Αρχική ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣΟ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙΟ Στέφανος Προτείνει. . . Climax

Ο Στέφανος Προτείνει. . . Climax

Η πλατιά καλλιτεχνική σύνδεση που βρήκα ανάμεσα στο All That Jazz και το Climax ήταν στα θεματικά στοιχεία. Χορός, ναρκωτικά, σεξ, θάνατος. Εξόφθαλμες ομοιότητες για δύο εξόφθαλμα διαφορετικά από κάθε άλλη άποψη έργα. Αναλογιζόμενος ότι μέσα στους σκοπούς αυτής της στήλης είναι κι εξερεύνηση ενός ευρέος κινηματογραφικού φάσματος επιτρέψτε μου να πω πως καλά πάει αυτό.

Το Climax γυρίστηκε μέσα σε δεκαπέντε μέρες, από ένα σενάριο πέντε σελίδων και με μόνη πραγματική ηθοποιό στο cast την Sofia Boutella. Παράγοντες που ήδη ακούγονται επισφαλείς για ένα καλό αποτέλεσμα κι ίσως όντως να είχαμε μια αποτυχία στα χέρια κάποιου άλλου σκηνοθέτη. Όχι όμως απ’ τον Gaspar Noe. Το τελικό οπτικοακουστικό αποτέλεσμα είναι τόσο οργανικό και αποτελεσματικό που για μένα αποτελεί χωρίς καμία αμφιβολία την καλύτερη ταινία του.

Ένα από τους κατεξοχήν προβοκάτορες σκηνοθέτες των τελευταίων δεκαετιών (με συγχωρείτε για την παράλειψη τότε κύριε Noe) ξεκινάει προβοκατόρικα το παρόν πόνημα του. Μας δείχνει για περίπου ένα λεπτό μια ματωμένη γυναίκα που πεθαίνει στο χιόνι και ρίχνει τίτλους τέλους ενημερώνοντας μας πως η ταινία που είδαμε βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα που συνέβησαν στον Γαλλικό χειμώνα του ‘96. Στην πραγματικότητα αποτελεί αστικό μύθο καθώς δεν βρέθηκαν ποτέ ακριβείς πηγές παρά τις μνήμες του Noe κι άλλων μελών της παραγωγής.

Το «ψέμα» ενισχύεται κι από την επόμενη σκηνή όπου βλέπουμε σε μια παλιά τηλεόραση συνεντεύξεις των χαρακτήρων για κάποιο χορευτικό project. Η τηλεόραση περιστοιχίζεται στα δεξιά από κασέτες ακραίων πρωτοποριακών ταινιών όπως το Suspiria, το Un Chien Andalou, το Possession και το Salo ενώ στα αριστερά από βιβλία για τον Fritz Lang, το Taxi Driver και τον Nietzschze μεταξύ άλλων. Είναι σαν να μας λέει: «Αυτές είναι οι επιρροές μου κι αυτού του επιπέδου κατασκεύασμα σας παρουσιάζω».

Όσα λέγονται στις συνεντεύξεις δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία για την πλοκή από άποψη λεπτομερειών (εκτός από ένα πράγμα που μετράει στο τέλος της ταινίας) αλλά για την σκιαγράφηση των ετερόκλητων ανθρώπων που θα δούμε στη συνέχεια. Μαθαίνουμε πως νιώθουν για το χορό, το σεξ, τα ναρκωτικά, την εθνική τους ταυτότητα κι εν τέλει για την προσεχή τους συνύπαρξη.

Στη συνέχεια βλέπουμε τις εταιρίες παραγωγής κι την διακήρυξη ότι αυτό είναι ένα περήφανα γαλλικό φιλμ προτού βρεθούμε στο σαλέ της χορευτικής troupe όπου δεσπόζει μια τεράστια γαλλική σημαία και στο μόνο χορογραφημένο μουσικό νούμερο της ταινίας. Ένα απλά απίστευτο νούμερο όπου βλέπουμε το σύνολο ως tribe σε απόλυτο συγχρονισμό αλλά και κάνοντας απολύτως ο καθένας το δικό του. Συνεχίζοντας το συνολικά δεκαπεντάλεπτο μονοπλάνο ξεκινάμε το πάρτι της χαλάρωσης όπου αλληλεπιδρά ο κόσμος πίνοντας τη σανγκρία που έχει φτιάξει η μάμα της παρέας, ο γλυκύτατος Tito είναι δίπλα της.

Όταν κόψει ο Noe, έχουμε μια σεκάνς που εναλλάσσεται ανάμεσα σε όλους τους χαρακτήρες ανά δυάδες ή τριάδες και βλέπουμε πως αντιλαμβάνονται τη συνύπαρξη τους. Τους μαθαίνουμε ακόμη καλύτερα μετά τις συνεντεύξεις είμαστε πραγματικά έτοιμοι για το υπόλοιπο της ταινίας. Αρκετοί είναι πολύ προβληματικοί, μαθαίνουμε όμως και τις ευαισθησίες όσων τις έχουν, υπερτονίζεται ξανά η διαφορετικότητα τους. Η φυσικότητα των ερασιτεχνών δε, με έκανε να σκεφτώ πως μόνο στον Οικονομίδη έχω δει ξανά τόσο καλό χειρισμό μη ηθοποιών από κάποιον δημιουργό.

Αφού πέσουν κι οι “in your face” τίτλοι αρχής περνάμε στο κύριο μέρος της ταινίας που αποτελείται από ένα 45λεπτο μονοπλάνο που κόβει σε ελάχιστα σημεία. Ξεκινάει με πολύ κοντινό σ’ ένα ποτήρι σανγκριάς και σύντομα θα μάθουμε γιατί. Κάποιος έριξε LSD μέσα. Αυτό που ακολουθεί είναι το απόλυτο χάος με μόνη επίφαση τάξης την αριστοτεχνικά υπολογισμένη σκηνοθεσία του Noe.

Η χρήση του μονοπλάνου δημιουργεί μια ονειρική αίσθηση, καθόλου ανόμοια με αυτό που έκανε στο Enter The Void, απλά αντί να το κάνει με μια ολόκληρη πόλη, το κάνει με έναν κλειστό χώρο. Το θεωρώ πολύ σημαντική επιλογή γιατί ενώ τα τεκταινόμενα μαζί με την μουσική και τη φωτογραφία είναι μια επίθεση προς τον θεατή, παρέχει μια σχετική ηρεμία. Αμα είχαμε νευρώδη κατ και πολλά οπτικά gimmick η ταινία απλά δεν θα λειτουργούσε. Γενικώς άμα δεν το έχετε καταλάβει μέχρι στιγμής, ο Noe πετυχαίνει τα μέγιστα με μια συνολικά τεράστια οικονομία.

Ας πούμε όμως και για τις όποιες θεματικές ερμηνείες για να πειστείτε εκατό τοις εκατό. Η κτηνωδία που συμβαίνει κατά το συλλογικό bad trip αποτελεί μια παραβολή για την κοινωνία και προφανώς τη Γαλλική. Όταν το ετερόκλητο κοινωνικό σύνολο παθαίνει κάτι που δεν το περίμενε αρχίζει ο κανιβαλισμός. Αυτοί που τελικά θα επηρεαστούν λιγότερο από αυτό καθαυτό το γεγονός ορμάνε από την πρώτη στιγμή τους πιο αδύναμους και νηφάλιους. Ενώ εκείνοι μετά από λίγη ώρα θα συνεχίσουν να χορεύουν και να πηδιούνται, άμεσα την πληρώνουν οι γυναίκες, οι γκέι, το παιδί. Τόσο απλά και τόσο ολοκληρωτικά. Στο τέλος της ταινίας γίνονται και σαφείς νύξεις ότι η ύπαρξη είναι αφύσικη κι ο θάνατος η απόλυτη επιστροφή στη φύση.

"Birth and death are extraordinary experiences. Life is a fleeting pleasure." Αυτή ήταν η σύνοψη της ταινίας για το φεστιβάλ των Καννών. Είναι το τελευταίο στοιχείο που σχηματίζει την ιδέα μου ότι η «Κορύφωση» αποτελεί το τρίτο μέρος σε μια άτυπη τριλογία μαζί με το Enter The Void και το Love. Ας την πούμε τριλογία της Γέννησης, του Έρωτα, των Ναρκωτικών και του Θανάτου. Τολμήστε να δείτε το Climax αύριο κι άμα σας αρέσει, τολμήστε να κάνετε κι αυτόν τον μαραθώνιο. Εγώ τον έχω βάλει στα άμεσα σχέδια μου.

Τελειώνοντας θέλω να υπογραμμίσω ότι ενώ έδωσα πολλά στοιχεία που μπορεί να φαίνονται spoiler, επί της ουσίας δεν είπα τίποτα. Η ουσία βρίσκεται στη ζωώδη, οργασμική, εφιαλτική οπτικοακουστική εμπειρία που είναι το βίωμα της ταινίας. Μια ταινία που φτιάχτηκε για αίθουσα οπότε βρείτε τη μεγαλύτερη οθόνη και τον καλύτερο ήχο που μπορείτε κι άμα διψάτε ακόμη μετά για αίθουσα, μπορούμε πάντα να ελπίζουμε στον Ακη Καπράνο.

Τελευταία