Within Progress - INNER

Όταν μας συστήνεσαι ως μία μπάντα που παίζει alternative/progressive metal, θέτεις εξ ορισμού την πήχη ψηλά. Μπάντες όπως οι Leprous, οι Deftones και οι Soen είναι οι πρώτες που σου έρχονται στο μυαλό. Θα πει κάποιος ότι τα παραπάνω σχήματα είναι τα πρώτα που έρχονται στο μυαλό κάποιου – σαν τον γράφων καλή ώρα – που δεν έχει εντρυφήσει ιδιαίτερα στο είδος. Έχει μία βάση αυτό, από την άλλη όμως, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για ντεμπούτο, δε νομίζω να υπάρχει συγκρότημα που ονοματίζει τη μουσική μου με συγκεκριμένο τρόπο για αποκλείσει ακροατές, αλλά για να καταφέρει να περιγράψει όσο καλύτερα μπορεί τη μουσική του και να σε κάνει, συνειρμικά, να φέρεις στο νου σου έναν ήχο που ήδη τον ξέρεις.

Ιδιόμορφη κάπως εισαγωγή για review δίσκου και μεταξύ μας, πρακτική που τείνω να ακολουθώ όταν ένα album δε με έχει εντυπωσιάσει. Οι ιδρυθέντες το 2017 στη Θεσσαλονίκη, Within Progress, στις 21/10 κυκλοφορούν το πρώτο τους album ,"INNER", που αποτελεί και το λόγο «συγκεντρωθήκαμε» εδώ σήμερα. Πέραν το debut album που είναι «καθοδόν», μετρούν επίσης δύο ακόμα κυκλοφορίες, το EP "Oceans of Time"και το single "Need More", τα οποία για να είμαι ειλικρινής, αγνοούσα την ύπαρξη τους μέχρι να ακούσω τον δίσκο. Αυτό κιόλας είναι η πρώτη νίκη του album, να σε αναγκάσει να γυρίσεις πίσω στις προηγούμενες δουλειές της μπάντας.

Δε θυμάμαι πολλά debut albums των οποίων η διάρκεια τους να υπερβαίνει τη μία ώρα και να μην κάποιο ambient/atmospheric genre με τα intros/outros που ξεπερνούν τη μία ήμερα μόνα τους σε διάρκεια. Αυτό που επίσης δε θυμάμαι, και όποτε συμβαίνει το συγκρατώ, συγκροτήματα να μας συστήνονται με τόσο πολύπλευρες συνθέσεις. Το να γράψεις πολλά θέματα είναι ένα πράγμα, το οποίο θέλει κάποιο ταλέντο, όμως από μόνο του δεν είναι αρκετό, το να τα δέσεις όλα αυτά μεταξύ τους και να παράξεις ένα αποτέλεσμα με ισχυρούς «χημικούς δεσμούς» είναι challenge.

"Sky we Want, Sky We Love" ονομάζεται το εναρκτήριο κομμάτι του "INNER" και αποτελεί μία περιγραφή των σκέψεων ενός πρόσφυγα από τη Συρία. Πέραν των επαίνων που τους αξίζουν διότι δεν κλείνουν τα μάτια σε ό,τι συμβαίνει γύρω τους, ο τρόπος με τον οποίο το έχουν ντύσει μουσικά, με έντονα στοιχεία ανατολίτικης μουσικής, καταφέρνει να μεταφέρει τον ακροατή. Κάτι που επίσης βρήκα ενδιαφέρον, είναι οι στίχοι που ακούμε στα σημεία που χαμηλώνει η μουσική, αφού μοιάζει με μία προσπάθεια να τονιστεί το μήνυμα. Το "Absolute Circle" που είναι το single του δίσκου, έχει το εξής παράδοξο, το couplet του είναι πιο catchy από το refrain. Φυσικά αυτό δεν είναι αρνητικό, τουναντίον θα έλεγα, αφού όλοι μας έχουμε τραγούδια με φοβερά refrains που τα couplets έχουν «πεταχτεί» κακήν κακώς απλά για να συμπληρωθεί το κομμάτι. Στο "Destructional" η 5άδα πραγματεύεται την κλιματική αλλαγή και τις επιπτώσεις της. Αρκετά θεατρική ερμηνεία αφού ο τρόπος που ξεδιπλώνεται είναι άρρηκτα δεμένος με το νοηματικό περιεχόμενο των στίχων. Επίσης, έχουμε και την πρώτη εμφάνιση growls, τα οποία ναι μεν θα μπορούσαν να λείπουν, με την έννοια ότι δεν έρχονται να δώσουν κάτι πρωτοποριακό, όμως, επειδή είναι εξαιρετικά, δεν πρόκειται να ενοχλήσουν κανέναν.

Με συμπληρωμένο το πρώτο τέταρτο του album (cheat, κειμενικώς μπορεί να είμαστε στην αρχή, εγώ όμως έχω ήδη ακούσει όλο το album), μπορούμε να βγάλουμε τα πρώτα συμπεράσματα. Οι κιθάρες λοιπόν, συγκεντρώνουν όλα εκείνα τα στοιχεία που απαιτούνται για τη δημιουργία ενός καλού album. Συγκεκριμένα, υπάρχουν θέματα που σου μένουν στο αυτί, και ως παράδειγμα θα φέρω το κεντρικό riff του "Reach for the Stars" που έπεται. Δεν είναι κλασικό metal riff, έχει πολλά prog στοιχεία, όμως έχει ισορροπεί με αξιοζήλευτο τρόπο μεταξύ βιρτουοζικού και ουσιαστικού παιξίματος. Είναι το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα, όχι όμως το μόνο, αν και θεωρώ ότι είναι καλύτερη κιθαριστική στιγμή. Εντύπωση προκαλεί και το rhythm section, που αν και σε μερικά τραγούδια όπως το "Hidden Wound" βγαίνει μπροστά και προσφέρει νέες οπτικές στη συνολική μουσική επένδυση του album.

?λλο ένα από τα στοιχεία που κάνουν stand out είναι οι εξαιρετικές μεταβολές και τα απότομα transitions εντός των κομματιών. Τη χειμαρρώδη και τραχιά εισαγωγή του "Buridan’s Paradox" (το οποίο είναι εξαιρετικό και το βρείτε με μία απλή αναζήτηση «Το παράδοξο του γαϊδάρου του Buridan») διαδέχεται ένα άκρως μελωδικό σημείο, στα όρια του pop, το οποίο, σε ένα βαθμό συνοψίζει και τη γενικότερη εικόνα του album.

Σκοπίμως μέχρι αυτό το σημείο, ακούγοντας παράλληλα τον δίσκο, δεν έχω αναφερθεί στη φωνή. Ο λόγος είναι γιατί με προβλημάτισε, σε καμία περίπτωση δεν ακούμε κάποιον τραγουδιστή με εξωπραγματικές φωνητικές ικανότητες, όμως, ξεχωρίζει, τη θυμάσαι τη φωνή του. Και τη θυμάσαι γιατί σου μένει ως η περίληψη των κομματιών, αφού η ερμηνεία του είναι πάντα αυτή που πρέπει. Μπορεί να πιάνει οκτάβες επιπέδου Halford, πιθανώς να «ραπάρει» σαν τον Tankian, δε σε απασχολεί όμως, αφού σε κάθε κομμάτι επιλέγει να κάνει αυτό που πρέπει ώστε να υπηρετήσει το συνολικό οικοδόμημα.

Λογικά θα έχετε καταλάβει ότι θεωρώ το "INNER" ένα εξαιρετικό album που αξίζει της προσοχής κάθε μουσικόφιλου. Γιατί ναι, το καλύτερο το άφησα για το τέλος, παρότι έχει χαρακτήρα, οι επιρροές που συγκεντρώνει είναι τόσες που δύσκολα δε θα βρει κάποιος εντός του στοιχεία που να του αρέσουν. Τι μένει λοιπόν, τι άλλο φυσικά από τώρα που δειλά-δειλά ξεκίνησαν ξανά οι συναυλίες, να κατηφορίσουν καμιά 500ριά χιλιόμετρα και να το ακούσουμε ζωντανά. Βέβαια, δε θα απέκλεια και την αντίθετη διαδρομή, να ανηφορίσουμε εμείς δηλαδή.     

Rating: 

 8.5


Genre: Alternative/Progressive Metal
Παραγωγός: Nikos Georgitsopoulos
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 21/10/2021
Band Links: Facebook | Instagram | Spotify | YouTube |
Bandcamp

Τελευταία