Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΔΙΣΚΟΚΡΙΤΙΚΕΣNecromantia - To the Depths We Descend

Necromantia - To the Depths We Descend

Είναι μόλις ο πέμπτος full length δίσκος των Necromantia και λέω μόλις όχι γιατί είχα στο μυαλό μου κάποιο άλλο νούμερο, πράγμα που θα ήταν και φυσιολογικό αν αναλογιστεί κανείς τα τριάντα και πλέον χρόνια που κουβαλούν στην πλάτη τους, αλλά διότι η επιρροή τους τόσο στη «μικρή ποσοτικά γειτονιά» μας, όσο και στο παγκόσμιο στερέωμα αποτελεί περίπτωση στα όρια του case study. Μιλάμε για ένα συγκρότημα με πέντε δίσκους, μηδέν συναυλίες και εσχάτως, χωρίς κιθάρες στα κομμάτια του, και παρόλα αυτά, δεν είναι λίγα τα σχήματα – σε κάθε γωνιά του πλανήτη – που και εξαιτίας τους επέλεξαν το black metal.

Cradle of Filth - Existence - Δισκοκριτική

Πέρασαν δεκατέσσερα χρόνια και η απώλεια του Baron Blood από την κυκλοφορία του The Sound of Lucifer Storming Heaven. Οι Necromantia όμως επέστρεψαν για μία τελευταία παράσταση, διαφορετική από τις προηγούμενες, συνάμα όμως πιστή στο απόκοσμο ύφος που τους καθιέρωσε σε τόσες συνειδήσεις ως ένα εγχείρημα που όμοιου του δεν υπάρχει στα μουσικά κατάστιχα. Όπως όμως προανέφερα, η σήμα κατατεθέν συνύπαρξη δύο μπάσων χωρίς κιθάρα, πλέον απουσιάζει και στη θέση τους συναντούμε τον Γιώργο Εμμανουήλ με την κιθάρα του. Ο Γιώργος δεν είναι άγνωστος με τον Magus αφού μουσικά έχουν συνταξιδέψει και στο debut album των Yoth Iria και φαίνεται ότι οι δύο μουσικοί έχουν αναπτύξει εξαιρετική χημεία. Κρύβει και έναν συμβολισμό η παρουσία του Εμμανουήλ, αφού μοιάζει και σαν να παίρνει το χρίσμα για μία διάδοχη κατάσταση και δεν αναφέρομαι στους Necromantia, αλλά στη σκηνή στο σύνολο της.

Το σκοτάδι στο To the Depths We Descend... απλώνεται διάχυτο, όμως αυτήν τη φορά, τούτη τη στερνή φορά, η μελαγχολία εμφανίζεται ως κύριο συστατικό του ήχου. Εδώ συναντούμε και το πρώτο στοιχείο του δίσκου που τον ξεχωρίζει, αφού ο αποχαιρετισμός δε γίνεται με «μουσικά δάκρυα», αλλά με ένα είδους παιάνα, με τον τρόπο δηλαδή που αξίζει τόσο στον Baron Blood όσο και στους ίδιους του Necromantia. Κατά βάση αναφέρομαι στο And the Shadows Wept... όπου την «πολεμική» εισαγωγή των τυμπάνων του Maelstrom (Γιάννης Βότσης) διαδέχεται ένα από τα πιο old school Necromantia riffs. Το διαχρονικό μυσταγωγικό ύφος των συνθέσεων που χαρακτήριζε τον Magus εξακολουθεί να υπάρχει και σε συνδυασμό με τις κιθαριστικές ικανότητες του Γιώργου (και δεν αναφέρομαι μόνο στο εκτελεστικό κομμάτι) διαμορφώνουν τον ήχο του θρυλικού σχήματος, ακριβώς όπως αυτός θα έπρεπε να ηχεί το 2021. Στο μέσο του τραγουδιού, το εξαιρετικό solo διαδέχεται ένα από τα signature θέματα του Ζαχαρόπουλου στα πλήκτρα και με την απαγγελία/αποχαιρετισμό που έπεται, ξαφνικά μεταφέρεσαι σε τόπους που μόνο η φαντασία μπορεί να πλάσει.

Farewell my brother
Farewell my friend
Ride the Dragon
in the center of the Abyss
Your soul is now free

Το ομώνυμο To the Depths We Descend... από την άλλη, ενώ διατηρεί στο ακέραιο τον συναισθηματικό πλουραλισμό, ηχητικά μοιάζει περισσότερο βγαλμένο από κάποια ταινία του Tim Burton. Η εισαγωγή του ειδικά θα μπορούσε να είναι το soundtrack από το Batman, ώσπου ο ήχος του σαξόφωνου να κάνει την εμφάνιση του. Και ενώ θαρρείς πως άκουσες ό,τι χρειαζόταν από το κομμάτι, μία ambient έξοδος έρχεται να προσθέσει έναν πανέμορφο χαοτικό χαρακτήρα. Μιλάμε όμως για black metal album και δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό, χρειαζόμαστε ως ακροατές τις απειλητικά «καλπάζουσες» συνθέσεις, σαν αυτές που προσφέρει το Inferno. To κομμάτι πέραν της πανέξυπνης γενεσιουργού ιδέας του, ξεχωρίζει για την τρομερή ενορχήστρωση του. Μάλιστα, είναι τόσο σπουδαίο κομμάτι που όταν το ακούς δε γίνεται να μη στεναχωρηθείς που δε θα το απολαύσεις ποτέ ζωντανά. Σαφώς αυτό ίσχυε ανέκαθεν με όλα τους τα τραγούδια, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό για να αναιρέσει την απογοήτευση που νιώθεις κάθε φορά που το διαπιστώνεις.

Rotting Christ: Στο Spotify το The Early Days - Live in the Studio

Στο To the Depths We Descend... συναντούμε και κομμάτια που λειτουργούν ως σύνδεσμος όλων των παραπάνω, όπως το Eldritch. Αυτό που θα μπορούσα να πω για το συγκεκριμένο λίγοι θα το καταλάβουν, αλήθεια όμως είναι ο μόνος τρόπος που μπορούσα να το περιγράψω. Μοιάζει σαν να παίζεις κάποια ιστορία D&D και να μεταφέρεσαι στη Nessus και να ξεπροβάλλει σιγά-σιγά ο θρόνος του Asmodeus.

Το album κλείνει με τα Lord of the Abyss & The Warlock, κομμάτια από το ένδοξο παρελθόν των Necromantia (συγκεκριμένα από Crossing the Fiery Path του 1993) τα οποία έχουν ηχογραφηθεί χωρίς το κλασσικό οχτάχορδο μπάσο. Κάποιοι μπορεί να θεωρήσουν αυτό το εγχείρημα ως έλλειψη φαντασίας, εγώ πάλι το βρήκα τον καλύτερο τρόπο για να αναδειχθεί η μοναδικότητα και η διαχρονικότητα του ήχου τους. Οι κιθάρες που έχουν προστεθεί είναι εξαιρετικές, τα riffs που πρωτοακούσαμε είναι εκεί, η μαγεία όμως των δύο μπάσων δεν μπορεί να αντικατασταθεί ούτε από την χαοτικά καλύτερη παραγωγή.

Από τη στιγμή που ανακοινώθηκε η κυκλοφορία του To the Depths We Descend... είχα αποφασίσει ότι έχει ελάχιστη σημασία αν το album θα είναι καλό, η κυκλοφορία του από μόνη της αποτελούσε ιστορικής σημασίας γεγονός στη σκηνή του black metal. Είναι ο δίσκος με τον οποίο μας αποχαιρετούν οι Necromantia έπειτα από τρεις δεκαετίες ζοφερού ακραίου metal και η έσχατη κυκλοφορία τους ήταν παραπάνω από ικανή για να μας υπενθυμίσει ότι παρόλο που η αυλαία έπεσε οριστικά, η κληρονομιά τους θα παραμείνει αέναη.

Υγ: Δεν ξέρω γιατί, αλλά όταν τελείωσε ο δίσκος ένιωσα την επιθυμία να ακούσω Manowar.

Rating: 

 8.5


Εταιρεία: The Circle Music
Genre: Black Metal
Παραγωγός: Necromantia
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 15/10/2021
Band Links: Facebook | Instagram | Spotify |
Bandcamp

Τελευταία