Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΔΙΣΚΟΚΡΙΤΙΚΕΣEngine Of Hell: Η Emma Ruth Rundle έσωσε τον εαυτό της

Engine Of Hell: Η Emma Ruth Rundle έσωσε τον εαυτό της

Στα αγγλικά, η διαφορά μεταξύ των λέξεων “hear” και “listen” πηγάζει από τη δυνατότητα του ακροατή να δώσει προσοχή σε κάτι που ακούει. Ναι, το παρόν κείμενο είναι μια κριτική του νέου δίσκου της Emma Ruth Rundle, μα η παραπάνω επεξήγηση δεν αφορά κάποια ικανότητα του γράφοντος να ακούει καλύτερα από άλλα άτομα (τουναντίον, ακούω ελάχιστη μουσική συγκριτικά με όλα τα υπόλοιπα αγαπημένα μου πρόσωπα εδώ στο Depart).

Όλα μας έχουμε “φωνές” που ακούμε, καθημερινά. Αλλοτε σκοτεινές, άλλοτε λαμπρές, άλλοτε γκρίζες, ή και άλλων αποχρώσεων. Αυτό που διαχωρίζει το άτομο της Τέχνης από τα άλλα όμως, είναι ότι αντί να ακούει, πράγματι αφουγκράζεται αυτές τις φωνές. Όχι μόνο αυτό, μα τις φιλτράρει -μέσα από το δικό του φίλτρο- και τις μεταφράζει σε στίχους, νότες, ερμηνεία.

Τον Ιανουάριο του 2020 η Emma Ruth Rundle επέλεξε να πάρει την κιθάρα της και να εγκατασταθεί για έναν μήνα σε μια καλύβα στην αγροτική Ουαλία. Εκεί μέσα, βρήκε τη δική της άβυσσο, μακριά από κάθε άλλο κενό κάθε άλλου που βρισκόταν γύρω της. Έπειτα από έναν μήνα περιοδείας στην Ευρώπη, ανάμεσα σε ανεμοδαρμένους λόφους, κοντά σε ένα αρχαίο νεκροταφείο 5.000 ετών, πήρε το δικό της, σκοτεινό διάλειμμα περισυλλογής.

Αναδύθηκε έναν χρόνο αργότερα, πριν λίγες ημέρες, για να εξαπολύσει το σκοτάδι της, πλέον δαμασμένο και αλλαγμένο σε λυτρωτική, ατομική ελευθερία. Ο τίτλος του δεν παραπέμπει σε κάποια χαρούμενη, λαμπερή, και ξέγνοιαστη συνειδητοποίηση πως “όλα θα πάνε καλά”. Τίποτα δεν σου χρωστάει να πάει καλά. Εσύ χρωστάς στον εαυτό σου να τον προστατεύσεις από τις αβύσσους που εκτοξεύονται κατά ριπάς πάνω του, αν το θέλεις, αν μπορείς, αν αντέχεις.

Αν δεν αντέχεις, μπορείς να αναζητήσεις στηρίγματα. Προσωρινά ή μη, δεν έχει σημασία. Δεν θα ζήσεις 1.500 χρόνια για να φοβάσαι ότι “δεν μπορώ πάντα να στηρίζομαι σε κάτι άλλο για να βγαίνω από τη μαύρη τρύπα μου”. Αμέτρητα ονόματα έρχονται στο μυαλό όταν μιλάμε για καλλιτέχνες-δεκανίκια, αυτά τα άτομα που όχι απλώς δεν γύρισαν την πλάτη τους στο σκοτάδι τους, αλλά το έστρεψαν προς την κοινωνία, για να το κοιτάξει κατάματα, και ότι προκύψει. Ο Jim Morrison το έπραξε με πολλούς τρόπους: μουσικά, στιχουργικά, ποιητικά, ζώντας.

Η Emma Ruth Rundle το πράττει επαναλαμβανόμενα, εκπροσωπώντας μια νέα, φρέσκια προσέγγιση στον παραγωγικό νιχιλισμό. Αγνοώ αν προϋπάρχει ο ορισμός, αλλά ας τον θέσουμε εδώ. Η Rundle είναι 38 ετών και από το 2011 παράγει Τέχνη η οποία όχι μόνο διοχετεύει το σκοτάδι της στην κοινωνία, αλλά το εναγκαλιάζει. Λέει πως είναι “ΟΚ” να ζεις με αυτό, να παράγεις με αυτό, να το αποδέχεσαι.

Αυτό το κείμενο ξεκίνησε ως κριτική για το “Engine Of Hell” και αυτό ήταν μέχρι τη στιγμή που γράφτηκε η πρώτη του πρόταση. Μερικές φορές, πέφτεις πάνω σε albums τα οποία δεν σε απασχολούν τεχνικά (σ.σ. όχι πως θα μπορούσα να τα αξιολογήσω, δεν είμαι μουσικός, αλλά το έχουμε ξεκαθαρίσει παραπάνω αυτό, ουσιαστικά). Είναι albums τα οποία τα ακούς μια φορά, σε ισοπεδώνουν, τα αποφεύγεις όπως το ψεύτικο φως της εποχής μας αποφεύγει τη νομοτέλεια του σκοταδιού της πολιτιστικής παρακαταθήκης του είδους μας για δυο ημέρες, και μετά επιστρέφεις.

Γιατί; Επειδή το σκοτάδι είμαστε εμείς. Ίσως ο Ζαν Πολ Σαρτρ δεν ήθελε να παραδεχθεί πως κόλαση, είμαστε εμείς, και όχι οι άλλοι. Ίσως φοβήθηκε πολύ τη δική του κόλαση και απέδωσε την ύπαρξη ενός διηνεκούς βασανιστηρίου στην καταδίκη μας να υποτασσόμαστε εκ γενετής. Η αλήθεια είναι όμως ότι πάντα γυρίζουμε στο σκοτάδι μας, αναζητώντας τον ενθουσιασμό που προκαλεί η πιθανότητα να βρούμε πράγματι ένα φως ελπίδας καθώς εξερευνούμε την άβυσσό μας.

Υ.Γ. Γράψτε στίχους, μουσική, ζωγραφίστε, τραγουδήστε, παράγετε αυτό που νιώθετε σαν κόμπο μέσα σας. Πάρτε το σκοτάδι σας, και δώστε το πίσω στα άτομα γύρω σας. Τι έχετε να χάσετε;

Rating: 

 10


Εταιρεία: Sargent House
Genre: Indie Folk
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 05/11/2021
Band Links: Emma Ruth Rundle | Facebook | Instagram | Twitter | Spotify | YouTube 

Τελευταία