No Time To Die - Κριτική

Δεκαπέντε χρόνια μετά το Casino Royale, μια ταινία-σταθμό για το franchise του James Bond, ένα έργο που ουσιαστικά εισήγαγε τον χαρακτήρα σε μια νέα εποχή και τον επαναπροσδιόρισε ως το cult icon που υφίσταται, κυκλοφορεί ύστερα από μια πλειάδα από αναβολές και σχεδόν ενάμιση χρόνο μετά από την αρχική ημερομηνία κυκλοφορίας, το No Time To Die το οποίο αποτελεί την τελευταία εξόρμηση του Daniel Craig στον ρόλο του Bond. Αν μη τι άλλο η προαναφερθείσα ταινία αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κινηματογραφικά γεγονότα της φετινής σαιζόν.

Αφενός αποτελεί άλλο ένα κεφάλαιο με πρωταγωνιστή έναν χαρακτήρα που έχει γαλουχήσει γενιές και γενιές, όντας ένα προϊόν του αντισοβιετικού φανατισμού το οποίο ρίζωσε στην παγκόσμια συλλογική κουλτούρα με τον ίδιο τρόπο που ρίζωσε ο Superman, o Spider-man και το Star Wars. Αφετέρου έχουμε έναν αποχαιρετισμό από τον Craig ο οποίος για πολλούς και κυρίως όσους μεγάλωσαν στις δεκαετίες των 2000 και 2010 είναι η πλέον απολυτή εκδοχή του χαρακτήρα. Κακά τα ψέματα, για ένα άτομο γεννημένο μεταξύ 1990-2000, ο Daniel Craig είναι ο James Bond. Και αυτό είναι το τέλος του.

Ύστερα από μια προσωπική τραγωδία, ο συνταξιούχος πια κατάσκοπος καλείται πίσω στην δράση ώστε να σταματήσει μια νέα απειλή αλλά και να αντιμετωπίσει το τίμημα των πράξεων του όλα αυτά τα χρόνια.

Το σενάριο του εικοστού πέμπτου Bond αποτελεί συνάμα έναν γλυκό φόρο τιμής στο παρελθόν του χαρακτήρα αλλά και μια αποδόμηση του (σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα) τοξικού και οπισθοδρομικού ήρωα. Οι σεναριογράφοι είναι εμφανές ότι τρέφουν μεγάλη αγάπη για τον χαρακτήρα και την μυθολογία που τον περικλείει. Εξωπραγματικά σενάρια παγκόσμιας κυριαρχίας, σατανικά μεγαλεπήβολοι κακοί, χιουμοριστικοί sidekicks και gadget βγαλμένα από την σφαίρα της καθαρόαιμης επιστημονικής φαντασίας όλα αυτά τα στοιχειά τα οποία σμίλευσαν το James Bond franchise κυρίως κατά την περίοδο μεταξύ των δεκαετιών του ’60 και των αρχών του ’00. Όλα αυτά παρά το γεγονός ότι τα προηγούμενα κεφάλαια της ιστορίας της συγκεκριμένης εκδοχής του χαρακτήρα κινούνταν σε πιο ρεαλιστικά αφηγηματικά μονοπάτια, πιο κοντά στο πνεύμα μοντέρνων κατασκοπικών θρίλερ τύπου The Bourne Identity, μονοπάτια που είχαν απολέσει τις camp επιρροές των προκάτοχων του, εντάσσονται οργανικά μέσα στην πλοκή.

Ενδεχομένως η αφήγηση να ξεφεύγει ανά σημεία. Είναι σίγουρο κυρίως στο δεύτερο μισό ότι ορισμένες σκηνές θα μπορούσαν να κοπούν για χάρη μιας πιο σφιχτοδεμένης κινηματογραφικής ροής. Αλλά συνολικά αποτελεί μια μεστή και ικανοποιητική ιστορία με διάθεση όμως και να σατιρίσει ή μάλλον να αποσυνθέσει τον χαρακτήρα. Είναι θαρρώ η πρώτη φορά που χαρακτήρας του Bond «ξεμπροστιάζεται» για την έμφυτη τοξικότητα του με τέτοια μαεστρία. Ο Bond κατορθώνει να αναγνωριστεί από τους δημιουργούς ως το απολίθωμα μιας άλλης εποχής που είναι αλλά και συνάμα να εξελιχτεί έτσι ώστε να συνάδει με την σημερινή κοσμοθεωρία. Αυτό αναμφίβολα είναι και το πιο ενδιαφέρον σημείο της ταινίας. Ναι ο κατάσκοπος που αγαπήσαμε είναι ένας ήρωας. Αλλά και οι ήρωες είναι ιθύνοντες για ανήθικες πράξεις. Πράξεις για τις οποίες με τον ένα ή τον άλλον τρόπο πρέπει να λογοδοτήσουν.

Στο σκηνοθετικό τιμόνι βρίσκουμε τον Cary Joji Fukunaga στην πρώτη του ταινία μεγάλου προϋπολογισμού. Ο σκηνοθέτης που ευθύνεται για το αριστούργημα που αποτελεί η πρώτη season του True Detective σε συνεργασία με τον κινηματογραφιστή του La La Land, Linus Sandgren πλάθουν μια ταινία της οποίας η οπτική υπεροχή κυριολεκτικά κλέβει την ανάσα του θεατή σε ορισμένα καρέ. Ο Fukunaga επιλέγει να χρωματίσει τη ταινία με περισσότερο θερμά χρώματα σε σχέση με τους προκατόχους του. Τα πλανά του ξεχειλίζουν από ενέργεια όντα η ουσία του escapism cinema. Οι στιχομυθίες των χαρακτήρων ξεχωρίζουν για την ατμόσφαιρα (όχι ανόμοια εκείνης της αντίστοιχης δουλειάς του στην προαναφερθείσα σειρά του HBO) ενώ οι σκηνές δράσης έχουν ένα ξεχωριστό στυλ χαρακτηριστικού του auteur.

Στην τελική σεκάνς δράσης ο δημιουργός μας παραδίδει ένα μονοπλάνο τόσο δυναμικό και εντυπωσιακό που θα ωθήσει τον θεατή στο να κρατήσει την ανάσα του για όλο το πεντάλεπτο που διαρκεί. Το soundtrack του Hans Zimmer είναι ένας απολαυστικός φόρος τιμής στο μουσικό παρελθόν του χαρακτήρα. Ο Zimmer θυμίζει σε πολλά σημεία τον παλιό του καλό εαυτό στην προ The Dark Knight Trilogy εποχή, ενώ ταυτόχρονα ανανεώνει και αναζωογονεί (με περισσό σεβασμό) το θρυλικό πια μουσικό χαλί του Bond. Ο Fukunaga από τον τρόπο που χρησιμοποιεί την μουσική του Zimmer δείχνει την αγάπη του τόσο για τον διάσημο συνθέτη όσο και για το κλασσικό theme του αντιπλοίαρχου James. Είναι αρκετά πιθανό το αποτέλεσμα που εχει να επιδειξει ο Fukunaga με το No Time To Die να αποτελεί ένα από τα καλυτέρα σκηνοθετικά δημιουργήματα του ιστορικού πια franchise. Το No Time To Die είναι μια ταινία σχεδιασμένη να προβληθεί στην μεγαλύτερη δυνατή οθόνη.

Όμως αναμφίβολα η ταινία στέκεται σε αρκετά μεγάλο βαθμό στην ερμηνεία του Craig η οποία είναι μια σαφώς γλυκόπικρη υπόθεση. Ο Craig, με μια δόση ειρωνείας της τύχης και της μοίρας, δείχνει να νιώθει την μεγαλύτερη άνεση στον ρόλο. Μια άνεση που σε συνδυασμό με τις διαφορές εκπλήξεις του σεναρίου, του δίνει την δυνατότητα να δοκιμάσει νέα πράγματα όσον αφορά τον υποκριτικό τομέα, υπενθυμίζοντας μας ότι πέραν από James Bond είναι και ένας εξαιρετικός ηθοποιός με ποικίλο “range”. Ο 007 του No Time To Die είναι ένας υπέρ- ήρωας αλλά ταυτόχρονα είναι και ένας ευάλωτος άνθρωπος του οποίου τα διαρκώς καταπιεσμένα συναισθήματα βρίσκουν το φως της επιφάνειας.

Ο Rami Malek είναι όπως πάντα εξαιρετικός σε έναν χαρακτήρα που ωστόσο το σενάριο αμελεί να αναπτύξει επαρκώς. Η Lea Seydoux είναι στιβαρή στον ρόλο της δίνοντας μας ένα από τα καλύτερα και πιο ενδιαφέροντα Bond Girls. Οι Lashana Lynch και Ana De Armas δίνουν απολαυστικά χαρισματικές ερμηνείες στους μικρούς τους ρόλους και κατορθώνουν να κλέψουν την παράσταση στις αντίστοιχες σκηνές τους ενώ από το βασικό καστ των προηγούμενων ταινιών δείχνουν να απολαμβάνουν αυτή την τελευταία φορά που υποδύονται τους χαρακτήρες τους και προσδίδουν μια ενέργεια ακόμη και σε σημεία που το σενάριο έχει παραμελήσει τους ήρωες του.

Το τελευταίο κεφάλαιο στο έπος του Daniel Craig ως James Bond είναι εδώ. Ένα τέλος που όμως κάνει αισθητή παρουσία του. Ένας επίλογος άξιος, με αίγλη και κύρος. Και είναι βέβαιο ότι κερδίζει επάξια το δικαίωμα να προβληθεί και να βιωθεί από το κοινό σε μια τιτάνια κινηματογραφική αίθουσα. Ναι είναι το τέλος μιας εξαιρετικά δημοφιλούς εκδοχής του ήρωα που παρά τα ψεγάδια του αποτέλεσε είδωλο για πολλούς μικρούς και μεγάλους. Όμως όπως και το Walther PPK που αγαπά να χρησιμοποιεί ο Βρετανός πράκτορας, αυτό το φινάλε κάνει την αρμόζουσα φασαρία.

Αντίο κύριε Craig. Θα μας λείψετε…

Rating:


Χώρα: Η.Π.Α., Αγγλία
Έτος: 2021
Χρώμα: 'Εγχρωμο
Σκηνοθεσία:
Cary Joji Fukunaga
Πρωταγωνιστούν: Daniel Craig, Lea Seydoux, Rami Malek

Διάρκεια: 163'

Τελευταία