Αρχική POP CULTURETHOUGHT BALLOONSThought Balloons: Η τοξική αρρενωπότητα του Beta Ray Bill

Thought Balloons: Η τοξική αρρενωπότητα του Beta Ray Bill

Προσκομίζοντας από το comic shop μου το πρώτο τεύχος του Beta Ray Bill του Daniel Warren Johnson νόμιζα ότι ήξερα περίπου τι θα διάβαζα. Μια περιπέτεια με έναν από τους πιο σκληρούς αλλά και τραγικούς χαρακτήρες του σύμπαντος της Marvel με ένα καταπληκτικό artwork και μια βαθύτατα metal αισθητική. Αντί αυτού έχοντας ολοκληρώσει και τα 5 τεύχη που συναποτελούν την mini σειρά πήρα όλα όσα ανέμενα ότι θα πάρω αλλά και κάτι πολύ παραπάνω. Ναι το Beta Ray Bill: Argent Star ως διήγημα θα μπορούσε άνετα να είναι η πηγή έμπνευσης για ένα αριστουργηματικό metal album.

Είναι μια ζοφερή ιστορία που αφορά διαγαλαξιακούς βικινγκ, cyborg εξωγήινους, νεκραναστημένους πολεμιστές, αλκοολικούς θεούς, καλοντυμένα troll, δαιμονικούς τιτάνες και cosmic horror πλάσματα που έχουν ξεπηδήσει από αφήγημα του Lovecraft. Όμως όλα αυτά είναι απλά μια αφορμή. Μια αφορμή για μια τρυφερή και λεπτομερή σκιαγράφηση του ομώνυμου πρωταγωνιστή. Ως ιστορία δεν θέλει να αναδείξει το πόσο ισχυρός είναι ο εξωγήινος με την αλογόμορφη φυσιογνωμία. Κυρίως θέλει να ξεδιπλώσει το πόσο ευάλωτος μπορεί να είναι κάποιος που για όλη του την ζωή ζει στην σκιά των φίλων, του καθήκοντός του αλλά και του ίδιου του παρελθόντος του.

Όλοι μας σε κάποια φάση έχουμε βιώσει το αίσθημα της απέχθειας προς το ίδιο το σώμα μας. Είτε λόγω πίεσης από το κοινωνικό περίγυρο είτε λόγω της ίδιας μας της συναισθηματικής κατάστασης πολλές φορές έχουμε βρει τον εαυτό μας να επιθυμεί διακαώς η εμφάνιση μας να αλλάξει με κάποιον τρόπο. Από την παραμικρή λεπτομέρεια έως και την ίδια μας την φυσιογνωμία έχουμε αισθανθεί ότι «κάτι δεν πάει καλά».

Βέβαια συνήθως κατορθώνουμε να ξεπεράσουμε αυτή την πνευματική κατάσταση. Να βρυχηθούμε στην μικρή αυτή φωνή στο πίσω μέρος του μυαλού μας. Να της πούμε να σκάσει και να αποδεχτούμε, να αγαπήσουμε και να προχωρήσουμε με αυτό που είμαστε. Δίχως αλλαγές. Δίχως συμβιβασμούς. Η εμπειρία αυτή είναι τόσο ψυχοφθόρα όσο λυτρωτική. Όμως η υπέρβαση αυτή έναντι του ίδιου μας του υποσυνείδητου δεν είναι πάντα δυνατή. Και δεν αποτελεί κάτι το δεδομένο για όλους.

Έτσι και ο αδελφοποιητός του υπέρ- ήρωα Thor, Beta Ray Bill βιώνει μια υπαρξιακή κρίση. Είναι κολλημένος σε αυτή την μορφή δίχως την δυνατότητα να μεταμορφωθεί σε κάποιον πιο εμφανίσιμο ακριβώς γιατί το μαγικό σφυρί που του χάριζε αυτή τη δυνατότητα καταστράφηκε από έναν υπνωτισμένο Thor. Ο έρωτας του Sif δεν μπορεί να κάνει σεξ μαζί του γιατί η εμφάνιση του της είναι απωθητική. Τα κατορθώματα του δεν έχουν το ίδιο βάρος με εκείνα του αδελφικού του φίλου, του ξανθομάλλη βασιλιά της Asgard.

Η ίδια η Asgard μοιάζει να τον απορρίπτει παρά το γεγονός ότι αποτελεί το μοναδικό του σπίτι μιας και ο πλανήτης του καταστράφηκε χρόνια πριν από έναν δαίμονα. Έτσι μαζί με τον σύντροφο του Skuttlebutt, μια τεχνητή νοημοσύνη που κατοικεί το σκάφος του και αποτελεί τον παλαιότερο φίλο του, τον Pip the Troll, έναν και μάλλον τον μόνο δηλωμένο θαυμαστή του και τον Skurge έναν νεκρό φίλο του Beta ο οποίος έχει άδεια από τον κόσμο των νεκρών να επιστρέψει στην δική μας πραγματικότητα ώστε να βοηθήσει τον ήρωα μας ξεκινούν σε ένα ταξίδι ώστε ο Beta Ray Bill να βρει τρόπο να «ξαναγίνει όμορφος».

Πραγματικός εχθρός του Beta Ray Bill δεν είναι κάποια εξωπραγματική απειλή. Αντίπαλος του είναι η έμφυτη τοξική αρρενωπότητα που συνοδεύει τον ρόλο του ως τελευταίος επιζών του είδους του αλλά και πολεμιστής της Asgard. Η διαρκής πίεση να είναι το σκληρό και απειλητικό πλάσμα που θα έπρεπε να είναι σύμφωνα με την αποκρουστική του εμφάνιση. Οι πιο όμορφες σκηνές και κατ’ επέκταση εκείνες που αναδεικνύουν την προσωπικότητα του ήρωα μας είναι εκείνες που ο τερατόμορφος χαρακτήρας βιώνει την απομόνωση.

Ο Daniel Warren Johnson ο οποίος τελεί χρέη σεναριογράφου αλλά και σκιτσογράφου στο κόμικ εύλογα τοποθετεί διάσπαρτα μικρές ανθρώπινες στιγμές όπου ο Bill μακριά από το βλέμμα των υπολοίπων δείχνει να βρίσκει μια κάποια γαλήνη στην μοναξιά του. Ένα πάνελ όπου ο χαρακτήρας παίζει μόνος του πινγκ πονγκ έχει την ίδια ενέργεια με τα πάνελ όπου τον βλέπουμε να θερίζει μια στρατιά εξωγήινων ξωτικών. Το σχέδιο του Johnson είναι αριστουργηματικό. Αν και δεν αποτελεί κάποιο ρεαλιστικό στυλ και τείνει προς το καρτούν, είναι απίστευτα ζωντανό. Κάθε καρέ μοιάζει σαν να έχει ξεπηδήσει από κάποιο καρτούν ενηλίκων. Η ενέργεια που αποπνέει η κάθε σκηνή είναι απερίγραπτη. Το σχέδιο του Johnson προσδίδει μια επική χροιά που εντυπωσιάζει από τη αρχή έως το τέλος.

Το σενάριο είναι επίσης εξαιρετικό. Η πλοκή είναι σφιχτοδεμένη και δεν σπαταλά τον χρόνο του αναγνώστη με περιττές σεκάνς. Είναι μια ιστορία για ένα διαγαλαξιακό road trip το οποίο λειτούργει ως μιας μορφής θεραπεία για την κατάθλιψη του πρωταγωνιστή. Το φινάλε της είναι ταυτόχρονα εντυπωσιακό αλλά και απρόσμενο. Κάθε χαρακτήρας έχει τον δικό του χρόνο ανάπτυξης και βιώνει την προσωπική του αλλαγή ως άτομο. Σε κάθε φάση ο σεναριογράφος μας υπενθυμίζει ότι δεν παρακολουθούμε «ιδανικούς ήρωες».

Δεν είναι οι «μπροστάρηδες». Είναι άτομα γεμάτα ψεγάδια που θέλουν να κάνουν κάτι καλό αλλά και ταυτόχρονα να εξυπηρετήσουν τους δικούς τους ιδιοτελείς σκοπούς. Ταυτόχρονα όμως πρέπει να στηρίξουν τα στερεότυπα που συνοδεύουν την φήμη τους. Ο Beta είναι «ένας στιβαρός και αγέρωχος άνδρας». Όμως αισθάνεται ελεύθερος μόνο όταν το περιτύλιγμα του ατρόμητου πολεμιστή ξεγλιστρά και αποκαλύπτονται οι προσωπικοί του δαίμονες. Η αποδοχή της πιο ευαίσθητης πλευράς του ενδεχομένως να είναι και αυτό που θα τον βοηθήσει να υπερισχύσει έναντι των εχθρών του σε αυτό το ταξίδι.

Το Argent Star του Daniel Warren Johnson είναι αφενός μια εξαιρετική πρόταση για τον οποιοδήποτε φανατικό αναγνώστη της ενάτης τέχνης και αφετέρου μια ιδανική πρόταση για κάποιον που αισθάνεται μια κάποια απέχθεια προς το medium. Ως έργο είναι μια υπενθύμιση ότι το είδος των κόμικς μπορεί να προσφέρει κάτι παραπάνω από ρηχές ιστορίες «καλών ηρώων» που σώζουν τον κόσμο. Μπορεί να προσφέρει μερικές βαθύτατα προσωπικές διηγήσεις που αγγίζουν τον αναγνώστη και τον ωθούν στο να βιώσει μερικά έντονα συναισθήματα, συνειδητοποιώντας στην πορεία και μερικά πράγματα για τον ίδιο τον εαυτό του.