Αρχική DEPARTISTSLUCKY 88 μουσικά feat. που έγραψαν ιστορία

8 μουσικά feat. που έγραψαν ιστορία

26/10/2021

Συμπράττοντας πάμε μπροστά. Έτσι κατάφερε το ανθρώπινο είδος να προχωρήσει σε σπουδαίες ανακαλύψεις και εφευρέσεις, σε όλα αυτά που το βοήθησαν και το βοηθούν. Η συνεργασία ήταν ανέκαθεν ο δρόμος προς την επιτυχία, και στο χώρο της μουσικής το παραπάνω έχει επιβεβαιωθεί αμέτρητες φορές. Για παράδειγμα, σε ένα μικρό στούντιο πριν 40 χρόνια ο Freddie Mercury και οι Queen συναντήθηκαν με τον David Bowie. Ηχογράφησαν μαζί ένα σπουδαίο τραγούδι το οποίο έμελλε να προσδώσει άλλη αίγλη στην έννοια "feat.", την οποία υμνούμε σήμερα. Τέσσερις δεκαετίες ακριβώς από την κυκλοφορία του "Under Pressure", οκτώ συντάκτες του Depart παρουσιάζουν τα αγαπημένα τους "feat." από την παγκόσμια μουσική σκηνή.

Η ασύγκριτη χημεία δυο "γιγάντων" (Κώστας Παπανικολάου)

Αν υπάρχει κάτι που χαρακτηρίζει πέρα από κάθε άλλο στοιχείο το “Under Pressure”, είναι η γνώση πως το τραγούδι δεν αποτέλεσε απλά την αφορμή για την πρώτη συνεργασία του Freddie Mercury με τον David Bowie. Το κομμάτι αυτό των Queen είναι η απόλυτη διαπίστευση του μεγαλείου για δυο από τα σπουδαιότερα ταλέντα στην ιστορία της μουσικής. Η χημεία των δυο στο studio τη στιγμή της ηχογράφησης περιγράφεται από τα υπόλοιπα άτομα που παραβρέθηκαν ή/και συμμετείχαν ως μυσταγωγία. Πρόκειται για 4 λεπτά και 13 δευτερόλεπτα γεμάτα κοινωνική και πολιτική κριτική τυλιγμένη με το γλυκόπικρο χαλί της ακατάπαυστης, τρομακτικής ελπίδας πως θα αντέξουμε τα πάντα.

Tick… Tock… (΄Αννα Δρόσου)

Καλύτερο featuring η ερώτηση, Placebo feat. David Bowie - “Without You I m Nothing” η απάντηση. Η πρώτη, άμεση, κεραυνοβόλα απάντηση. Αυτή που δεν την ακολουθούν άλλες σκέψεις και ναιμεναλλά. Δεν μπορώ καν να φανταστώ πώς είναι να μην διαπερνά κάποιον αυτή η συνεργασία. Από την εισαγωγή ακόμα, ανατριχιάζω. Πάντα. Η απόκοσμη φωνή του Bowie μπαίνει κάτω από το δέρμα μου, κάθε διαολεμένη φορά. Κι είναι κι αυτό το ασήκωτο tick tock... αυτό το βαρύ ρολόι που χτυπάει κατευθείαν μέσα στη ψυχή μου, σα να συγχρονίζεται με τους χτύπους της καρδιάς μου και με πονά.

Tick… Tock… Tick...

“They just wanna rain on your parade…” (Κώστας Χανδρινός)

Twelve Reasons to Die, με ύφος κόμικ ή/και ιταλικό giallo, γεμάτη αναλογικό ήχο του φοβερού και τρομερού Adrian Younge συν τις υπέροχες ρίμες του Ghostface Killah συνιστά ένα φανταστικό άλμπουμ απ’ άκρη σ’ άκρη γεφυρώνοντας με μαεστρία τη σόουλ με το ραπ. Όμως, ο Younge φέρνει τον William Hart, φρόντμαν των Delfonics ενός -κάπως ξεχασμένου- αλλά πολύ ενδιαφέροντος soul/R ‘n B γκρουπ από τα 60ς να λειτουργεί ως την ιδανική χορωδία για το κακό που πρόκειται να βρει τον πρωταγωνιστή Tony Starks (τον υποδύεται ο Ghostface), όταν μπλέκει με τη γυναίκα του μαφιόζου αφεντικού του, εκείνη τον προδίδει, τον βασανίζουν/σκοτώνουν, έπειτα λιώνουν τα κομμάτια του σε 12 βινύλια, τα οποία όταν παιχτούν εμφανίζεται διψασμένο για εκδίκηση το άλτερ ίγκο του, δηλαδή ο Ghostface Killah. ?χαστο.

 

Όταν ο Vedder… ακούμπησε Pink Floyd (Αλίκη Σεφέρου)

Έχουν περάσει 42 χρόνια από τότε που το Comfortably Numb κυκλοφόρησε για πρώτη φορά και περισσότερα από 30 - με μια εξαίρεση το 2011 στο O2 του Λονδίνου- από την τελευταία φορά που οι Rogers και Gilmour το τραγούδησαν μαζί. Από το 1985 που ο Waters έφυγε από τους Pink Floyd, τόσο αυτός όσο και ο Gilmour έχουν επιλέξει διάφορους καλλιτέχνες να τους συνοδεύσουν στο ρεφρέν και το κουπλέ αντίστοιχα. Μπορεί καμία εκτέλεση να μη συγκρίνεται με την αυθεντική αλλά η ερμηνεία του Vedder είναι με διαφορά από τις καλύτερες.

When Maynard was a homeboy (Χρήστος Καραγιάννης)

Δεν χρειάζεται να πω πολλά. Δεν είναι καν το αγαπημένο μου feat. Είναι ένα feat που μεγαλώνει και άλλο το ήδη άπιαστο μέγεθος των RATM, της μεγαλύτερης μπάντας του γνωστού σύμπαντος.

Amenra feat Scott Kelly (Neurosis)-Nowena 9.10 (Φοίβος Κρομμύδας)

Ένα φεγγάρι θυμάμαι κάποιους να αποκαλούν τους Amenra –εντελώς αχρείαστα- «Neurosis της Ευρώπης» θέλοντας να εδραιώσουν το εκτόπισμά τους. Πέρα από την προσχώρηση των Βέλγων στο δυναμικό της Neurot, η συμμετοχή του Scott Kelly στο Nowena 9.10 έρχεται ως επιστέγασμα αυτού του χαρακτηρισμού. Το ίδιο το κομμάτι; Περιέργως το πιο «άμεσο» που έγραψαν ποτέ οι Amenra, όπου μετά το στοιχειωμένο ακουστικό intro, το doom ξέσπασμα και τα αλυχτίσματα του Colin Van Eeckhout να αντηχούν μέσα σε ένα νοητό άδειο κάστρο, η γλυκόπικρη μελωδία του ρεφραίν μαζί με τα πιο «γήινα» φωνητικά του Kelly το μετατρέπουν σε ένα post-metal «χιτάκι». Ξυραφιάσματα στην ψυχή που διαρκούν εξίσου 9 χρόνια αργότερα.

Eminem feat Dido – Stan (Ειρήνη Τάτση)

Είναι τουλάχιστον εντυπωσιακό να μπορείς να κοκορευτείς ότι ένα δικό σου κομμάτι κατάφερε να γίνει προσθήκη στο Urban Dictionary αλλά ταυτόχρονα κι ένα από τα πιο δημοφιλή κομμάτια όλων των εποχών.

Μία από τις αγαπημένες συνθέσεις του Eminem, όχι άλλο από το δακρύβρεχτο Stan, σίγουρα δε θα ήταν το ίδιο χωρίς τον ιδιαίτερο ρόλο της ονειρικής φωνής της Dido στα ρεφρέν. Η ιστορία του Stan είναι πικρή – ο ομώνυμος χαρακτήρας είναι ένας φανατισμένος οπαδός του Eminem που προσπαθεί να του μοιάσει αλλά και να έρθει σε επαφή μαζί του. Ανήμπορος να τα καταφέρει, έχει ξεφύγει από την πραγματική ζωή αγνοώντας πλήρως την έγκυο κοπέλα του – την οποία σε φωνή και ψυχή ενσαρκώνει η ίδια η Dido - μέχρι που κάποια στιγμή αποφασίζει να βάλει τέλος στη ζωή και των τριών τους, αφού η ψύχωση του να βρεθεί κοντά στο είδωλό του δε φαίνεται να καρποφορεί.

Στο τελευταίο κουπλέ βλέπουμε τον Eminem να προσπαθεί να εκλογικεύσει τον φαν του αφού μετά από πάρα πολύ καιρό ένα γράμμα του φτάνει στα χέρια του, μόνο για να συνειδητοποιήσει ότι την τραγική του κατάληξη είχε διαβάσει στα νέα λίγες μέρες νωρίτερα. Δε θα σταματήσει ποτέ να σου σηκώνεται η τρίχα κι αν είναι πλέον είκοσι χρονών. Το κομμάτι είχε τέτοιο σημαντικό αντίκτυπο στο pop culture που γρήγορα η λέξη “stan” άρχισε να χρησιμοποιείται σημαίνοντας τον υπερβολικά εμμονικό οπαδό οποιουδήποτε καλλιτέχνη, μέχρι που κατοχυρώθηκε κι επίσημα.

Bonus θετικό, το video clip του κομματιού, τόσο καλοδουλεμένο που παραπέμπει σε μικρού μήκους ταινία.

Rotting Christ ft. Fernando Ribeiro – Among Two Storms (Γιώργος Ξιφαράς)

Two thunders, high strain,

Threaten the mankind, Among two storms

Σκεφτόμουν πολλά feats, μου ήρθαν στο μυαλό κομμάτια από διάφορα είδη, όμως, σε κανένα ο φιλοξενούμενος δεν είχε τέτοια επίδραση με τόσο λιγοστό χώρο. Η φωνή του Fernando ακούγεται μόνο στο refrain, όπου μάλιστα κάνει δεύτερα, πίσω από τα brutal του Σάκη. Μάλιστα, αν με ρωτάτε, στο Dead Poem ο Σάκης μας χαρίζει μία από τις καλύτερες του ερμηνείες, αφού ρομαντισμός και «βαναυσότητα» συνυπάρχουν σε πλήρη αρμονία. ?ρα τι μένει στον Πορτογάλο frontman για να συνεισφέρει; Ο Ribeiro τραγουδά με τέτοιο τρόπο, παράλληλα με τον Σάκη, και η φωνή του μοιάζει σαν μία ηχητική σκιά η οποία έρχεται να υπογραμμίσει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που προανέφερα.

 Υγ: Μαγική η στιγμή το 2011 στο Sonisphere όπου το τραγουδούν και live.

 

Τελευταία