Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑLife is Peachy - 25 χρόνια δυσαρμονικού θυμού

Life is Peachy - 25 χρόνια δυσαρμονικού θυμού

Δύο χρόνια και τέσσερις μέρες μετά το ομώνυμο ντεμπούτο τους, δηλαδή στις 15 Οκτωβρίου του 1996, οι KoRn κυκλοφόρησαν τον δεύτερο δίσκο τους, Life is Peachy (Immortal Records και Epic Records). Πριν ξεκινήσουμε την σύντομη περιήγησή μας στα (fun or not) facts του δίσκου και τις διάφορες λεπτομέρειες γύρω από αυτόν, πρέπει να σημειωθεί και να εξηγηθεί η βασική ανάγκη που εξυπηρετεί αυτό το αφιέρωμα:

Αν ποτέ γραφόταν κάποιο βιβλίο για το NuMetal εμπεριέχοντας τα πάντα για το είδος και τους εκπροσώπους του, οι KoRn θα ήταν ένα μεγάλο κεφάλαιό του. Από αυτά τα πρώτα, που βάζουν τις βάσεις για την υπόλοιπη ιστορία, από αυτά που θα ανατρέξεις αργότερα για να θυμηθείς “πού το έλεγε αυτό / ποιός ήταν αυτός / πότε έγινε αυτό”. Και για αυτόν ακριβώς τον λόγο, ο κάθε δίσκος τους αξίζει ένα τέτοιο κείμενο.

Life is...

Αμέσως μετά την περιοδεία για τον πρώτο δίσκο, η πεντάδα από το Bakersfield της California άρχισε την σύνθεση του νέου υλικού, με τις ηχογραφήσεις να γίνονται τον Απρίλιο του 2016. Κι όταν λέμε η πεντάδα, εννοούμε φυσικά τους Jonathan Davis (φωνές / γκάιντα), James ‘Munky’ Shaffer (κιθάρα), Reginald ‘Fieldy’ Arvizu (μπάσο), Brian ‘Head’ Welch (κιθάρα / φωνητικά) και David Silveria (drums). Έχουν όλοι τους δηλώσει πως ξεκίνησαν να γράφουν τα κομμάτια αυτά χωρίς να έχουν κάνει ιδιαίτερη προεργασία - έχοντας ως μόνη έμπνευση την ενέργεια του κόσμου από τις συναυλίες και την διάθεση να διοχετεύσουν όλη αυτή την ένταση στο να φτιάξουν “έναν πολύ θυμωμένο δίσκο” που να είναι κράμα των στοιχείων που άρεσαν τόσο στους ίδιους όσο και στο κοινό τους. Κάπως έτσι έχουμε περισσότερο Davis να βγάζει τα σωθικά του με το χαρακτηριστικό του scatting (βλέπε Twist), περισσότερες δυσαρμονικές κιθάρες και μια θεματολογία δίσκου γύρω από τα ναρκωτικά, τις κοινωνικές συναναστροφές, το σεξ και την εκδίκηση.

Peachy!

Ο τίτλος του άλμπουμ προέκυψε από ένα σχολικό φάκελο του Fieldy μάρκας Pee Chee, επειδή του άρεσε να ζωγραφίζει πάνω ανθρωπάκια με όργανα και ροκ εμφάνιση και του φαινόταν αστείο να γράφει δίπλα από τη μάρκα Life Is. Όταν έφτασε ο καιρός να αποφασίσουν για το artwork, ήθελαν να βάλουν αυτό ακριβώς για εξώφυλλο, ζητώντας άδεια χρήσης του λογότυπου από την συγκεκριμένη εταιρεία, η οποία απέρριψε την προσφορά τους. Συνεχίζοντας λοιπόν την threatened child θεματική των εξώφυλλων τους, ο Martin Riedl πίσω από τον φωτογραφικό φακό έδωσε υπόσταση στο κόνσεπτ του Scott Leberacht, χαρίζοντάς μας το παιδάκι μπροστά από τον καθρέφτη με την σκοτεινή φιγούρα από πίσω του. Οι εικόνες του υπόλοιπου booklet είναι από τον Stephen Stickler.

Fun Fact – αυτό το εξώφυλλο είναι το μόνο από όλη τη δισκογραφία των KoRn που το λογότυπό τους είναι με διαφορετική γραμματοσειρά. Go ahead, take a look!

Τα No Place to Hide, A.D.I.D.A.S. και Good God ήταν οι προπομποί του δίσκου, με το βίντεοκλιπ του δεύτερου να είναι, κατά τη μπάντα, “Ένα από τα δυσκολότερα βίντεο που έχουμε κάνει. Έπρεπε να μείνουμε για ώρες ξαπλωμένοι πάνω σε κρύες μεταλλικές πλάκες παριστάνοντας τους νεκρούς. Φορούσαμε βρώμικους μπλε φακούς επαφής που μας έκανα σχεδόν τυφλούς για όση ώρα ήταν στα μάτια μας”. Η μέρα έφτασε, η κυκλοφορία έγινε και η ανοδική πορεία ήταν άμεση. Η νέα δουλειά τους έγινε χρυσή των Ιανουάριο του 1997, πλατινένια τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς και διπλά πλατινένια στην Αμερική. Κατέκτησαν διάφορες θέσεις σε διάφορες λίστες και charts, έκαναν περιοδείες προώθησης με συγκροτήματα όπως Incubus, The Urge, Helmet και Limp Bizkit, και headlining gigs όπου συνήθως έβγαιναν sold out.

25 χρόνια μετά

Επιστρέφοντας στο σήμερα, το NuMetal δεν ζει πια τις ίδιες δόξες και οι KoRn έχουν περάσει από πολλές φάσεις πειραματισμών στον ήχο τους, αλλαγών στο line up, παύσεις και επανεκκινήσεις των ιδρυτικών μελών και μετρούν πια δέκα full length albums στη δισκογραφία τους. Ακόμα κι έτσι, ακόμα και τώρα, η έκφραση του αγνού θυμού και των βαθιά έντονων συναισθημάτων μέσω αυτού του είδους μουσικής παραμένει στο 100% της, ειδικά για όσους ήμασταν πλήρως συγχρονισμένοι. Τόσα χρόνια μετά και δεν γίνεται να μην πιάσεις τον εαυτό σου να σιγοτραγουδάει με τον Davis:

I have no place to run

Which I like… I like…

I have no place to run and hide

Τελευταία