Αρχική EVENTSΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ 2021Νύχτες Πρεμιέρας 2021 - Ημέρα Έβδομη 28/9

Νύχτες Πρεμιέρας 2021 - Ημέρα Έβδομη 28/9

Είχα πει το καλοκαίρι στον Κώστα μας ότι η πρώτη αγγλόφωνη ταινία του Sion Sono, με πρωταγωνιστή τον Nicolas Cage είναι λόγος για να μείνουμε ζωντανοί. Ήγγικεν η ώρα λοιπόν που στο Τριανόν παίχτηκε το Prisoners Of Ghostland. Το double bill της ημέρας συμπληρώνεται από το Cryptozoo, ένα animation με ψυχεδελική αισθητική και εκλεκτό καστ, του οποίου το σύντομο τρέιλερ το έκανε επιτακτική επιλογή. Μ’ ένα διαφορετικό φιλαράκι σε κάθε προβολή, κάθομαι ν’ απολαύσω αυτά τα δύο άκρως ιδιοσυγκρασιακά έργα.

Cryptozoo (2021), σκηνοθεσίας Dash Shaw

Από το τρέιλερ, λοιπόν, περίμενα σίγουρα μια μοναδική οπτική εμπειρία αλλά δεν πήγε το μυαλό μου ότι θα δω ένα σενάριο για blockbuster που γίνεται δέκα φορές καλύτερο ακριβώς επειδή είναι χειροποίητο animation.

Η Lauren Gray (Lake Bell) είναι μία δαμαστής κρυπτίδων, μυθικά πλάσμα που υπάρχουν στο σύμπαν της ταινίας όπως μονόκεροι, χίμαιρες και το Κράκεν. Γυρίζει τον κόσμο απελευθερώνοντας τες από κυνηγούς της μαύρης αγοράς και εγκαθιστώντας τες στον κρυπτόκηπο της Joan (Grace Zabriskie).

Όταν οι δύο γυναίκες μάθουν πως κινδυνεύει ένα Baku, μια κρυπτίδα που μπορεί να ρουφήξει τα κακά όνειρα και με την οποία η Lauren έχει προσωπική σύνδεση, προσλαμβάνουν τη βοήθεια της γοργούς Phoebe (Αγγελική Παπούλια) ώστε να σώσουν το πλάσμα. Η συνθήκη επιτακτική καθώς το αναζητά ο αμερικανικός στρατός για να το χρησιμοποιήσει σαν όπλο που θα εξαλείψει κάθε όνειρο αντίστασης (το σενάριο διαδραματίζεται σε μια εποχή που θυμίζει 60’s).

Όπως προείπα, το σενάριο είναι ξεκάθαρα blockbuster. Έχουμε τις γνωστές προοικονομίες που θα εκπληρωθούν μέχρι το τέλος, έχουμε τον ανταγωνιστή υψηλόβαθμο στέλεχος του στρατού, χαρακτήρες που αρχικά εμφανίζονται στη μεριά των «κακών» και θα εξιλεωθούν μέχρι το τέλος αλλά και τους βασικούς «καλούς» μας να έρχονται σε συνειδητοποίηση των πιο σκοτεινών πλευρών τους. Αναπόφευκτα, έχουμε και την τρίτη πράξη επικής καταστροφής γεμάτη set-pieces όπου όλα κινδυνεύουν να χαθούν.

Εκεί όμως που ξεχωρίζει το σενάριο και πιστεύω πως το οφείλει στην indie animation ταυτότητα του, είναι στις διάφορες θεματικές του. Το στοιχείο του ξένου/διαφορετικού και η αποδοχή του, τα όρια της ανθρωπιάς, την καπιταλιστική εκμετάλλευση, τις ανθρώπινες σχέσεις μέσα από ένα σύγχρονο πρίσμα. Το χειροποίητο animation επιτρέπει και τη χρήση αρκετού γυμνού και γραφικής βίας, στοιχεία που αν μιλούσαμε για live action θα έκαναν την ταινία αυστηρώς ακατάλληλη.

Ενήλικο animation λοιπόν και μαγικό, πρωτόγνωρο, οπτικό ταξίδι. Κάθε σκηνή μπορεί να συμπεριλαμβάνει ζωγραφικά στυλ που μοιάζουν με ξυλομπογιά, νερομπογιά, κέρινα κι άλλα πολλά που ίσως δεν είμαι ο κατάλληλος για να αναγνωρίσω. Τα καρέ είναι εκρήξεις χρώματος αλλά υπάρχει και παιχνίδι στο ασπρόμαυρο φάσμα. Σε κάθε σκηνή υπάρχει πολύ πληροφορία αλλά πουθενά δεν ένιωσα ότι πάει στην υπερβολή, πάντα μπορούσα να ακολουθήσω τη δράση χωρίς να νιώθω οπτικό «φόρτωμα».

Το αγαπημένο μου στοιχείο ήταν αρκετές μεταβάσεις από πλάνο σε πλάνο αποκαλύπτοντας μικρές ή μεγαλύτερες λεπτομέρειες από το επόμενο. Αυτή ήταν η καθοριστική πινελιά ώστε το έργο να είναι ρευστό, πραγματικά ένα trip.

Εν τέλει, έχουμε ένα πολύ καλό κοκτέιλ επιμέρους στοιχείων που ενώ αφηγηματικά δεν επανεφευρίσκει τον τροχό, είναι μια συναρπαστική και ταυτόχρονα γλυκιά ώρα και τριανταπέντε λεπτά. Ήταν κι η μοναδική ταινία του διαγωνιστικού που είδα φέτος, όπου υπάρχει και ψηφοφορία κοινού, οπότε έβαλα τον μέγιστο βαθμό για να την ενισχύσω.

Prisoners of the Ghostland (2021), σκηνοθεσίας Sion Sono

Η ατάκα μου στον Κώστα ήταν φυσικά μια υπερβολή ορμώμενη από τη φρίκη που βιώσαμε αυτό το καλοκαίρι. Παρόλα αυτά, η ταινία ήταν σίγουρα πολυαναμενόμενη. Ο ίσως πιο επικίνδυνος Ιάπωνας σκηνοθέτης (κάποιοι θα πούνε Takashi Miike στη θέση του), κάνει την πρώτη του αγγλόφωνη ταινία και διαλέγει τον ίσως πιο επικίνδυνο αμερικάνο ηθοποιό στον πρώτο ρόλο. Είχα αποφασίσει να μην δω καν τρέιλερ κι είχα πάλι λιγοστές μόνο πληροφορίες για την ταινία.

Ο Hero (Nicolas Cage) μας κρατείται φυλακισμένος, σε μια υβριδική πόλη που θυμίζει far west και Ιαπωνία, ύστερα από μια ληστεία που πήγε στραβά μαζί με τον Psycho (Nick Cassavetes). Από το κελί θα τον βγάλει ο Governor (Bill Moseley) της πόλης, που θα του αναθέσει μια αποστολή. Να βρει τη θετή εγγονή του Bernice (Sofia Boutella) που το έσκασε με αντάλλαγμα την ελευθερία του.

Τον αναγκάζει να φορέσει μια στολή με εκρηκτικά στο λαιμό που θα εκραγούν άμα δεν φέρει σε πέρας την αποστολή του σε τρεις μέρες. Έχει εκρηκτικά και στα χέρια αν του γεννηθεί η επιθυμία να χτυπήσει γυναίκα κι εκρηκτικά ανάμεσα στα πόδια, αν του γεννηθεί η επιθυμία να, καταλαβαίνετε.

Ο Hero θα έρθει αντιμέτωπος με τα φαντάσματα που κρατάνε αιχμάλωτη την Bernice αλλά και μια ολόκληρη κοινωνία. Η περιπέτεια θα τον αλλάξει και θα κερδίσει τον χαρακτηρισμό του ως ήρωα.

Το Prisoners of the Ghostland είναι μια μεγαλειώδης περιπέτεια φαντασίας υπό όρους b-movie. Το πρώτο συστατικό αυτής της πρότασης βρίσκεται στην σκηνογραφία και τα κοστούμια που παραπέμπει στα 80’ με την μεγαλειώδη λεπτομέρεια τους. Αμέσως θυμήθηκα το μπλέξιμο ανατολής/δύσης που είχε κάνει ο προαναφερθέντας Miike στο Sukiyaki Western Django αλλά και αρκετό από Mad Max, αν αναλογιστούμε και τη μυθολογία που στήνει η ταινία. Μπορώ να πω ότι στην παρουσίαση δεν μου έλειψε τίποτα. Το παρελθόν συγχέεται με το σύγχρονο και δημιουργούν έναν άχρονο τόπο από αυτούς που δεν βλέπουμε κάθε μέρα σε ταινίες.

Το δεύτερο συστατικό βρίσκεται στο σενάριο και στις ερμηνείες. Ο Sono φτιάχνει ένα γκροτέσκο έργο που βασίζεται σε αρχέτυπα με μπόλικο overacting. Επέλεξε τον Cage ακριβώς για τις πιο ακραίες στιγμές του, πετώντας οποιοδήποτε nuance μπορεί να επιδείξει ο ηθοποιός. Αντίστοιχα κι οι περισσότεροι από το cast φωνάζουν κυριολεκτικά και μεταφορικά στους ρόλους καρικατούρες του. Εύκολα μπορούμε να θεωρήσουμε πολλά σημεία των τεκταινόμενων cringe, αν κρίνω κι απ’ τις αντιδράσεις στην αίθουσα.

Πέραν από αυτά η ταινία έχει κι αρκετό χιούμορ που συνδέεται με την πλοκή και τη δράση, με το οποίο γέλασα κι εγώ. Έχει νευρώδη ρυθμό με περάσματα ανάμεσα στην πραγματικότητα, στο παρελθόν και σε οράματα που την κάνουν να περνάει νεράκι. Έχει στυλιζαρισμένη βία όπως θα περιμέναμε από το είδος και τον σκηνοθέτη.

Έχει κάτι για όλους με την προϋπόθεση ότι δεν έχουν έρθει να δούνε ένα κατασκεύασμα ακαδημαϊκής αρτιότητας αλλά ένα rollercoaster που εκτροχιάζεται αρκετές φορές. Δεν μιλάμε για ένα αριστούργημα της έβδομης τέχνης αλλά για ένα αχαλίνωτο όραμα που ακόμα κι αν το μισήσεις, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να το βαρεθείς.

Τελευταία