Αρχική ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣΚΡΙΤΙΚΕΣLast Night In Soho - Κριτική

Last Night In Soho - Κριτική

Εδώ και δυο δεκαετίες ο Edgar Wright έχει προσφέρει στο κοινό ανόθευτη και ποιοτική κινηματογραφική διασκέδαση. Έχει διαπρέψει στο είδος της κωμωδίας αλλά και της δράσης. Η ανθολογία The Cornetto Trilogy είναι γνωστή και αγαπητή σε απανταχού σινεφίλ και φυσικά είχε πρωτοφανή απήχηση στο ευρύ κοινό αλλά και στους κριτικούς. Κατά καιρούς όμως έχει παραδώσει και πιο γνωστές στο ευρύ κοινό δουλείες όπως το Baby Driver το οποίο παρά το γεγονός ότι δεν ανήκει σε κάποιο franchise έκανε θραύση στα ταμεία παγκοσμίως . Δεν είναι ως εκ τούτου παράλογο να θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες που δραστηριοποιούνται στον χώρο. Ο κινηματογράφος του Wright είναι υπέρ- στυλιζαρισμένος και οπτικά εντυπωσιακός. Αν μη τι άλλο ήταν θέμα χρόνου να δοκιμαστεί στο είδος του τρόμου.

Το Last Night in Soho μας εισάγει στην ιστορία της Ellie μιας φοιτήτριας και επίδοξης σχεδιάστριας ρούχων που αρχίζει να βιώνει κάθε νύχτα τις αναμνήσεις της Sandie, μιας νεαρής τραγουδίστριας στα ‘60s. Σύντομα όμως η Eloise θα αρχίσει να ανακαλύπτει όλο και περισσότερα μυστικά για την Sandie και θα βυθιστεί σε μια ζοφερή ιστορία που θα έχει προσωπικό κόστος.

Η τελευταία ταινία του Wright είναι αναμφίβολα η πιο «φανταχτερή» της καριέρας του. Είναι ένα εξαιρετικά στυλιζαρισμένο φιλμ που από το πρώτο καρέ έχει ως στόχο να διεγείρει τις αισθήσεις του θεατή. Αυτό φυσικά το καταφέρνει με άνεση. Ο Wright και ο κινηματογραφιστής Chung-Hoon Chung (Thirst, Oldboy, Lady Vengeance, It) επιλέγουν να εμπλουτίσουν την κάθε σκηνή με όσα περισσότερα χρώματα γίνεται. Είτε γίνεται λόγος για την μουντή καθημερινότητα της Eloise είτε για την ιλιγγιώδη νυχτερινή ζωή της Sandie κάθε πλάνο μοιάζει ζωντανό και γεμάτο ενέργεια. Ο φωτισμός της κάθε σκηνής παίζει μεγάλο ρόλο με τον συννεφιασμένο καιρό του Λονδίνου αλλά και την λάμψη των neon που στολίζουν το Λονδίνο του παρελθόντος να έχουν πρωτεύοντα ρόλο στην επίτευξη της ατμόσφαιρας που αποσκοπεί να δημιουργήσει ο σκηνοθέτης. Το ρυθμικό και σβέλτο μοντάζ συμβάλλει σε μια αψεγάδιαστη ροη.

Διαβάστε επίσης: Νύχτες Πρεμιέρας 2021 - Τελευταία Ημέρα 1/10

Ο Wright είναι λιτός στα πλάνα και στον χρόνο τους. Αναδεικνύει το Λονδίνο με αγάπη και τρυφερότητα αλλά δεν το αφήνει να επισκιάσει τους χαρακτήρες που το κατοικούν. Ίσως η χαοτική ανά σημεία σκηνοθεσία να απωθήσει ορισμένους θεατές αλλά είναι σίγουρο ότι θα εντυπωσιάσει την πλειονότητα του κοινού. Το Last Night in Soho όμως είναι μια ατόφια ταινία Edgar Wright και ο σκηνοθέτης καθιστά κατανοητό το γεγονός ότι δεν αισθάνεται ενοχές για αυτό. Η μουσική παίζει επίσης βαρυσήμαντο ρόλο κυρίως δε τα διάφορα τραγούδια της δεκαετίας του 1960 που αποτελούν την ραχοκοκαλιά της ταινίας επισκιάζοντας ενίοτε το απροσδόκητα υποτονικό original soundtrack του συνήθως εξαιρετικού Steven Price.

Όμως το glamour και το στυλ σε συνδυασμό με τις πάμπολλες αναφορές στον κινηματογράφο που γαλούχησε τον Wright και την γλώσσα του ως δημιουργός δεν είναι αρκετά ώστε να κρύψουν το γεγονός ότι αφηγηματικά το Last Night in Soho είναι μια εξαιρετικά αδύναμη δημιουργία. Στα 116 λεπτά του έργου συστήνονται πολλές ιδέες και θεματικές που αν μη τι άλλο παρουσιάζουν ένα κάποιο ενδιαφέρον. Όμως παρά τους αξιομνημόνευτους χαρακτήρες και ένα ευχάριστο twist το οποίο κτίζεται με μεράκι και προσοχή και δεν προσβάλλει την νοημοσύνη του κοινού, τα concepts που παρουσιάζονται δεν εξερευνούνται επαρκώς ή ικανοποιητικά.

Ο θεατής είναι βέβαιο ότι θα μείνει με αρκετές απορίες στο φινάλε και αυτό δεν θα είναι κάτι που επίτηδες επιδίωξαν οι δημιουργοί. Πολλά στοιχεία αλλά και πληροφορίες δεν εξετάζονται και μένει στην φαντασία του θεατή να εξάγει κάποιο συμπέρασμα. Αυτό σε συνδυασμό με τον άχαρο τρόπο που λειτούργει ο τομέας του τρόμου μέσα στην ταινία είναι αρκετά ώστε να αποσπάσουν την προσοχή του κοινού από την πλοκή. Προς το τέλος του δημιουργήματος του Wright υπάρχει ένα αρκετά μεγάλο διάστημα όπου το κοινό δεν κατανοεί το τι ακριβώς διαδραματίζεται ενώπιων του.

Η Anya Taylor Joy ως αινιγματική αλλά και γοητευτική Sandie και η Thomasin McKenzie ως η καλοκάγαθη μα ευάλωτη Eloise είναι αναμφισβήτητα το δυνατότερο στοιχείο της ταινίας. Η πρώτη δημιουργεί έναν αλησμόνητο και άκρως ερωτικό χαρακτήρα που θα μπορούσε άνετα να είναι ένα Bond Girl σε κάποια από τις παλιές ταινίες 007 ενώ η δεύτερη αποτελεί μια “scream queen” που κατορθώνει με την παθιασμένη ερμηνεία της να ξεφύγει από τα στενά όρια του χαρακτήρα. Απολαυστικός είναι ο Matt Smith σε έναν ρόλο που αναδεικνύει όλο το ταλέντο του ως performer ενώ οι Diana Rigg και ο Terrence Stamp δίνουν αξιοθαύμαστες ερμηνείες στους μικρούς τους ρόλους.

Το Last Night in Soho παρά τα ψεγάδια του είναι μια άκρως ψυχαγωγική ταινία. Μια ταινία που κερδίζει επάξια το να θεαθεί στην μεγάλη οθόνη. Είναι ένα απίστευτα διασκεδαστικό throwback σε ιταλικές ταινίες τρόμου και σε ‘90s thrillers. Καταπληκτικό οπτικό θέαμα και ένα διασκεδαστικό στόρι με ορισμένες εξαιρετικές ερμηνείες που αιχμαλωτίζουν από το πρώτο λεπτό τον θεατή και τον βυθίζουν στο κινηματογραφικό Λονδίνο του Edgar Wright το οποίο είναι εξίσου σκοτεινό όσο λαμπρό.

Rating:


Χώρα: Η.Π.Α., Αγγλία
Έτος: 2021
Χρώμα: 'Εγχρωμο
Σκηνοθεσία:
Edgar Wright
Πρωταγωνιστούν: Anya Taylor-Joy, Thomasin McKenzie, Terrence Stamp

Διάρκεια: 116'

Τελευταία