Monolord - Your Time To Shine

Όπως γίνεται με τις ταινίες, που ενώ που έχεις μαζέψει έναν σκασμό από αυτές στον “σκληρό” στο τέλος επιλέγεις να δεις το “Pulp Fiction” για 15η φορά, έτσι και με την μουσική ύπαρχουν πολλές μπάντες που έχουν μία παρόμοια τύχη. Για διάφορους ανεξήγητους λόγους δεν έχουν καταφέρει να βρουν τον δρόμο για τα ηχεία μας. Προσωπικά ούτε καν θυμάμαι γιατί απέφευγα να βάλω στην ζωή μου τους Monolord, μέχρι που πριν δύο μήνες περίπου αποφάσισα να πάρω την δισκογραφία τους από την αρχή. Έβαλα να ακούσω λοιπόν το ντεμπούτο της μπάντας που κυκλοφόρησε το, όχι και τόσο μακρινό, 2014. Το κροτάλισμα από το μπάσο του Mika Häkki γέμισε τα αυτιά μου και για να μην πολυλογώ, δεν χρειαζόμουν και πολλά περισσότερα. Από τότε έχω πάρει όλη την δισκογραφία παραμάζωμα και κατά κάποιο τρόπο εθίστηκα.

Οι Monolord λοιπόν, για όσους κι όσες δεν τους γνωρίζουν, είναι ένα τρίο Σουηδών (Thomas Jäger-guitars & vocals, Mika Häkki-bass, Esben Willems–drums) από το Γκέτεμποργκ. Δεν είναι από τα πιο ηχηρά ονόματα του stoner-doom ιδιώματος, ούτε όμως κι από τα πιο άγνωστα. Πιο πολύ σαν την ήρεμη δύναμη του είδους θα μπορούσα να τους χαρακτηρίσω, παρά σαν την “κότα που γεννάει χρυσά αυγά”. Ξεκίνησαν στην εκπνοή μίας περιόδου που κάποιοι (μην ρωτάτε ποιοι, δεν έχω ιδέα) ονόμασαν Doom Boom. Αυτή χρονικά ξεκινάει στα τέλη των ‘00s και τελειώνει κάπου στο 2015. Μπάντες που στη πλειοψηφία τους είχαν ονόματα που “έπαιζαν” με λέξεις όπως “acid” και “wizard”, ξεπηδούσαν από παντού και όπως είναι λογικό, λίγες είναι αυτές που κατάφεραν να ξεπεράσουν την μετριότητα σε ένα είδος που έτσι κι αλλιώς, είχε και έχει πολύ συγκεκριμένα όρια.

Οι Monolord λοιπόν μπήκαν αποφασιστικά, όπως προανέφερα, στην δισκογραφία κάπου στο 2014 με το άκρως sabbathικό Empress Rising. Συνέχισαν στο ίδιο ύφος με το Vænir (2015), στο Rust του 2017 πρόσθεσαν πολλά ψυχεδελικά και μελωδικά στοιχεία που εξελίχθηκαν ακόμα περισσότερο στο κάπως πιο ψυχεδελικό No Comfort του 2019. Εν ολίγοις, παρόλο που οι Monolord κινούνταν πάντα σε ένα χώρο με κάπως περιορισμένες δυνατότητες, κατάφεραν αξιοπρεπέστατα μέσα σε ένα διάστημα 5 χρόνων να παραμείνουν ζωντανοί, ιδιαίτερα δραστήριοι μουσικά και σε κάθε τους κυκλοφορία να προσθέτουν καινούρια πράγματα. Η δημιουργική βάση τους φυσικά ήταν πάντα οι ογκώδεις μπασογραμμές του Häkki, όμως από το τρίτο LP και μετά αυτό άλλαξε ριζικά.

Τα φωνητικά έπαψαν να είναι αραιά και αφηρημένα, απέκτησαν μία πιο ξεκάθαρη δομή και άρχισαν να αποκτούν πιο σημαντική θέση μέσα στα κομμάτια. Οι συνθέσεις τους “έσπασαν” τον μέχρι τότε μονότονο και “βαρύ” ρυθμό τους και οι εναλλαγές έγιναν πιο συχνές. Το συναίσθημα εισχώρησε στην μουσική τους, μα η χαρακτηριστική doomίλα που τους χαρακτηρίζει υπήρχε και υπάρχει πάντα εκεί. Ας μην ξεχνάμε με ποιους έχουμε να κάνουμε.

Όπως έγραψα παραπάνω, οι Monolord κάθε 2 χρόνια κυκλοφορούν κι ένα LP. Αυτή η συνήθεια παρέμεινε και στις 29 Οκτώβρη, 2 χρόνια περίπου μετά την τελευταία τους δουλειά, κυκλοφορούν το νέο τους πόνημα. Το Your Time to Shine παίζει εδώ και λίγες μέρες στα ακουστικά και τα ηχεία των απανταχού doomers και προσωπικά έχω πέσει, κατά κάποιο τρόπο, με τα μούτρα. Φυσικά ήταν κάτι που το περίμενα εδώ και κάποιο καιρό, αφού οι Σουηδοί είχαν φροντίσει πριν ένα μήνα να μας πετάξουν ένα “κοκαλάκι” για να μετριάσουν την αίσθηση της αναμονής. Αυτό ήρθε σε μορφή video clip και είναι το The Weary, το κομμάτι δηλαδή που ξεκινάει τον δίσκο. Πριν πάρουμε την κάθε σύνθεση με την σειρά, ας αναφέρω γενικά κάποια πράγματα.

Οι Monolord έχουν “μαλακώσει”. Δεν το λέω τόσο σαν κάτι αρνητικό, όχι τουλάχιστον με την “ματσό” στερεότυπη λογική που θέλει όποιον δείχνει κάποιες ευαισθησίες έστω και καλλιτεχνικά, να είναι σωματικά ή πνευματικά αδύναμος το λιγότερο. Το αναφέρω ως βασικό συστατικό της συνταγής που ονομάζεται Your Time to Shine. Είναι χαρακτηριστικά ευαίσθητο και συναισθηματικό άλμπουμ και η μπάντα δεν διστάζει να το δείξει. Έτσι κι αλλιώς οι ίδιοι του οι στίχοι κινούνται αποκλειστικά σε υπαρξιακή διάθεση, από την αρχή μέχρι το τέλος και ο συναισθηματικός κόσμος του Jäger βρίσκεται εκτεθειμμένος μπροστά μας σε “κοινή θέα”. Όπότε αν κάποιος ή κάποια από σας περιμένει πάρα πολύ “βαριά” πράγματα αλά Empress Rising, δύσκολα θα τα βρείτε εδώ.

Φυσικά το “βρωμόμπασο” του Häkki βρίσκεται έντονα στις συνθέσεις – ειδάλλως δεν θα άξιζε, πιστέψτε με, να ασχοληθούμε – όμως αυτήν την φορά μοιράζεται τον χώρο με τα riffs και τα φωνητικά του Jäger, εναλλάσονται συχνά μεταξύ τους και όταν “κυριαρχεί” ο ένας, ο άλλος “ησυχάζει” και προετοιμάζεται για το δικό του ξέσπασμα. Αυτή η εναλλαγή βρίσκεται παντού στις νέες συνθέσεις.

Να σημειώσουμε εδώ ότι οι πρώτες 2 δουλειές των Monolord έχουν κυκλοφορήσει και σε instrumental εκδόσεις, πολύ απλά γιατί ο ήχος τους τότε μπορούσε να σταθεί άνετα και χωρίς φωνητικά. Μάλιστα αρκετός κόσμος (μαζί κι εγώ), βρήκε απαραίτητη και αναμενόμενη μια τέτοια κίνηση. Μην ξεχνάμε ότι σε αυτά τα ιδιώματα πολύ συχνά “χάνουμε” μπάντες, ακριβώς γιατί υπάρχουν φωνητικά εκεί που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν. Κατι τέτοιο φυσικά στο Your Time to Shine θα ήταν ολέθριο.

Μαζί λοιπόν με το doom-stoner ήχο που φυσικά είναι η βάση των πάντων σ’αυτό το LP, υπάρχει η χαρακτηριστική ψυχεδελική εξερεύνηση που συναντήσαμε έντονα στο Rust, κάποια hard rock περάσματα που υπάρχουν άφθονα στο No Comfort και κατά την διάρκεια της ακρόασης, ο ήχος γίνεται ατμοσφαιρικός με μία ανεπαίσθητη ροπή προς το Σκοτάδι. Η ίδια η χροιά στη φωνή του Jäger παραπέμπει σε ‘70s μπάντες και γενικά η μουσική τους μετά από όλο αυτό το ανέλπιστο πάντρεμα, θυμίζει traditional doom. Μερικοί “εραστές” του είδους θα το αναγνωρίσουν εύκολα αυτό. Με λίγα λόγια, ο ήχος των Σουηδών εξελίχτηκε και μεταβλήθηκε σημαντικά με τον καιρό.

Μετά από 7 χρόνια κανείς και τίποτα δεν βρίσκονται στην ίδια θέση. Αυτό όμως έγινε σταδιακά και καθόλου άτακτα, ούτε βέβαια χωρίς προειδοποίηση. Όσοι κι όσες τους ακολουθούν από την αρχή ή έστω άκουσαν την δισκογραφία τους με χρονολογική σειρά, δεν εκπλήσσονται και σίγουρα αναγνωρίζουν αυτήν την εξέλιξη, ίσως είναι κι ένας από τους λόγους που διαλέγουν να στηρίζουν το γκρουπ μέχρι σήμερα.

Το The Weary ξεκινάει τον δίσκο και σε γενικές γράμμες είναι το πιο δυνατό και μικρότερης διάρκειας κομμάτι. Αυτό που θα βάζες στο ιντερνετικό σου ραδιόφωνο ή σε κάποιον φίλο για να του πεις “να, άκου...αυτοί είναι οι Σουηδοί που σου έλεγα”. Ξεκάθαρη stonerιά, αρχίζει μονότονα και επιθετικά με μπάσο και στη συνέχεια ξετυλίγει στα αυτιά μας ένα άμεσο μελωδικό riff, που μέσα του με λίγη φαντασία ίσως αναγνωρίσεις και καποια heavy metal στοιχεία. Τα φωνητικά παίρνουν την σκυτάλη διακόπτοντας την κιθάρα και κάπως έτσι γίνεται η αρχή.

Η μελωδία που εισάγει το To Each Their Own μπορεί να είναι σύντομη, όμως επαναλαμβάνεται στα υπόλοιπα 3 λεπτά κι εναλλάσσεται συνεχώς με την συναισθηματική φωνή του Jäger. Κάποια στιγμή τα πράγματα ηρεμούν αρκετά, μέχρι που ξαφνικά ξεσπάει ένα απίστευτα ταξιδιάρικο ριφάκι σχεδόν παραπονιάρικο, που σε στέλνει κάπως “αδιάβαστο”. Η ψυχεδελική πινελιά εδώ είναι ξεκάθαρη, το Σκοτάδι κερδίζει επάξια τον χώρο που δικαιούται και πλέον αρχίζεις να υποψιάζεσαι το έξυπνο “μπέρδεμα” που έχει κάνει αυτή η μπάντα στις συνθέσεις της. Αυτή μάλλον είναι και η στιγμή που το Your Time to Shine κερδίζει την απόλυτη προσοχή σου.

Στο I’ll Be Damned τα πράγματα είναι λίγο πιο ζόρικα. Το αρχικό riff είναι ξερό, το μπάσο κροταλίζει όπως παλιά και μαζί “γαργαλάνε” το μυαλό μου σαν μία μεγάλη τζούρα αλκοόλ από ένα ποτό που δεν έχω ξαναπιεί. Ακόμα και τα φωνητικά κρατάνε διαφορετική στάση σε αυτό το κομμάτι. Είναι πιο σκοτεινά και υποχθόνια με μια “διαστημική” χροιά. Η κιθάρα “μαζεύει” ότι είχε παίξει στα προηγούμενα λεπτά και στα πετάει όλα μαζί, με την “μπότα” του Willems να σιγοντάρει στην ανάλογη ένταση. Το κομμάτι κλείνει κάπως απότομα, όπως άρχισε και για μένα τελειώνει μάλλον και το καλύτερο κομμάτι του LP (για αυτόν τον μήνα).

Όταν ανέφερα παραπάνω πως οι Σουηδοί έχουν κάπως “μαλακώσει”, δεν το είχα βγάλει από το κεφάλι μου. Το τέταρτο κατά σειρά και ομώνυμο Your Time to Shine έρχεται να το πιστοποιήσει. Επική ατμόσφαιρα, μοιρασμένη σε διαφορετικά επίπεδα σε ένα κομμάτι δέκα λεπτών, που η μπάντα δεν βιάζεται να τελειώσει και παίρνει τον χρόνο της. Μελωδικό riff “παλιομοδίτικου” doom, φωνητικά πιο αφηρημένα σαν να έχουν απλωθεί στο Σύμπαν και μια τρίλεπτη “προσγείωση” που σε υπνωτίζει. Το έχουν ξανακάνει αυτό οι Monolord, στο δικό μου μυαλό τουλάχιστον.

Η δεύτερη καλύτερη σύνθεση και τελευταίο κομμάτι του LP είναι το The Siren Of Yersinia. Θα μπορούσε άνετα να κοπεί στα δύο με κάποιο τρόπο και να δημιουργήσει ένα ξεχωριστό EP. Πέρα από τις μυθολογικές αναφορές στους στίχους, εδώ τα πράγματα γίνονται πιο ελεύθερα για τα τρία όργανα, κάτι που ξεχωρίζει αμέσως σε σχέση με την γενική αίσθηση που είναι πιο δομημένη. Το τρίο ξεδιπλώνει τις ικανότητες του με τρόπο που το απολαμβάνουν οι ίδιοι όσο κι εμείς. Όπως και στο ομώνυμο, η μεγάλη διάρκεια επιτρέπει στην μπάντα να “χτίσει” διάφορα επίπεδα. Οι “βαριές” μπασογραμμές εναλλάσονται με κιθαριστικά σόλα και μια Ηρεμία που χαρακτηρίζει την ώρα της Περισυλλογής. Το κλείσιμο είναι βουτηγμένο στην ψυχεδέλεια, όμως το οριστικό τέλος έρχεται απότομα και ορμητικά σαν κάτι ογκώδες να σε παρασέρνει.

To Your Time to Shine έχει κατά την γνώμη μου 2 αρνητικά, αρκετά να επηρεάσουν την κρίση μου. Το ένα από αυτά είναι πως, παρά την εμφανή αξιοπρέπεια του, δεν μπορεί να συγκριθεί “στήθος με στήθος” με τις παλιότερες δουλειές, παρά μόνο ίσως με το No Comfort. Αυτό και μόνο το γεγονός δείχνει μια αργή μα σταθερά καθοδική πορεία των Σουηδών, η οποία μπορεί να καθορίσει το μέλλον τους. Ο λίγος σχετικά χρόνος που μεσολαβεί πάντα ανάμεσα στα LP, μπορεί να χαροποιεί τους fans, ίσως όμως να είναι ένας παράγοντας που διαμορφώνει την δημιουργική τους ικανότητα. Ίσως πάλι να είναι απλά θέμα έμπνευσης.

Το δεύτερο είναι ότι στην πραγματικότητα δεν σου φτάνει. Όχι με την έννοια ότι είναι τόσο καλό άλμπουμ που δεν το χορταίνεις και θα φωνάζεις “κι άλλο”, μα με την λογική ότι είναι λίγο, δεν είναι αρκετό, με άλλα λόγια δεν σε καλύπτει. Αυτό το συναίσθημα είναι σίγουρα καθοριστικό σαν κίνητρο ώστε να κάνει, όσους κι όσες δεν έχουν “ακουμπήσει” καν την δισκογραφία τους, να την ανακαλύψουν. Στους ήδη μυημένους πάλι, αυτό το γεγονός ίσως προκαλέσει ένα αναπόφευκτο συναίσθημα απογοήτευσης.

Απ’ την άλλη εύκολα θα μπορούσαμε να πούμε, ότι αν το Your Time to Shine ευχαριστεί την ίδια την μπάντα σαν καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, όλα τα άλλα – θα το πω λαϊκά - είναι “να ‘χαμε να λέγαμε”. Αίσθηση που είναι απολύτως σεβαστή και ίσως πιο σημαντική από οτιδήποτε άλλο. Καλή ακρόαση.

Rating: 

 7.0


Εταιρεία: Relapse Records
Genre: Doom Metal, Stoner Rock
Παραγωγός: Kalle Lilja
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 29/10/2021
Band Links: Monolord | Facebook | Instagram | Twitter | Spotify | YouTube
 

Τελευταία