακροατής καλείται να πράξει τον τίτλο και να παρατηρήσει το σύνολο του σύμπαντος σαν κάτι το αιώνιο. Να το αφουγκραστεί, να το ελέγξει, να γίνει Κύριος του κόσμου και –κυρίως- του εαυτού του και ένα με αυτόν. Να αφήσει το φως να λάμψει μέσα στον τρόμο και την καταστροφή. Το πιάνο και το βιολοντσέλο στον επίλογο του And Eternity in an Hour μας επαναφέρει στη Γη. Υπάρχει πλέον ελπίδα εκεί; Σίγουρα. Αρκεί να κρατήσουμε τα παραπάνω κατά νου.

Είχε ιδιαίτερο νόημα η συγκεκριμένη κριτική; Όχι, τίποτα δεν έχει νόημα όταν σε βάζει να ζήσεις κάποια πράγματα αντί να μιλήσεις στεγνά για μουσική και όρους αυτής. Θα ξαναφτάσουν ποτέ οι Mono τα επίπεδα του Hymn To The Immortal Wind; Δύσκολο αλλά ακόμα και τώρα κάθε δίσκος τους είναι ένα βίωμα που μιλά στην ψυχή. Έφτιαξαν ένα ηχητικό πλανητάριο που συγκινεί σε κάθε του δευτερόλεπτο; Βεβαίως και αναντίρρητα. Αρκεί να μπορείς να αφεθείς σε αυτό και να μη θέτεις εαυτόν πάνω από την Τέχνη του άλλου.

Rating: 

 9.0


Εταιρεία: Temporary Residence Ltd
Genre: Post-Rock
Ημερομηνία Κυκλοφορίας:
17/09/2021
Band Links: Mono | Facebook | Instagram | Twitter | Bandcamp | YouTube

Τελευταία