Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΗ δυσβάσταχτη επικαιρότητα του Controversy

Η δυσβάσταχτη επικαιρότητα του Controversy

Στα τέλη της δεκαετίας του ’60 η Minneapolis της Minnesota βρέθηκε στη δίνη δυο απανωτών καλοκαιριών τα οποία ήταν γεμάτα χάος. Διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες ξέσπασαν από άκρη σε άκρη από persons of color που ήταν κάτοικοι της περιοχής και είχαν πλέον αγανακτήσει (εκ νέου) εξαιτίας του ρατσισμού και της κακοποίησης από αστυνομία και λευκούς καταστηματάρχες. Η βόρεια πλευρά της Minneapolis είχε πάρει τον τίτλο “negro slum”, χαρακτηρισμός που χρησιμοποιούταν σε επίσημα έγγραφα της τοπικής αυτοδιοίκησης!

Ακραίες νομοθεσίες απαγόρευαν από τους μαύρους κατοίκους της περιοχής να αποκτήσουν οποιουδήποτε είδους ιδιοκτησία σε άλλα μέρη της πόλης. Αυτές οι μαζικές αντιδράσεις -που ήταν μέρος του περίφημου “Long, hot summer of 1967”- οδήγησαν τον δήμαρχο της Minneapolis, Arthur Naftalin, να επισκεφθεί το black community της βόρειας μεριάς για να ακούσει τον κόσμο. Ένα από τα αποτελέσματα αυτής της επίσκεψης ήταν η δημιουργία του “The Way”, ενός κέντρου του οποίου στόχος ήταν να μπορέσουν να μπολιάσουν τα ταλέντα τους νεαρά persons of color. Υπεύθυνος του project ο ακτιβιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων Spike Moss.

Σε αυτό το κέντρο ήταν που ξεκίνησε και απογειώθηκε ο νεαρός Prince Rogers Nelson. Χωρίς αμφιβολία, η ικανότητά του να τελειοποιήσει τη μουσική του πήγασε από τη δύναμη των ακτιβιστών της περιοχής που αγωνίστηκαν για να προσφέρουν σε children of color ένα μέρος για να αξιοποιήσουν τη δημιουργικότητά τους.

Κατά την παρουσία του στο “The Way”, ο Prince ασχολήθηκε πιο σοβαρά με τη μουσική. Έμαθε και βελτίωσε τις δεξιότητές του στο πιάνο και πειραματίστηκε με πολλά μουσικά όργανα, εντός και εκτός πολιτιστικού κέντρου. Στη διάρκεια της εφηβείας του, συμμετείχε σε πολλά τοπικά groups όπως “94 East” και “Grand Central” (σ.σ. αργότερα μετονομάστηκαν σε “Champagne”). Έλαβε μέρος σε διαγωνισμούς απέναντι σε άλλες μπάντες όπως The Family, Flyte Tyme, Mind and Matter, και Cohesion. Αυτά τα γρκουπ μετέπειτα συνεργάστηκαν με σπουδαία ονόματα όπως Sonny Thompson, James “Jimmy Jam” Harris III, και Terry Lewis.

Στη διάρκεια της θητείας του με τους “Champagne”, ο Prince γνώρισε τον Chris Moon. Ήταν το άτομο που τον βοήθησε να μεταμορφωθεί σε μουσικό με καριέρα, βοηθώντας τον να μπει σε studio, να ηχογραφήσει, και να γνωρίσει τον μετέπειτα μάνατζέρ του, Owen Husney. Υπό την καθοδήγησή του, ο Prince εξασφάλισε τριετές συμβόλαιο με τη Warner Brothers Records το οποίο του έδινε την πλήρη επιμέλεια των δίσκων του. Με τον μανδύα του “next Stevie Wonder”, μόλις στα 18 του ο Prince έλαβε τον απόλυτο έλεγχο της τέχνης του.

Τη στιγμή που το πρώτο του album, “For You”, κυκλοφόρησε το 1978, ο Prince θεωρήθηκε παιδί-θαύμα. Ακολούθησε ο δεύτερος δίσκος που έφερε το όνομά του, και ήρθε το πρώτο πλατινένιο album. Μπαίνοντας στη νέα δεκαετία (80s), προώθησε μια εικόνα ανδρόγυνου και σπουδαία lyrics μέσω του χρυσού, τρίτου δίσκου του, “Dirty Mind”. Από το δισκογραφικό ντεμπούτο του κιόλας, ο ήχος του ήταν μια μίξη από πολλά μουσικά κύματα, από rock & roll έως funk. Σταδιακά, προστέθηκε στην εξίσωση και η μπάντα του, The Revolution. Με τον Prince στο ρόλο του μυστηριώδους μαέστρου, το μέλλον διαγραφόταν επαναστατικό πέρα από κάθε φαντασία.

Το στούντιο Hollywood Sound Recorders στην California έγινε το δεύτερο σπίτι του. Στη διάρκεια του καλοκαιριού του 1981 εργάστηκε πυρετωδώς για να ολοκληρώσει το τέταρτο album του. Στο πλευρό του ο Ross Pallone, βετεράνος μηχανικός της μουσικής. Η εμπειρία του αποδείχθηκε χρυσάφι, βοηθώντας τον Prince να αποκτήσει τον εξοπλισμό που χρειαζόταν ώστε να αναδείξει την εκλεκτική λάμψη του και την ασύγκριτη ικανότητά του να ηχογραφεί επιτυχίες.

Στις 14 Οκτωβρίου 1981, κυκλοφόρησε το “Controversy”. Έφτασε έως τη θέση 3 του Billboard των ΗΠΑ και από μέσα του προέκυψαν δυο κορυφαία singles, τα “Controversy” και “Let’s Work”. Το πλατινένιο album ανέδειξε επίμαχα θέματα της εποχής όπως: οπλοφορία, φυλή, φυλετικός διαχωρισμός (segregation), πόλεμος, θρησκεία, και σεξ. Σήμερα, 40 χρόνια αργότερα, τα ίδια ζητήματα είναι αυτά που ταλανίζουν την αμερικανική -και όχι μόνο- κοινωνία.

Ο δίσκος θεωρείται μια γέφυρα μεταξύ του προοδευτικού “Dirty Mind” και του “1999”. Είναι μια δυνατή, μη απολογητική κραυγή του Prince με την οποία καλεί την ανθρωπότητα να αλλάξει άρδην, ριζικά, μια για πάντα. Το ομώνυμο τραγούδι, το εναρκτήριο του δίσκου και κορυφαίο single του, συνοψίζει το μεγαλείο της τέταρτης δουλειάς του σπουδαίου Prince. “Just can’t believe all the things people say (controversy)/ Am I black or white, am I straight or gay? (controversy)”, τραγουδάει στην αρχή του κομματιού.

Σε καλεί να αναρωτηθείς που βρίσκεται η κοινωνία σου

 

Ένα ηχητικό καλειδοσκόπιο το οποίο αποτελείται από πολλά κομμάτια, με φωνητικά που κινούνται ασταμάτητα μεταξύ απαγγελίας και τραγουδίσματος, χαράσσοντας το τραγούδι στο μυαλό. Ο τρόπος δε με τον οποίο ο Prince προσθέτει εντός λόγο από τη θρησκεία του χριστιανισμού είναι αριστοτεχνικός, προσδίδοντας μια “αγιότητα” στον σέξι στίχο “I wish we all were nude”, μια εγκάθετη επανάσταση κόντρα στη μεγαλομανή εγκαταστημένη τάξη πραγμάτων, μια κίνηση η οποία προφανώς, ήταν… controversial.

Εύχεται μηδενικά όρια και ανύπαρκτα δυαδικά: “I wish there were no black and white/ I wish there were no rules”. Μια τοποθέτηση γιγάντια. Κολοσσιαία. Ηρωική. Το 1981 ήταν η χρονιά που ο Ronald Reagan ανέβηκε στην εξουσία, αναλαμβάνοντας Πρόεδρος των ΗΠΑ. Εκ των διασημότερων συντηρητικών πολιτικών στην ανθρώπινη ιστορία, η στάση του -πολιτική και κοινωνική- αντικατοπτρίστηκε στη στάση αυτών που τον ψήφισαν, όπως συνέβη και με τους υποστηρικτές του Donald Trump πρόσφατα.

Προς το τέλος του τραγουδιού, ο Prince επαναλαμβάνει σφυροκοπώντας: “People call me rude/ I wish we all were nude/ I wish there was no black and white/ I wish there were no rules.” Σου καρφώνεται στο μυαλό ο στίχος, και σε τοποθετεί ενώπιον της κοινωνίας, καλώντας σε -σχεδόν υποχρεώνοντάς σε- να αναρωτηθείς που βρίσκεται η κοινωνία σου. Σε φέρνει μπροστά στην πραγματικότητα ότι σήμερα, 40 χρόνια αργότερα, καλούμαστε ακόμη να συζητήσουμε ζητήματα που απασχολούσαν την ανθρώπινη κοινωνία στα 80s. Από την άλλη, το 2021 είναι και το έτος κατά το οποίο -σύμφωνα με τα στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας- περισσότεροι από 500 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό.

Ναι. Η ανθρώπινη κοινωνία έχει αλλάξει από το 1981. Όχι στον πυρήνα της. Αλλωστε, τόσο τώρα όσο και στο παρελθόν, πολλά ήταν τα άτομα που ανέδειξαν ξανά και ξανά (και ξανά και ξανά…) την πραγματικότητα που θέλει το ανθρώπινο είδος να αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο εκφράζει τα ίδια ακριβώς πράγματα. Ναι. Έχουμε αλλάξει ορισμένα πράγματα. Τα προβλήματά μας, έχουν αλλάξει μορφή. Ελάχιστα έχουν λυθεί σε κοινωνικό επίπεδο. Την ώρα που η Ιατρική -για παράδειγμα- πραγματοποιεί γιγάντια άλματα προόδου και πλέον έχει μετατρέψει τον HIV σε κάτι με το οποίο ένα άτομο μπορεί να ζήσει δίχως κίνδυνο, ένας δίσκος που γράφτηκε το 1981, και βασίστηκε σε βιώματα της δεκαετίας του ’60, παραμένει τρομακτικά επίκαιρος.

Αν ζούσε, θα αναρωτιόταν πως είναι δυνατόν να είναι επίκαιρος ένας στίχος γραμμένος μέσα από οδυνηρά βιώματα

 

Αν ο Prince -που μετέπειτα ξέφυγε τελείως από τα ανθρώπινα στεγανά και άλλαξε το όνομά του σε σύμβολο- ήταν σήμερα ζωντανός, θα συνέχιζε να αναρωτιέται -όπως έπραττε έως το τέλος της ζωής του- πως είναι δυνατόν να είναι επίκαιρος ένας στίχος που γράφτηκε μέσα από βιώματα όπως ακραίος φυλετικός ρατσισμός, κοινωνική απομόνωση, αστείρευτο μίσος για άτομα λόγω του επιπέδου μελανίνης στον οργανισμό τους.

Μαζί του, αναρωτιόμαστε κι εμείς που ανήκουμε σε αυτή τη μεριά. Αυτή που θέλει να κοιτάξει μπροστά, επειδή έχει δει -στο μικρό βαθμό της παρέας και της κοινότητας- ότι υπάρχει πιο βολικός τρόπος να γίνουν τα πράγματα. Αυτή τη μεριά που ξέρει πως δεν υπάρχουν δυο άκρα, μα άτομα με ακραίες συμπεριφορές που τάσσονται μαζικά και ομαδικά ενάντια σε έννοιες που έχουν οδηγήσει το ανθρώπινο είδος σε σπουδαία βήματα.

Ας είναι έστω αυτός ο στόχος και το κίνητρο αυτών των ατόμων που βρίσκονται στη μέση και φοβούνται να αποφασίσουν προς τα που θέλουν να κοιτάξουν: ας κάνουμε τη μουσική που αναφέρεται σε εποχές γεμάτες μίσος για το άλλο άτομο, να είναι ξεπερασμένη. Δεν θα σταματήσουμε να την ακούμε. Θα σταματήσουμε να νιώθουμε πραγματικά τον πόνο που κουβαλάει όμως. Γιατί προς το παρόν, τον νιώθουμε…

Τελευταία