Αρχική EVENTSΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣRock`n`Roll Children, Enemy of Reality, Passengers in Panic, 3/10/2021 @ Δημοτικό Θέατρο Ηλιούπολης - Δημήτρης Κιντής

Rock`n`Roll Children, Enemy of Reality, Passengers in Panic, 3/10/2021 @ Δημοτικό Θέατρο Ηλιούπολης - Δημήτρης Κιντής

📷Εβελίνα Γερακίτη

Ξέρετε τι δεν είχα σκεφτεί μέχρι σήμερα; Δεν είχα λάβει υπόψιν μου σε τι κατάσταση θα βρίσκονται οι μπάντες όταν με το καλό οι συναυλίες ξαναμπούν στη ζωή μας. Γνωρίζω αρκετούς που έχασαν την όρεξη τους για το όργανο τους, χώροι για να κάνεις πρόβα δεν υπήρχαν, και σημαντικότερο από όλα, όταν λείπεις δύο χρόνια από το σανίδι, όσο έμπειρος και αν είσαι, μία «ψυχρολουσία» την παθαίνεις μόλις ξαναπατήσεις.

Πριν μπούμε σε βάθος στα του live, είναι χρέος να σταθούμε λίγο στον σκοπό του συγκεκριμένου εγχειρήματος. Τρία συγκροτήματα, διοργανωτές και κοινό, ενώθηκαν κάτω από έναν κοινό σκοπό, που δεν ήταν άλλος από το να συνδράμουν στο δράμα των πυρόπληκτων. Κανείς από τους παραπάνω δε φέρει ευθύνη για τη συμφορά που έπληξε αυτούς τους ανθρώπους, όλοι τους όμως αποφάσισαν να «βάλουν πλάτη», σε μία πράξη αλληλεγγύης που μπορεί να αποτελέσει λαμπρό φάρο για το μέλλον.

Η διοργάνωση, συνεπής στις «υποσχέσεις» τήρησε στο έπακρο κάθε υγειονομικό μέτρο και αυτό είχε ως αποτέλεσμα τόσο την ομαλή διεξαγωγή της συναυλίας, όσο και την παροχή της απαιτούμενης άνεσης στους θεατές ώστε να απολαύσουν το show με την ησυχία τους.

Περισσότερες φωτογραφίες εδώ

Πρώτοι επί σκηνής οι Passengers In Panic, ένα πρωτοεμφανιζόμενο folk metal συγκρότημα, το οποίο ομολογώ ότι μου κίνησε το ενδιαφέρον. Σχήμα από αυτά που μου αρέσει να καταπιάνομαι, αφού η τέχνη τους διέπεται -στο σύνολο της- από συγκεκριμένες αρχές. Αν δεν κάνω λάθος ήταν η πρώτη τους ζωντανή εμφάνιση, πράγμα που ακόμα και αν δεν το ήξερα, θα το συμπέραινα στην πορεία. Ας πάρουμε λομως τα πράγματα από την αρχή, ενώ δε θυμάμαι κάποιο χτυπητό λάθος στο εκτελεστικό κομμάτι – πιθανώς επειδή δεν υπήρχε – η απειρία ακουγόταν στον τρόπο με τον οποίο «μεταχειριζόταν» τα όργανα τους. Για παράδειγμα, άκουγες τη σιγουριά των χτυπημάτων της Νότας στα τύμπανα (που παρά το νεαρό της ηλικίας της, έχει φάει τα stages με το κουτάλι), σε αντίθεση με την κιθαρίστρια, η οποία παρότι έπαιζε καλά, δύσκολα μετακινούταν έστω ένα εκατοστό από τη θέση της. Στη φωνή, την τραγουδίστρια επ’ ουδενί δεν τη λες κακή, έδειχνε όμως φανερά «έξω από τα νερά της», πράγμα το οποίο κλιμακωνόταν στα μέρη των κομματιών που δεν απαιτούσαν τις «υπηρεσίες» της. Βέβαια, βρισκόταν στο σχήμα μόνο λίγες ημέρες και όπως λένε και στην μπάλα, μπορεί να μην ήξερε καν τα ονόματα των συμπαιχτών της. Ίσως αυτή η στασιμότητα και η απουσία έκφρασης, γινόταν πιο αισθητή λόγω της φύσης των κομματιών. ?κουγες έναν ξεσηκωτικό folk ρυθμό (σημείωση: σχόλιο που ακούστηκε κατά τη διάρκεια της εμφάνισης τους: «Ωωω! Αυτό είναι σαν Maiden ζωναράδικο») δεν έβλεπες την απαιτούμενη ενέργεια επί σκηνής. Φυσικά, και αυτό κρατήστε το, κυρίως αυτό, δεν είναι κακό σχήμα, το αντίθετο. Οι ιδέες υπάρχουν, το ταλέντο επίσης, οπότε αυτά που τους λείπουν, είναι από τα στοιχεία που μπορούν να έρθουν στο μέλλον και εκτιμώ ότι θα συμβεί. Κάτι τελευταίο, «αγαπώ» λίγο περισσότερο τις μπάντες που τα 4/5 τους αποτελούνται από γυναίκες, δείχνει κάτι.

Σκυτάλη πήραν οι Enemy of Reality, παλιές καραβάνες οι συγκεκριμένοι, που όμως δε σταματούν να σε εκπλήσσουν. Εδώ έχουμε μία εξέχουσα δεσποινίδα στη φωνή να ξεχωρίζει και την κατά τη γνώμη μου, μακράν της δεύτερης, καλύτερη γυναικεία φωνή στη σκηνή μας (και όχι μόνο θα πω, αλλά that’s a story for another time). Αν άκουγα την Ηλιάνα πρώτη φορά την Κυριακή, πάλι θα έμενα με το σαγόνι ανοιχτό. Ήταν βραχνιασμένη, θα πω επίσης, πως όσοι την ακούσαμε εκείνη την ημέρα, δεν ακούσαμε πάνω από το 60% των δυνατοτήτων της, το οποίο παραδόξως, ήταν κάτι παραπάνω από αρκετό για να σου θυμίσει ότι είναι η καλύτερη τραγουδίστρια της σκηνής μας (I know, αλλά «Επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως»). Από κοντά και οι υπόλοιποι τρεις, ο κιθαρίστας/frontman (που πρόσφατα έβγαλε solo album και αξίζει της προσοχής σας), τα brutal του μπασίστα ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ και φυσικά ένας drummer, αντάξιος συνοδοιπόρος των υπόλοιπων. Πραγματικά, κάθε φορά που τους ακούω θα μένω με την ίδια απορία, πώς γίνεται τέσσερεις άνθρωποι να βγάζουν όλη αυτήν τη μουσική και τόση ενέργεια. Είναι εντυπωσιακό και το σήμα κατατεθέν τους στο μυαλό μου.  

Το κυρίως πιάτο ήταν οι Rock & Roll Children, η γνωστή και αγαπημένη μπάντα tribute band στο Ronnie James Dio. Με αυτούς τους κυρίους προσέξτε να δείτε τι γίνεται, όλοι τους είναι μπαρουτοκαπνισμένοι μουσικοί, εξαιρετικοί και καταξιωμένοι, όμως, όταν πατούν επί σκηνής με τη συγκεκριμένη ιδιότητα, το πράγμα αλλάζει. Περισσότερο νιώθεις σαν να σε έχουν καλέσει στο σαλόνι τους και να τους ακούς να jam-άρουν κομμάτια του αγαπημένου τους μουσικού. Είναι τέτοια η ζεστασιά με την οποία προσεγγίζουν τη φάση, που πραγματικά, για λίγο ξεχνάς ότι ο Dio δεν είναι πια μαζί μας. Και όχι, όσο καλός τραγουδιστής και αν είναι ο Γιάννης – που είναι – δεν είναι οι φωνητικές του ικανότητες που σου προκαλούν αυτό το συναίσθημα, αλλά η αγάπη του για τα τραγούδια που ερμηνεύει (αν δε με πιστεύεται, διαβάστε εδώ τη συνέντευξη του για τον Dio).

Βέβαια, δεν είναι μόνο η ερμηνεία που τους ξεχωρίζει, είναι και ο τρόπος με τον οποίο αλληλοεπιδρούσαν με εμάς, το κοινό. Πολλοί καλλιτέχνες μπορούν να πιάσουν τον παλμό του κοινού και να «παίξουν» μαζί του, όμως, πάντα όταν fans απευθύνονται σε fans, o δεσμός που δημιουργείται είναι μοναδικός και ξεχωριστός. Δε χρειάστηκαν περισσότερα από δύο λεπτά για να δεις τα πρώτα κεφάλια να κουνιούνται, τους πρώτους να πετάγονται ενστικτωδώς από τις θέσεις τους και να σας πω και κάτι ακόμα, όσο χιουμοριστικό και αν ακουστεί, δεν είναι τυχαίο ότι στο τρίτο τους κομμάτι δεν είχε μείνει μπίρα στο κυλικείο.

Υγ: Μας έλειψαν οι συναυλίες, μας έλειψε να περνάμε καλά ακούγοντας την αγαπημένη μας μουσική, υπομονή όμως, θα έρθουν καλύτερες ημέρες.

Τελευταία