Pink Turns Blue - Tainted

Οι Pink Turns Blue είναι από τις περιπτώσεις μπαντών που το καταπληκτικό τους debut album τις «στοίχειωσε». Όχι, δεν είναι μεταφυσική η εξήγηση, έχει συμβεί σε πολλούς, όλα τα συγκροτήματα μεσαίας και πάνω φήμης, μέσα στα χρόνια καριέρας τους έχουν καταφέρει να επιδείξουν μία πραγματικά αξιομνημόνευτη κυκλοφορία. Υπάρχουν όμως και αυτά, που ξεκινούν με μία τέτοια και εκεί η κατάσταση που διαμορφώνεται είναι εντελώς διαφορετική. Αρχικά θέτουν τον πήχη ψηλά με το «καλημέρα» σας και κατά δεύτερον, διότι μετά επιδίδονται σε αδιάκοπο κυνήγι αυτού του επιπέδου. Μην πάτε πολύ μακριά, σκεφτείτε αν οι Cure ξεκινούσαν με το Disintegration ή το Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me, αναλογιστείτε πόσο διαφορετικά μπορεί να είχε γραφτεί η μετέπειτα ιστορία.

Οι Βερολινέζοι μας συστήθηκαν το μακρινό 1987 με το If Two Worlds Kiss, ένα album που για όποιον το έχει ακούσει, θα καταλάβει πόσα σχήματα της εποχής επηρεάστηκαν από τον ήχο τους. Το Meta που ακολούθησε ακριβώς το επόμενο έτος, αν και περιλαμβάνει το δημοφιλέστερο κομμάτι του σχήματος, "Your Master Is Calling" σε overall επίπεδο βρίσκεται λίγο πιο κάτω από τον προκάτοχο του, χωρίς όμως αυτό να είναι ικανό να του αφαιρέσει την ταμπέλα του «εξαιρετικού δίσκου». Η πορεία τους μετά ακολουθεί φθίνουσα πορεία, αλλά ευτυχώς για όλους μας, δε θα κυκλοφορήσουν ποτέ τους αδιάφορο album παρότι δεν έφτασαν ποτέ τους τα αρχικά τους standards.

Το 11ο album τους, Tainted, έρχεται να προστεθεί ως λιθαράκι στο συνολικό έργο τους και ακολουθεί τον παραπάνω κανόνα. Για να είμαστε όμως δίκαιοι μαζί τους, καλό θα ήταν να του δώσουν τον απαιτούμενο χώρο για να «αναπνεύσει» και να το ακούσουμε «απενεχοποιημένα». Γενικά τρέφω μεγάλη συμπάθεια για δίσκους που δεν έχουν fillers, προτιμώ μία κακή/ημιτελή ιδέα, από το να ακούω ένα catchy θέμα διαρκώς να επαναλαμβάνεται. Οι Pink Turns Blue σε κανένα σημείο του δίσκου δεν επανακαθορίζουν το μουσικό στερέωμα, ούτε καν το ιδίωμα που υπηρετούν, αλλά για να είμαστε δίκαιοι, σε κανένα σημείο δεν «κάνουν κοιλιά».

Υπάρχουν μέρη, όπως το "It Fades Away" και το "There Must Be so Much More" όπου η αρχικά ιδέα είναι εξαιρετική τόσο σε επίπεδο εκτέλεσης, όσο και σύλληψης. Το "Tainted" έχει συνοχή και παρόλο που ακολουθεί «πεπατημένες» φόρμες, όχι μόνο δεν κουράζει, αλλά αποδεικνύεται μία σαραντάλεπτη μουσική «οντότητα» ποικίλών σκούρων αποχρώσεων. Ακόμα και τα πιο ήπια μέρη του, όπως το "Summertime", ΄δένουν με τη συνολική ατμόσφαιρα και αποκτούν δική τους μοναδική υπόσταση. Βέβαια, υπάρχουν και κομμάτια όπως το "Brave New World" που έχουν αρκετά παράξενη δομή. Για να γίνω πιο σαφής, ενώ όλο το κομμάτι σου δίνει την αίσθηση ότι χτίζει κάτι καλό & δυνατό, το ρεφρέν λειτουργεί ως βαλβίδα εκτόνωσης και όταν ολοκληρώνεται, σου αφήνει πικρή γεύση, αφού πιάνεις τον εαυτό σου να αναζητά ακόμα αυτό το αποκορύφωμα.

Δε νομίζω να το γραφτούν αφιερώματα για το "Tainted" στο μέλλον, αλλά όποιου ο δρόμος διασταυρωθεί μαζί του, δε θα περάσει άσχημα. Λογικά οι Γερμανοί δε θα καταφέρουν ποτέ να παίξουν ξανά στο επίπεδο των δύο πρώτων τους album, η αλήθεια ότι εδώ και αρκετά χρόνια το αποδεχθεί και συνεπώς δεν «εκβιάζουν» τις συνθέσεις τους. Αυτό έχεις ως αποτέλεσμα αρκετούς «χαριτωμένους» δίσκους, που όμως δεν θα είναι ποτέ αρκετοί να τους βάλουν στην ίδια πρόταση με άλλα συγκροτήματα του χώρου.

Rating: 

 7.0


Εταιρεία: Orden Records
Genre: Post Punk
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 01/10/2021
Band Links: Pink Turns Blue | Facebook | Instagram | Twitter | Spotify | YouTube |
Bandcamp

Τελευταία