Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΝα είσαι ο γκρεμιστής, να είσαι και ο χτίστης

Να είσαι ο γκρεμιστής, να είσαι και ο χτίστης

Είναι προσωπική μου ιδιαιτερότητα, αναμφίβολα, όμως εδώ και πολλά χρόνια με διακρίνει ένας αντανακλαστικός σκεπτικισμός όταν έρχομαι αντιμέτωπος με ελληνόφωνο στίχο. Πολλές φορές, η αδυναμία για ουσιαστικό νόημα καμουφλάρεται – ανεπιτυχώς – από ακατάληπτες προτάσεις, ντυμένες με εντυπωσιακές λέξεις, τις οποίες προφανώς ο στιχουργός δεν μπορεί να τις χρησιμοποιήσει ορθά σε πρόταση της καθημερινότητας. Φυσικά αυτό δεν είναι «δικό μας» προσόν, συμβαίνει και στο εξωτερικό (βλέπω μία κόκκινη πόρτα και θέλω να τη βάψω μαύρη), επειδή όμως η ελληνική αποτελεί τη μητρική μου γλώσσα, μου είναι πιο εύκολο να το αντιληφθώ και η αποστροφή μου να «έρχεται» ενστικτωδώς.

Τα Υπόγεια Ρεύματα, είναι από τα σχήματα δεν κακοφορμίζουν από τη συγκεκριμένη «ασθένεια». Τουναντίον, η ικανότητα τους στο να περιγράφουν τις καταστάσεις γύρω τους αποτελεί ισχυρό τους πλεονέκτημα. Θα μπορούσα να συγγράφω «αράδες με την οκά» για το ποιοι είναι και τι έχουν καταφέρει στα σχεδόν τριάντα χρόνια παρουσίας τους επί σκηνής, όμως δύσκολα θα καταφέρω να παρέχω νέα γνώση. Το μόνο πεδίο στο οποίο ίσως να έβρισκα παρθένο έδαφος, να ήταν ο νέος τους δίσκος, αλλά και εκεί, ο Αλέξης μου «στέρησε» αυτή τη δυνατότητα και χαλάλι του.

Βέβαια, όσο και αν συγγενεύουν τα ακούσματά μας, είναι αδύνατο να αποδώσουμε και οι δύο την Γη που άφησαν τα Υπόγεια Ρεύματα με τον ίδιο τρόπο. Και πράγματι είναι, σε μουσικό επίπεδο, οι πειραματισμοί που σαν «σπόνδυλοι» συγκρατούν επιβλητικό το σώμα του album, η συνολική καλλιτεχνική προσέγγιση δίνει ανάσα σε ασθμαίνουσα κοινωνία που τα τελευταία χρόνια πισωπατά διαρκώς με γεωμετρική πρόοδο.

Σε ένα album που η δολοφονία του Ζακ επανέρχεται στο προσκήνιο – και καλώς – με ένα τραγούδι που ξεχειλίζει ειρωνεία. Ένα κομμάτι που σε κάνει να ντραπείς όχι μόνο αν σφύριζες αδιάφορα την ώρα που οι κλωτσιές τον νοικοκυρέων βάζανε στο ζύγι μία ανθρώπινη ζωή  και τη βγάζανε λειψή συγκριτικά με ένα ρολόι – που εν τέλει ούτε αυτό ισχύει, όχι ότι έχει και ιδιαίτερη σημασία αλλά καλό να το υπενθυμίζουμε – αλλά ακόμα και αν ανέχτηκες αυτόν τον «καλό νοικοκύρη». Ακόμα και το σκατό του φιδιού που διακατέχει τον φασισμό σε όλο του το φάσμα, από τον τρόπο με τον όποιο θρέφεται στη σκιά, μέχρι τις καταστροφικές του συνέπειες.

Tα Υπόγεια Ρεύματα επιστρέφουν στο Κύτταρο Live

Ο δίσκος, στην ολότητα του, έχει κοινωνικές προεκτάσεις οι οποίες συμβαίνουν και μας επηρεάζουν, όπου αναλόγως τη θέση μας σε αυτή (στην κοινωνία) έγκειται και το πρόσημο της. Για τους ίδιους το πρόσημο αυτό είναι αρνητικό, αλλά ο δίσκος δεν είναι μία στείρα & μίζερη περιγραφή του σήμερα, είναι πολλά περισσότερο αυτό. Δε θεωρώ τυχαία την επιλογή μελοποίησης του Γκρεμιστή του Παλαμά. Ο ακριβογιός της πίστης δείχνει τον τρόπο για να ανάψει το φως μέσα στο σκοτάδι, κάτι που συχνά λείπει, όχι μόνο από την τέχνη, αλλά και από εμάς τους ίδιους.

Και δεν το κάνουν μία φόρα, και δεν το κάνουν μόνο με την ασφάλεια που παρέχουν γραμμένοι στίχοι διά χειρός Κωστή Παλαμά, αλλά και με το στερνό «κεφάλαιο», το «Λυπήσου με». Από τον τίτλο δεν προσμένεις κάτι ευοίωνο, όμως το περιεχόμενο του, με συνεχείς διαζεύξεις παροτρύνει τον καθένα να δράσει απέναντι στα διαρκώς αυξανόμενα «τέρατα» που εμφανίζονται καθημερινά στις ζωές μας.

Ο λόγος που αγάπησα την τέχνη των Υπόγειων Ρευμάτων δεν εμφανίστηκε το 2020 με την κυκλοφορία του «Η Γη που Αφήνω», είχε συμβεί πολύ νωρίτερα, στην εφηβεία. Τα κριτήρια μας σε νεαρή ηλικία δεν έχουν ούτε την ωριμότητα, ούτε τη στιβαρότητα της ενηλικίωσης, κρύβουν όμως στον αυθορμητισμό τους μία πηγαία κλίση, η οποία με την πάροδο των χρόνων αναδεικνύεται σε στάση ζωής. Εγώ λοιπόν τους έμαθα – όπως και οι περισσότεροι – με το «Μ’αρέσει να μη λέω πολλά», λίγο καιρό μετά άκουσα και το «Κοιτάς Μακριά». Τότε κατάλαβα ότι για να τραγουδήσεις για τον έρωτα δε χρειάζεται να έχεις λυμένη γραβάτα, ούτε λεκέδες από λουλούδια, δεν είναι απαραίτητο να σκορπάς κούφια μαγκιά αριστερά και δεξιά. Κατάλαβα ότι μπορείς να το κάνεις με πραγματική τέχνη και σεβασμό, και του ταιριάζει και καλύτερα έτσι.           

Τελευταία