Αρχική EVENTSΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣSkags & Onism, 05/11/2021 @Crow Live Stage

Skags & Onism, 05/11/2021 @Crow Live Stage

Ακόμη μου φαίνεται απίστευτο που κατηφορίζω παλιά αγαπημένα γνώριμα στενά για να πάω σε συναυλίες. Αν και δε γνωρίζουμε για πόσο ακόμη, το απολαμβάνουμε για όσο διαρκεί.

Το βράδυ της Παρασκευής που μας πέρασε λοιπόν, στη σκηνή του Crow Live Stage βρέθηκαν δύο συγκροτήματα της τοπικής Αθηναϊκής σκηνής και τα βράδια μας βρέθηκαν επίσης να γεμίζουν με μουσική.

Το Crow αν και είναι γνωστό με το χαρακτήρα μαγαζιού, μπορεί άνετα να στηρίξει συναυλίες και το έχει αποδείξει ποικιλοτρόπως ακόμη και στο παρελθόν, τόσο με τα Jam Night Events που συνήθιζε να διοργανώνει προ πανδημίας, αλλά και με διοργάνωση συναυλιών τόσο εγχώριων όσο και ονομάτων από το εξωτερικό. Απέδειξε επίσης ότι βρήκε τη λύση και στις αυστηρές συνθήκες που ζούμε, με τον απαραίτητο έλεγχο για εμβολιασμό να τηρείται κατά γράμμα, ενώ τον εσωτερικό χώρο να έχει διαμορφωθεί με τέτοιο τρόπο που υπήρχε άνεση και ορατότητα για όλους.

Το κλίμα φανερά οικογενειακό, με φίλους κι συναδέλφους που έχουν έρθει να τιμήσουν τις μπάντες που θα ανέβουν στη σκηνή, απέπνεε μία οικειότητα. Χαρακτηριστικό αυτής της οικειότητας είναι ότι το live καθυστέρησε να ξεκινήσει με την ανοχή όλων, εφόσον αυτό έγινε με σκοπό να προλάβουν να παρευρεθούν όλοι οι ενδιαφερόμενοι που δούλευαν προηγουμένως.

Πρώτοι στη σκηνή ανεβαίνουν οι Onism, ένα σχήμα που φέτος το καλοκαίρι μας απασχόλησε με το πρώτο τους ΕΡ, The Diary Of Fools. Βασική ψυχή του συγκροτήματος το δίδυμο Lupus και Luna, αλλιώς Μιχάλης και Ευφραιμία, που αποδίδουν post punk ήχους με goth αισθητική. Με τα πλήκτρα και τις φωνές τους να είναι το βασικό στοιχείο της εμφάνισής τους, δεν περιορίζονται σε αυτό και επί σκηνής η μπάντα μεγαλώνει σε πενταμελής, αφού προστίθεται σε αυτή βιολί, βιόλα και τσέλο.

Η προσθήκη εγχόρδων μπορώ να πω ότι δίνει μια τρομερά γεμάτη ατμόσφαιρα στον ήχο που προσπαθούν να δημιουργήσουν οι Onism, που θα έλαμπε ακόμη περισσότερο αν ήταν σε λίγο δυνατότερη ένταση, καθώς τα φωνητικά σε επίπεδο έντασης ερχόντουσαν πολύ μπροστά. Πράγμα που βέβαια μπορώ να καταλάβω καθώς οι φωνές των δύο παιδιών είναι εξαιρετικές, ειδικά η σπάνια μπάσα χροιά του Μιχάλη που είναι κυριολεκτικά ιδανική για τους ήχους με τους οποίους καταπιάνονται οι Onism.

Με κομμάτια από το προσωπικό τους υλικό, όπου σε αυτό λάμπει το Praying Mantis το οποίο αποτελεί μελοποίηση ποιήματος του Γεώργιου Τσελώνη, αλλά και τρεις διασκευές που τους πήγαιναν πολύ – Exit Music (For A Film) από Radiohead, Parissiene Moonlight από Anathema και Without You I’m Nothing από Placebo – οι Onism άνοιξαν με ιδανικό τρόπο το μονοπάτι για τους Skags, δικαιώνοντας τους τελευταίους που τους προσκάλεσαν για να παίξουν παρέα.

Ακριβώς ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του πρώτου τους full length δίσκου, Digital Cage Of A Cursed Generation, οι Skags έχουν επιτέλους την ευκαιρία να αποδώσουν ζωντανά τα κομμάτια που με τόσο μεράκι αποτέλεσαν την πρώτη τους δισκογραφική προσπάθεια. Φαντάζομαι ότι είναι ιδιαίτερα επίπονο να δημιουργείς κάτι με πάθος και να μην μπορείς λόγω συνθηκών να παίξεις ζωντανά τη μουσική σου. Ο καιρός έφτασε λοιπόν και η εξάδα βρίσκεται στη σκηνή.

Η ιδιαίτερα γλυκιά και χαρισματική Σπυρέττα στα φωνητικά καλεί τον κόσμο να συμμετέχει, να χορέψει, να μπει γενικώς στο κλίμα ενώ μας εξηγεί όλες τις λεπτομέρειες για την μέχρι τώρα πορεία της μπάντας. Το πρώτο κομμάτι του σετ τους αποτελείται από τα κομμάτια Turn It On, The Guillotine, Weekend και Put The Hands Down, αλλά και από δύο διασκευές. Από τη μία, το αξεπέραστο Lift Me Up του Moby, και από την άλλη, σε μια υπέρτατη στιγμή χαζομπαμπά (με όλη την καλή έννοια της λέξης αυτής), ο μπασίστας αφιερώνει στη γυναίκα του αλλά και στα δίδυμα που πρόσφατα απέκτησαν το Lovesong των The Cure.

Δε λείπουν φυσικά και οι εκπλήξεις, αφού ακολουθεί το 18 In A Vessel, νέο κομμάτι από την επερχόμενη δουλειά των Skags που βρίσκεται ήδη στα σκαριά και φαίνεται να μένει στο ίδιο μονοπάτι μουσικά με τη μέχρι τώρα δουλειά τους, με ίσως μια περισσότερο ψυχεδελική προσέγγιση.

Ο ήχος ευνοεί ιδιαίτερα τους Skags, οι οποίοι συνεχίζουν να ερμηνεύουν και τα υπόλοιπα κομμάτια από το Digital Cage Of A Cursed Generation, μαζί και με μια διασκευή του ιστορικού Maniac του Michael Sembello (αυτό του Flashdance, ναι).

Η αγαπημένη μου στιγμή της συναυλίας όμως έμελλε να είναι και η τελευταία, αφού οι Skags αφήνουν για το τέλος του σετ τους το κομμάτι τους, Zak. Καθόλου τυχαίο όνομα, μιας και το κομμάτι γράφτηκε και είναι αφιερωμένο στο Ζακ Κωστόπουλο, και στην άδικη δολοφονία του. Προβοκάτορα ευτυχώς πριν πεις οτιδήποτε, εχθές ο ιατροδικαστής της υπόθεσης έβγαλε το πόρισμα ότι ο Κωστόπουλος υπέκυψε στα τραύματα του τα οποία προκλήθηκαν από τα χτυπήματα που έφερε από τους κατηγορούμενους, με το καρδιακή του προσβολή να μην ενισχύεται από άλλο παθολογικό ή τοξικολογικό αίτιο. Κλείνω παρένθεση.

Είναι για μένα σημαντικό και άξιο αναφοράς, οι μπάντες όσο πολιτικοποιημένα κι αν (δεν) είναι τα μέλη τους – χωρίς να δείχνω δάχτυλο στα παιδιά από τους Skags φυσικά, γενικά μιλάω – να παίρνουν τουλάχιστον θέση για τόσο σοβαρά γεγονότα, πόσο μάλλον να απασχολούν και τη μουσική τους με αυτά. Αυτά τα “ποιος είμαι εγώ να κρίνω” ή και πολύ χειρότερες από οποιασδήποτε ρατσιστικής μορφής και σκοπιάς απόψεις, δεν έχουν καμία θέση στη μουσική μας. Είναι άξιο να γίνονται τέτοιες δηλώσεις επί σκηνής, με τα μέλη των συγκροτημάτων να αδιαφορούν σε ποιον θα αρέσουν ή ποιόν θα ξενίσουν εξ αιτίας τους. Θα μπορούσα βέβαια να υπεραναλύσω (ακαδημαϊκά) γι’ αυτό το ζήτημα, οπότε ας το αφήσουμε για άλλη φορά. Το γεγονός ότι το Zak είναι ένα φοβερό κομμάτι, ενισχύει αυτή την έντονα φορτισμένη στιγμή με πολύ όμορφο τρόπο.

Κάπως έτσι η αυλαία κλείνει για την αποψινή συναυλία και το μόνο που έχω να πω είναι ότι δύο πολλά υποσχόμενες μπάντες μας προσέφεραν δυο πολύ ζεστές και αξιόλογες εμφανίσεις. Μακάρι να συνεχίσουμε έτσι για καιρό ακόμη με τα lives.

Τελευταία