Αρχική DEPARTISTSYOU MUST TOUCH THISΘα ναι σαν να μπαίνει η άνοιξη (και κάτι ψιλά) part 2 - Απρίλιος και Μαΐος 2021 (περίπου)

Θα ναι σαν να μπαίνει η άνοιξη (και κάτι ψιλά) part 2 - Απρίλιος και Μαΐος 2021 (περίπου)

Καλέ πως πέρασε έτσι ο καιρός, η ζωή μας πρόφτασε, μείναμε σε καραντίνα για άλλη μια φορά σχεδόν όλη την άνοιξη, αλλά για τη ζωή θα τα πούμε άλλη φορά. Σημασία έχει πως οι καλοί δίσκοι ποτέ δε σταματούν να βγαίνουν, αρκεί να ξέρεις κάτω από ποια πέτρα να κοιτάξεις.

Προχωρούμε λοιπόν στη συνήθεια που (μου) έγινε λατρεία και σας παραθέτω πράγματα που άκουσα φέτος και θεωρώ ότι κάποια από αυτά, ανάλογα τα γούστα σας, πρέπει να ακούσετε κι εσείς. Όπως είναι φυσικό όσο προχωράει η χρονιά αναγκαστικά θα επισκεφτώ και προηγούμενους μήνες που ήδη έχουμε καλύψει, καθώς, ένα μυαλό και δύο αυτιά έχω, που να τα προλάβω κι εγώ όλα;

1. Eyelet – The Devil Shining Out Your Eyes (31/12/2020)

Πιάνομαι από την προηγούμενη παράγραφο και ανατρέχω οριακά στην προηγούμενη χρονιά. Κυκλοφορίες που βγαίνουν τις τελευταίες μέρες του έτους είναι αν μη τι άλλο λίγο αδικημένες, καθώς κανείς δεν ασχολείται μαζί τους σε λίστες τις προηγούμενης χρονιάς αλλά και τυπικά δεν “ανήκουν” στην επόμενη.

Πρέπει όμως να κάνουμε την εξαίρεση για τους Eyelet, που στην εκπνοή του 2020 μας παραδίδουν ένα φρέσκο και πονεμένο σταυροδρόμι hardcore, emo και sludge παράνοιας. Αν μπορείς φυσικά να χρησιμοποιήσεις τον προσδιορισμό “φρέσκο για το είδος που πραγματεύονται. Σας παραθέτω όλο το δίσκο μιας και έχουμε την τύχη να υπάρχει ολόκληρος, προσωπικά ξεχωρίζω την κατακλείδα του, Adrift.

2. Cruelty – There Is No God Where I Am (30/0/2021)

Μάνα Αγγλία (θα έχετε καταλάβει ως τώρα την αδυναμία μου στη μουσική της παραγωγή) και όχι μόνο για τα προφανή – μας δίνει αυτή τη μπαντάρα σε ένα είδος για το οποίο δεν έχεί γίνει γνωστή. Hardcore σαφέστατα επηρεασμένο από (black) metal. Το There Is No God Where I Am σου δίνει ξεκάθαρα την εντύπωση ότι σου συμβαίνει ό,τι ακριβώς και στον τίτλο του.

3. Dreamwell – Modern Grotesque (26/02/2021)

Η συγκεκριμένη κυκλοφορία έχει κερδίσει επάξια τη θέση της στις αγαπημένες μου για το 2021. Ένας δίσκος τόσο ξεχωριστός και πονεμένος που λάμπει ανάμεσα σε οτιδήποτε όμοιό του. Οι Αμερικάνοι Dreamwell είναι μία κλασσική περίπτωση emo / post hardcore, μα κάνουν τη δουλειά τους τόσο σωστά, άρα και συναισθηματικά φορτισμένα, που το Modern Grotesque με χτύπησε όπως και η πρώτη τιτανομέγιστη κυλοφορία των La Dispute – λέω μεγάλα λόγια, το ξέρω, αλλά πάντα προσέχω πότε θα τα πω.

Το Sayaka ξεκάθαρα μεταξύ των καλύτερων κομματιών της χρονιάς.

4. Hiraki – Stubling Through Walls (09/04/2021)

Είναι φορές που πρέπει να αποδίδω τα εύσημα εκεί που τους αξίζουν, κι αυτή τη φορά τα παραλαμβάνει ο αγαπημένος μου Επίτροπος με αυτή την πρόταση για το 2021 που αν και πέρασαν μήνες, μου έχει μείνει αξέχαστη.

Ο λόγος για το δεύτερο δίσκο των Hiraki, Stumbling Through Walls, ένα σίφουνα punk, noise rock και synth που είναι ΑΔΥΝΑΤΟ να σε αφήσει ασυγκίνητο.

Αν και το Wonderhurt συνοδεύεται από εξαιρετικό video clip, θα παραθέσω το κομμάτι Proto Skin, που συμπορεύεται με το Sayaka στα καλύτερα κομμάτια της χρονιάς.

5. BRVIT – The Machine Is Burning And Now Everyone Knows It Could Happen Again (02/04/2021)

Kάνουμε ένα μεγάλο άλμα μουσικών ειδών – όπως το συνηθίζουμε εδώ άλλωστε και μεταφερόμαστε στη Γαλλία. Υπάρχει γενικώς το επιχείρημα ότι το post rock είναι ένα σχετικά κορεσμένο είδος και αυτό δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα.

Έχουμε δει όμως ουκ ολίγα παραδείγματα που λάμπουν ως φωτεινές εξαιρέσεις σε αυτή την παρατήρηση. Ένα από αυτά είναι και οι BRVIT, που με τη φετινή τους κυκλοφορία με το δικαιολογημένα μακρόσυρτο τίτλο, συντονίζουν post μουσικά ηχοτοπία με τη σωστή δόση ορχηστρικής μουσικής και κλασσικής σύνθεσης. Μια συνάντηση που δεν ήξερες ότι χρειάζεσαι, αλλά Ω, ΠΙΣΤΕΨΕ ΜΕ, ΤΗ ΧΡΕΙΑΖΕΣΑΙ.

6. Black Sheep Wall – Songs For The Enamel Queen (26/02/2021)

Συνεχίζω ωστόσο ακάθεκτη με τις βρωμιές που τόσο πολύ αγαπάω, για να ανακαλύψουμε μια μπάντα που δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν είναι ήδη τεράστια. Οι Black Sheep Wall κυκλοφορούν φέτος ήδη τον τέταρτο δίσκο τους, Songs For The Enamel Queen ο οποίος είναι μαγευτικός.

Φυσικά το πρώτο πράγμα που παρατηρείς είναι το πανέμορφο artwork του, αλλά ο δίσκος είναι εξίσου καλός και σε περιεχόμενο. Οργισμένο sludge- post metal, με πολλά hardcore αλλά και progressive στοιχεία. Η δομή του εξαιρετικά ενδιαφφέρουσα και περίπλοκη, αφού μεταπηδά χωρίς δυσκολία από δίλεπτα – τρίλεπτα κομμάτια, σε έπη άνω των δέκα λεπτών, κλείνοντας με τα εξαιρετικά Mr. Gone και Prayer For Wound And Nail.

7. Fange – Pantocrator (07/05/2021)

Ξαναγυρνάω στη Γαλλία, αυτή τη φορά όμως στην πιο βρώμικη πλευρά της, στα βρώμικα σοκάκια του παρισίου που ζέχνουν απόβλητα καλυμμένα με ακριβό άρωμα. Κάπου εκεί θα βρεις τους Fange μέσα σε ζοφερές εκκλησίες να δημιουργούν sludge βγαλμένο από τα εντόσθια του σατανά.

Ένα συγκρότημα που δεν απογοητεύει με τη πορεία του αφού σταθερά από το 2015 παραδίδει τουλάχιστον μία ποιοτική κυκλοφορία κάθε χρόνο, αλλά φέτος με το Pantocrator φτάνει απώγεια. Με μόλις δύο δεκαπεντάλεπτα κομμάτια στο εσωτερικό του, Tombe Pour La France και Les Verges De La Desolation, με στοιχεία ηλεκτρονικού ήχου αλλά και noise rock, οι Fange σε ταξιδεύουν στη χώρα της μουχλιασμένης μπαγκέτας.

8. Yautja – The Lurch (21/05/2021)

Αφήστε με να μείνω λιιιιγο (λίγο) ακόμη στα σκληρά. Ένα συνονθύλευμα death metal με grind και hardcore στοιχεία, οι Yautja έχουν υπάρξει ενεργοί στην τοπική σκηνή του Nashville για πολλά χρόνια. Η φετινή τους πρώτη συνεργασία με τη Relapse Records τους βάζει στο προσκήνιο με το The Lurch.

Μοντέρνα τέχνη στο εξώφυλλο συναντά παλαιακή αισθητική με σύγχρονη παραγωγή, δίσκος που σε ευχαριστεί από την αρχή μέχρι το τέλος με τις φρέσκες ιδέες του οι οποίες είναι και τόσο εξαιρετικά εκτελεσμένες. Αν δε θέλετε εξ αρχής να ακούσετε ολόκληρο το δίσκο, ακούστε το The Weight και θα σας πείσει.

9. Dodsrit – Mortal Coil (28/05/2021)

Για τους λάτρεις του crust punk, οι Dodsirt είναι ήδη μια αγαπημένη και καταξιωμένη μπάντα, αφού οι προηγούμενες κυκλοφορίες τους, Spirit Crusher και Dodsrit είναι ήδη στην κορυφή του ιδιώματος.

Με ισόποση δόση black metal, το blackeed crust των Dodsrit επιστρέφει δυνατό και καλοδουλεμένο, ίσως όχι στα δυσθεώρητα επίπεδα των δύο προηγουμένων κυκλοφοριών, ωστόσο σε επίπεδο τέτοιο που αξίζουν μια θέση εδώ και ένα άκουσμά σας ένα δύσκολο απόγευμα.

10. Violet Cold – Empire Of Love (07/05/2021)

Παραμένουμε στο περίπου Black Metal, αυτή τη φορά όμως πάμε σε έναν καλλιτέχνη που προσωπικά θαυμάζω. Με έδρα το Αζερμπαϊτζάν, ο Violet Cold, κατά κόσμον Emin Guliyev, είναι ένας άνθρωπος που με το one man project του, έχει καταφέρει να δημιουργήσει μουσική σε πολλά και διαφορετικά μουσικά ήδη, με κοινό στοιχείο τον έντονα αντιφασιστικό χαρακτήρα της τέχνης του (παράδειγμα προς μίμηση θα πω εγώ). Η φετινή κυκλοφορία χαρακτηρίζεται από τον κλασσικό μοτίβο ατμοσφαιρικού black metal και shoegaze, όμως συνδυασμένο με την παραδοσιακή μουσική της χώρας του Violet Cold.

Φέτος όμως, καταφέρνει το ακατόρθωτο. Με το Empire Of Love καταφέρνει να δημιουργήσει έναν black metal δίσκο που δε φημίζεται για την πολιτική του στάση ως ιδίωμα, με ένα εξώφυλλο που δύναται να εξοργίσει όποιον εξοργίζεται, σε ένα πλήρως ενωτικό κλίμα αγάπης. Όλοι δικαιούμαστε αγάπη και ισότητα και πρέπει να παλεύουμε κάθε μέρα για αυτές μέχρι να γίνουν δεδομένες. Ελπίζω σε κάποια χρόνια το Empire Of Love να είναι σύμβολο για όλους μας.

11. Human Impact – EP01 (12/03/2021)

Αν δεν έχεις ήδη ακουστά το supergroup των Human Impact, θα εκπλαγείς να μάθεις ότι αποτελείται από μέλη των Unsane, Swans, Cop Shoot Cop και Xiu Xiu. Αυτή η ανίερη συνάντηση μας έδωσε πέρισυ το εξαιρετικό ομώνυμο album τους.

’Ο,τι περίσσεψε από αυτό, κατέληξε στο συγκεκριμένο EP που κυκλοφόρησε φέτος και είναι εξίσου μυσταγωγικό με τη full length κυκλοφορία. Στα 45 λεπτά διάρκεια ούτως ή άλλως, μετά βίας δε το λες full length κυκλοφορία. Όπως θα μαντεύεις από τα ονόματα που προαναφέρθηκαν αλλά και την πληροφορία ότι ιθύνων νους της μπάντας είναι ο Chris Spencer, η μουσική τους κινείται πάνω σε noise ηχητικά μονοπάτια. Απολαυστικοί τουλάχιστον.

12. Cursetheknife – Thank You For Being Here (28/05/2021)

Πάμε τώρα σε μία ανακάλυψη που είμαι σίγουρη ότι μετά από κάποια χρόνια θα συζητιέται ως τεράστιο όνομα. Ο λόγος για τους Cursetheknife – που λατρεύω και το όνομά τους – ένα αμερικάνικο τρίο που καταπιάνεται με παραδοσιακό mybloodyvalentineίστικο shoegaze. Με ένα δικό του take και ταυτότητα πρόδηλα όμως.

Η συγκεκριμένη full length κυκλοφορία αποτελεί συνδυασμό των δύο παρθενικών τους EP, Thank you For Being Here part 1 και part 2, συνδυασμένα με κάποια κομμάτια τους από το πρώτο τους demo. Μιλάμε για μια ευχάριστα μελαγχολική δουλειά, με κομμάτια όπως τα Feeling Real και Too Solid Too Flesh να ξεχωρίζουν. Οριακά πιστεύω ότι αν είχαν κυκλοφορήσει δύο δεκαετίες νωρίτερα τώρα θα ήταν κλασσικά. Ξανά, δεν υπερβάλλω.

13. Fiddlehead – Between The Richness (21/05/2021)

Ναι οκ, πάλι για post hardcore θα γράψω αλλά φαίνεται ήταν η περίοδός του. Αυτή τη φορά μπλεγμένο με indie rock ωστόσο. Το σημαντικό όμως είναι το ποιοι πραγματικά κρύβονται πίσω από το όνομα των Fiddlehead.

Οι Patrick Flynn και Shawn Costa των τεράστιων Have Heart συνεργάζονται με τον Alex Henery των Basement και επιστρέφουν με τη δεύτερη κυκλοφορία τους, Between The Richness. Ένα εικοσπεντάλεπτο σφηνάκι “κολλεγιακού” indie – post hardcore από τους μετρ του είδους που ακούγεται στο repeat χωρίς έλεος.

14. The Armed – Ultrapop (16/04/2021)

Λοιπόν δεν ξέρω τι χαμός συμβαίνει εδώ μέσα. Είναι οι The Armed, παίζουν mathcore, noise, experimental rock, post hardcore ή ό,τι τους κατέβει εκεί τριγύρω και είναι στιγμές που ακούς το δίσκο και είναι τέλειος και άλλες που αναρωτιέσαι τι ακατανόητος αχταρμάς είναι αυτός. Γι’ αυτό φυσικά και του αξίζει μια θέση εδώ μέσα.

Αν δε σε πείθω, ο χαμός της κυκλοφορίας μεταφέρεται επαρκώς και στο video clip του ALL FUTURES από κάτω. Αν δε σε πείθει ούτε αυτό, ο δίσκος κλείνει με το THE MUSIC BECOMES A SKULL, μια συνεργασία με το Mark Lannegan.

15. Manchester Orchestra – The Million Masks Of God (30/04/2021)

Πάμε σε κάτι πιο μεγάλο, σε δημοτικότητα τουλάχιστον, και κάνουμε μια επίσκεψη στον τελευταίο δίσκο των Manchester Orchestra. Με 15+ χρόνια καριέρας, η έκτη κυκλοφορία των indie τεράτων The Manchester Orchestra δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τις προηγούμενες.

Ακριβώς αυτό που πρέπει να είναι ένας δίσκος του είδους, ευχάριστος, ευκολομνημόνευτος, με ωραία ρεφραίν και riffs, βάλε στο χορευτικό του απογεύματος σου αυτό το δίσκο. Τραγούδα το Bed Head και κλάψε με το Dinosaur. Αξίζει το χρόνο σου.

16. Motorpsycho – Kingdom Of Oblivion (16/04/2021)

Η Νορβηγία δεν έχει και καμία τρομερή παράδοση ψυχεδελικού ροκ είναι η αλήθεια. Αυτό θα έλεγε κανείς αν δε γνωρίζει τους γίγαντες Motorpsycho, που φέτος συμπληρώνουν με το Kingdom Of Oblivion 30 χρόνια καριέρας.

Η δουλειά τους δεν περιέχει κάτι πάρα πολύ σημαντικό. Όλα τα κλισέ που έχουν καταντήσει το ψυχεδελικό ροκ παρωχημένο. Το Kingdom Of Oblivion είναι ένα πανέμορφο άκουσμα στην ολότητα του, αργά το βράδυ, με σβηστά φώτα και ουίσκι.

17. Vola – Witness (21/05/2021)

Ατόφιο progressive metal από μια μπάντα που φοράει κάποια σχετικά παράσημα στο χώρο. Δεδομένης της αδυναμίας μου στο ιδίωμα θα μπορούσαν να είναι μια από τις αγαπημένες μου μπάντες οι Vola, αυτό αν δε βαριόμουν αφόρητα τα φωνητικά τους που τα θεωρώ ιδιαίτερα άχρωμα. ΟΜΩΣ.

Το φετινό τους Witness είναι τόσο καλό prog μουσικά που δε μπορώ να κλείσω τα μάτια μου και να γυρίσω από την άλλη. Κερασάκι στην τούρτα η συνεργασία τους με τον hip hop καλλιτέχνη Shahmen στο κομμάτι These Black Claws που σε κάποιον ιδανικό κόσμο θα ήταν hit.

18. BLACKSHAPE – BLACKSHAPE (23/04/2021)

To Salt Lake City είναι γνωστό ως η πόλη στη μέση του πουθενά που δεν παράγει τίποτα εκτός από serial killers. Αυτό ίσχυε μέχρι πρόσφατα, που έπεσαν στην αντίληψή μου οι BLACKSHAPE. Ντεμπούτο για το συγκρότημα ο φετινός ομώνυμος δίσκος τους που τα κομμάτια του τιτλοφορούνται από τον αντίστοιχο λατινικό τους αριθμό.

Η κυκλοφορία πραγματεύεται ορχηστρικούς post metal και mathcore πειραματισμούς και πραγματικά με το που βάλεις το πρώτο κομμάτι χάνεσαι σε μια σκοτοδίνη μουσικού αδειάσματος. Εσωστρεφής δίσκος για δύσκολες ώρες, αξίζει το άκουσμα σου για να κρίνεις αν τον θες στη ζωή σου.

19. Cicada The Burrower – Corpseflower (23/04/2021)

Jazz progressive black metal. Is that a thing? Απ’ ότι μας αποδεικύει το Corpseflower είναι, και μάλιστα πάρα πολύ καλό. Μία κυκλοφορία cornerstone προσωπικής εσωτερικής αναζήτησης, αποτελεί και μάλλον την πιο ολοκληρωμένη και μεστή δουλειά του one person project, Cicada The Burrower.

Η Cameron Davis αποδέχτηκε στον εαυτό της ότι είναι trans άτομο λίγο μετά την κυκλοφορία του προηγούμενου δίσκου της, The Great Nothing, ο οποίος είναι ένα sludge, πονεμένο και σκοτεινό δημιούργημα. Σε πλήρη αντίθεση και όντας πια συμφιλιωμένη με τον εαυτό της, η Cicada The Burrower εξερευνά μουσικά το ταξίδι της μετάβασης μέσα από το Corpseflower, και αναγεννημένη σαν φοίνικας μας αφήνει ένα δίσκο τόσο επιβλητικό όσο και το εν λόγω μυθικό πλάσμα. Γεμάτο σιγουριά και ελπίδα.

20. Victory Over The Sun – Nowherer (23/04/2021)

Αρκετά φεμινιστικό θα είναι το τελευταίο κομμάτι του άρθρου, αφού ξανά θα μιλήσω για One Woman Project και θα συνεχίσω με άλλες δύο αγαπημένες καλλιτέχνιδες. Αυτή τη φορά ο λόγος για την Vivian Tylinska, όπου με το υπερβλητικό προσωνύμιο Victory Over The Sun δημιουργεί το δικό της πειραματικό black metal.

Η φίλη Vivian καθ’ όλα ταλαντούχα, με την τρίτη της κυκλοφορία Nowherer βάζει τον εαυτό της στο χάρτη με αποτέλεσμα εσύ να αναρωτιέσαι από που σου ήρθε αυτό που ακούς.

Bonus θετικό για το δίσκο το γεγονός ότι στο μυαλό μου ο τίτλος του μεταφράζεται ως “Ο Πουθενάς”.

21. Sarah Neufeld – Detritus (14/05/2021)

Είναι γνωστό ότι τρέφω μια αγάπη για τη δουλειά της Sarah Neufeld, γνωστή τόσο ως το πρόσωπο πίσω από το βιολί των Arcade Fire αλλά και ως solo καλλιτέχνις. Φέτος, μετά την greater than God για μένα κυκλοφορία της του 2015 σε συνεργασία με τον Colin Stetson, Never Were The Way She Was, έχουμε ξανά μία κυκλοφορία της για την οποία παραμιλάω.

Το Detritus είναι ένα instrumental αριστούργημα γιγαντιαίας σε πυκνότητα ατμόσφαιρας που σε κάνει να χάνεσαι στην αγκαλιά του. Η γυναίκα είναι υπερ του δέοντος ταλαντούχα, κάντε κάτι να γίνει τεράστια.

22. Noctule – Wretched Abyss (28/0/2021)

Για το τέλος, άφησα ένα project ιδιαίτερο για τη δική μου ψυχοσύνθεση. Η αδερφή ψυχή Serena Cherry των Svalbard, δε της έφτανε που πέρισυ έβγαλε έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς μαζί τους, φέτος γυρνάει με το προσωπικό της project, Noctule.

Και λέω αδερφή ψυχή γιατί, πολλές φορές νιώθω ότι δεν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που να αγαπούν το original lore του franchise των Elder Scrolls όσο εγώ. Η Serena με τους Noctule με διαψεύδει ευχάριστα, αφού γράφει έναν πανέμορφο black metal δίσκο που η θεματολογία του είναι εξ ολοκλήρου αφιερωμένη στο Skyrim.

Και κάπου εδώ θα κλείσω, με ένα twist όμως. Αυτή τη φορά σας έφτιαξα και playlist βρε για όποιον δε μπαίνει στον κόπο να ακούσει όλους τους δίσκους. Ωστόσο δεν υπάρχει entry από τους BRVIT καθώς δεν βρίσκονται στο Spotify.

Τελευταία