Eternals - Κριτική

Στα μισά του Eternals της Chloe Zhao ακούγεται το “The end of the world” της Skeeter Davis. Η χρήση του συγκεκριμένου τραγουδιού υπό τη καθοδήγηση ενός διαφορετικού δημιουργού θα έμοιαζε ως κάτι το δήθεν. Μια εκκωφαντική απόπειρα να δημιουργηθεί η ηθελημένη από πλευράς των συντελεστών ατμόσφαιρα. Όμως στα χέρια της Zhao λειτουργεί ως το κερασάκι στην τούρτα σε μια ήδη συγκινητική σεκάνς. Και αυτό συνοψίζει το Eternals ως έργο.

Δεν είναι ψέμα να ειπωθεί ότι οι ταινίες της Marvel Studios τόσο αφηγηματικά όσο και στιλιστικά έχουν μια χαρακτηριστική φόρμουλα. Τουλάχιστον στην πλειοψηφία τους. Από τις δεκάδες ταινίες που έχει βγάλει ο τιτάνας που αποτελεί η ομάδα του φημισμένου πια παραγωγού Kevin Feige, είναι συγκεκριμένες όσες κατέχουν την αίσθηση του auteur driven film. Πολλές φορές η ξεχωριστή φωνή του σκηνοθέτη χάνεται στον θόρυβο.

Εύλογα όμως όσον αφορά ένα φιλόδοξο αλλά και γεμάτο ρίσκα concept, οι παραγωγοί αποφάσισαν να δώσουν τα ηνία αυτού του νέου κεφαλαίου στο κινηματογραφικό πολύ-σύμπαν που μετρά κάτι παραπάνω από μια δεκαετία, σε μια σκηνοθέτη που δεν μπορούν να περιορίσουν τα στενά περιθώρια των μηχανισμών των μεγάλων στούντιο. Υπάρχει άραγε κάποιος καλύτερος από την σκηνοθέτη των ταινιών The Rider και Nomadland στο να προσδώσει ανθρωπιά σε μια ιστορία που αφορά αθάνατα όντα με δυνάμεις θεών και τιτάνων που βρίσκονται κρυμμένοι μεταξύ των ανθρώπων από τις απαρχές της ιστορίας;

Γιατί η τελευταία ταινία της Marvel αποτελεί παρά τα διάφορα γνώριμα αφηγηματικά κλισέ που βρίσκουμε στο είδος, εκ των θεμέλιων μια ταινία της Chloe Zhao. Ο τρόπος που καθοδηγεί την πανέμορφη κινηματογράφηση του Ben Davis. Η τρυφερότητα που μας παρουσιάζει μικρές και ανθρώπινες στιγμές και ισορροπεί αψεγάδιαστα με τις μεγαλειώδεις και επικές σεκάνς δράσης. Οι δε σκηνές μάχης είναι άψογα δομημένες. Παρά την μεγάλη χρήση οπτικών εφέ τα οποία σε μερικά σημεία υστερούν, υπάρχει μια ωμότητα στον τρόπο που οι χαρακτήρες πολεμούν.

Μια σκηνή δράσης σε ένα απομακρυσμένο δάσος της Νότιου Αμερικής αποτελεί μια από τις πιο εντυπωσιακές σκηνές των τελευταίων ετών ακριβώς γιατί αφενός ο τρόπος που έχουν στηθεί αποπνέει μια ένταση ανόμοια με παρόμοιες σκηνές σε ταινίες στο συγκεκριμένο genre και αφετέρου η Zhao έχει μεριμνήσει να δώσει προσωπικότητα και να αναπτύξει και τις δυο πλευρές. Αν μη τι άλλο οι χαρακτήρες και η ανάπτυξη τους είναι το δυνατότερο χαρτί του έργου. Η ταυτόχρονη εξέλιξη τους με την πλοκή είναι τόσο απρόβλεπτη όσο και εθιστική.

Ακόμη και χαρακτήρες που έχουν μικρότερο συγκριτικά ρόλο από άλλους δεν φαντάζουν ως κινούμενα και ομιλούμενα σκηνικά αλλά άνθρωποι με τα δικά τους κίνητρα και πάθη. Η οπερετική αίσθηση που έχει το μαγευτικό score του Ramin Djawadi σε συνδυασμό με όλα τα υπόλοιπα καθιστά το Eternals μια το λιγότερο επική εμπειρία.

Ερμηνευτικά η ταινία κινείται σε απίστευτα ψηλά επίπεδα με όλους τους ηθοποιούς να δίνουν αφοσιωμένες ερμηνείες ακόμη και αν το σενάριο δεν μπορεί να αντεπεξέλθει πάντα στο να εμβαθύνει στους χαρακτήρες. Ξεχωρίζει ο Richard Madden που μας χαρίζει μια αξιοθαύμαστα παθιασμένη ερμηνεία με περισσή μεστότητα που αναμφίβολα αποτελεί από τις σπουδαιότερες στον blockbuster κινηματογράφο.

Παρόλα αυτά, η ταινία όπως προαναφέρθηκε από άποψη σεναρίου τουλάχιστον υποφέρει ανά σημεία. Ο τρόπος που μας εισάγει στην πλοκή αλλά και το ίδιο το φινάλε είναι αρκετά άγαρμπα ενώ η αφήγηση θα μπορούσε να εμβαθύνει περισσότερο σε μερικούς χαρακτήρες κυρίως δε σε έναν που συστήνεται κοντά στο τέλος. Παράλληλα το CGI αν και ικανοποιητικά στιβαρό έχει μερικά απότομα ανεβοκατεβάσματα στην ποιότητα.

Όμως παρά τα ψεγάδια, το Eternals στέκεται αγέρωχα. Είναι μια υπέροχη κινηματογραφική εμπειρία άξια της μεγάλης οθόνης. Είναι αυτό που χρειάζονταν η πάγια συνταγή των ταινιών της Marvel, και όπως και το Dune του Denis Villeneuve αυτό που πρέπει να βλέπουμε στον μοντέρνο mainstream κινηματογράφο.

Rating:

Χώρα: Η.Π.Α.
Έτος: 2021
Χρώμα: Έγχρωμο
Σκηνοθεσία:
Chloe Zhao
Πρωταγωνιστούν: Gemma Chan, Ma Dong Seok, Richard Madden
Διάρκεια: 157'

Τελευταία