Αρχική EVENTSΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ 2021Νύχτες Πρεμιέρας 2021 - Τελευταία Ημέρα 1/10

Νύχτες Πρεμιέρας 2021 - Τελευταία Ημέρα 1/10

Στο φετινό Φεστιβάλ είχαμε εκπλήξεις, απογοητεύσεις, επανενώσεις, πολυαναμενόμενες ταινίες, κλασσικές ταινίες, ακόμη κι έναν συγκινητικό αποχαιρετισμό.

Ήταν μια μοναδική εμπειρία που ξεπέρασε τα προηγούμενα φεστιβάλ λόγω των ανταποκρίσεων που ανέλαβα. Μια μεγάλη πρόκληση που με έβαζε καθημερινά στη διαδικασία της ανάλυσης. Να ενημερώσω μια μερίδα κοινού και να μεταδώσω την αίσθηση του αγαπημένου θεσμού. Φτάνοντας στην τελευταία ημέρα υπήρχε μια ανακούφιση που ολοκληρώνεται αυτός ο κύκλος και μια μικρή μελαγχολία. Αλλο ένα Φεστιβάλ έφυγε όσο γρήγορα ήρθε.

Η τελευταία ημέρα είχε όμως κάτι το πανηγυρικό. Τα ¾ του κινηματογραφικού Depart, συναντηθήκαμε για πρώτη φορά και μαζί με άλλους δύο καλούς φίλους, είδαμε την καινούργια ταινία του Edgar Wright. Αλλο ένα πολυαναμενόμενο πόνημα για το οποίο είχαν ακουστεί αρκετά και κουβάλαγε ένα βαρύ φορτίο προσδοκιών.

Κατηφορίζοντας προς το Ideal, είχα ηρεμήσει απόλυτα. Ήμασταν μια ιδανική παρέα για το φετινό τελείωμα. Σε μια γεμάτη αίθουσα λάβαμε μέρος στην συλλογική εμπειρία άλλης μιας προβολής και προσωπικά αποχαιρέτησα το θεσμό για άλλον έναν χρόνο. Τελευταία Πρεμιέρα για τις φετινές Νύχτες.

Last Night In Soho, σκηνοθεσίας Edgar Wright

Ξεκινάμε με ένα γραπτό μήνυμα που περιείχε θερμή παράκληση να μην αποκαλύψουμε το δεύτερο μισό της ταινίας. Να διαφυλάξουμε από αυτή την πρεμιέρα την αίσθηση της ανακάλυψης μαζί με την ηρωίδα μας και για τους επόμενους θεατές. Υπήρχε κι ένα βιντεοσκοπημένο μήνυμα του Edgar Wright που μας έλεγε πόσο λυπάται που δεν μπορούσε να παραστεί και πόσα χρόνια είχε στο κεφάλι του αυτή την ιστορία που ήρθε η ώρα να στοιχειώσει κι εμάς.

Η Eloise (Thomasin McKenzie) είναι μια κοπέλα από την επαρχία της Αγγλίας η οποία βρίσκεται στο βόρειο Λονδίνο για τις σπουδές της ως σχεδιάστρια μόδας. Στα χνάρια της μητέρας της και με τους δίσκους της από τα 60’s στα αυτιά, σύντομα θα βρεθεί εξοστρακισμένη από τη συγκάτοικο της, Jocasta (Synnove Karlsen). Μετακομίζει άμεσα στο πρώτο διαθέσιμο ενοικιαζόμενο, το τελευταίο πάτωμα στον ξενώνα της Miss Collins (Diana Rigg), στο κάποτε κακόφημο Soho.

Τα πρώτα της όνειρα εκεί την μεταφέρουν στην αγαπημένη της εποχή, στο ίδιο μέρος. Βιώνει το Soho των 60’s μέσα από τα μάτια της Sandy (Anya Taylor-Joy) που θέλει να γίνει αστέρι υπό την καθοδήγηση του Jack (Matt Smith). Η ονειρική απόδραση γίνεται σύντομα εφιαλτική φυλακή, αποκαλύπτοντας το σκοτάδι στην υπόθεση της Sandy και αναγκάζοντας την Eloise να εμπλακεί στο μυστήριο, κυριεύοντας τη ζωή της.

Από τις πρώτες σκηνές κιόλας, βλέπουμε ένα βήμα στη φιλμογραφία του σκηνοθέτη. Μια αποστασιοποίηση από τις παρεΐστικες περιπέτειες του και το αγκάλιασμα μιας ταινίας σασπένς που καταλήγει σε απόλυτο τρόμο για την πρωταγωνίστρια μας. Το χιούμορ παρόλο που υπάρχει κι εδώ, παίρνει μια δεύτερη θέση και λειτουργεί σαν στιγμιαία αποσυμπίεση που χάνεται γρήγορα. Αντίστοιχα κι η χρήση της μουσικής υπερτονίζει την ανατριχιαστική ατμόσφαιρα όπως έκανε με τη δράση σε παλιότερες ταινίες του Wright, κατευθύνει το συναισθηματικό πυρήνα.

Συνολικά έχουμε έναν ψυχολογικό τρόμο με υπερφυσικά στοιχεία, πολύ κοντά σε κινηματογράφους των 60’s και των 70’s. Κινηματογράφους όπως αυτούς του Polanski, του Argento ή ακόμα και του Roeg. Η φωτογραφία και το μοντάζ, τα δύο βασικά στοιχεία μπλεξίματος του ονειρικού με το πραγματικό, φτιάχνουν έναν έντονο οπτικά κόσμο που περνάει κάτω απ’ το δέρμα μας. Ο Wright χρησιμοποιεί ελάχιστα από τα σήματα κατατεθέντα του αλλά η ιστορία και το είδος της ταινίας, ανοίγουν την πόρτα για πολύ πιο εκτεταμένη χρήση του χρώματος και των ειδικών εφέ από κάθε προηγούμενη ταινία του.

Ο ρυθμός της ταινίας όλο κι αυξάνει μέχρι την τελευταία πράξη όπου συναντώνται και οι μόνες αδυναμίες της ταινίας. Για τη μεγαλύτερη διάρκεια της αποτελεί ένα ξέπνοο ταξίδι στην παράνοια με ισχυρή οπτικοακουστική ταυτότητα. Είναι σχεδόν μόνο πλοκή αλλά συναρπάζει αρκετά για να μην μας νοιάξει η έλλειψη ιδιαίτερης ανάπτυξης χαρακτήρων. Η ταυτότητα βέβαια συντηρείται στο φινάλε, το οποίο δεν χάνει τίποτα κατασκευαστικά αλλά ο θεματικό πυρήνας θολώνει, επηρεάζοντας την συναισθηματική αντίδραση μας πάνω στα τεκταινόμενα.

Είναι ένα εύκολο τέλος που κάνει την ταινία άλλο ένα εξαιρετικά σκηνοθετημένο αλλά όχι τόσο αποτελεσματικό σύγχρονο b-movie. Εν γένει όμως έμεινα ικανοποιημένος γιατί ένας δημιουργός που πάντα με εκπλήσσει σε κάποιο βαθμό, συνέχισε να το κάνει στα σημεία που είχαν μεγαλύτερη σημασία, επανεφευρίσκοντας την προσωπική του γραφή.

Τελευταία