Adele - 30 - Κριτική

Όσα άτομα ακολουθούν την Adele από την αρχή της καριέρας της γνωρίζουν συγκεκριμένα, χαρακτηριστικά πράγματα για την ίδια και τη μουσική της. Για παράδειγμα, όλα τα albums της έχουν τίτλο έναν αριθμό, την ηλικία που ξεκίνησε να τα γράφει. Ακόμη ένα χαρακτηριστικό της είναι το γεγονός πως είναι μια από τις σπουδαιότερες βιωματικές τραγουδίστριες του αιώνα, με σπουδαία φωνή που τραντάζει κτίρια και σπαράζει καρδιές.

Δεν αποτελεί λοιπόν έκπληξη για μια καλλιτέχνιδα που γράφει και μοιράζεται μαζί μας ακριβώς όσα νιώθει το γεγονός ότι κάθε album της είναι υποψήφιο για να είναι το καλύτερό της ever. Αυτό συμβαίνει με το “30” το οποίο κυκλοφόρησε σήμερα, και έπαιξε ήδη στο repeat 3-4 φορές από το πρωί. Η Adele ξεκίνησε να γράφει τον δίσκο στα 30 της, σήμερα είναι 33 ετών, άρα αντιλαμβάνεστε ότι το δούλεψε πολύ. Συνεργάστηκε με σπουδαία πρόσωπα της βιομηχανίας, και θέλησε να φέρει νέα πράγματα στο… τραπέζι.

Τρανταχτή απόδειξη το εισαγωγικό “Strangers By Nature”, το οποίο είναι ένας φόρος τιμής στη Judy Garland. Η Adele το εμπνεύστηκε βλέποντας το “Judy”, την ταινία-βιογραφία της Garland όπου πρωταγωνιστεί η Renee Zellweger, και έχει αποκαλύψει ότι βλέποντας το biopic, αναρωτήθηκε γιατί κανείς δεν γράφει τέτοια τραγούδια πλέον. Το τραγούδι είναι βγαλμένο από την εποχή της Judy Garland, φέρει φαρδιά-πλατιά την υπογραφή του Σουηδού συνθέτη Ludwig Goransson (Black Panther), και αποτελεί τη “σφραγίδα” πως η Adele μπορεί και ΘΑ τραγουδήσει τα πάντα.

Το ύφος αλλάζει ξεκάθαρα στο “Easy On Me” που ακολουθεί και ήταν το πρώτο single που κυκλοφόρησε από τον δίσκο. Ένα σπαρακτικό κάλεσμα για κατανόηση. Το τραγούδι είναι αριστοτεχνικά τοποθετημένο στη δεύτερη θέση του album προκειμένου να μας προετοιμάσει για την ψυχολογική ισοπέδωση που ακολουθεί – ωμά συναισθήματα ακολουθούν αυτή τη μπαλάντα.

Ο λόγος φυσικά για το “My Little Love”. Φωνές ηχούν σαν φαντάσματα πριν η οδυνηρή ανθρωπιά της Adele και του γιού της, Angelo, αποτυπωθεί μέσω ηχητικών κομματιών που παίζουν ανάμεσα στα lyrics, και εν τέλει αποτελούν το outro του κομματιού. Σπαρακτικά έντονο και κλειστοφοβικό, το τραγούδι είναι μια ομολογία της Adele στον γιό της καθώς αυτός της κάνει ερωτήσεις και εκείνη δίνει τις δύσκολες απαντήσεις που ακολουθούν έναν χωρισμό. Νομοτελειακά, η Adele απευθύνεται στον εαυτό της, προσπαθώντας να συγκρατήσει τα δάκρυά της. Φανταστική δομή τραγουδιού.

Με έναυσμα και… φόρα από τα δάκρυα του “My Little Love” έρχεται το “Cry Your Heart Out” να αποτελέσει το παράδοξο τραγούδι του δίσκου. Ο τίτλος δεν προετοιμάζει σε καμία περίπτωση τον ακροατή, αφού μιλάμε για ένα κομμάτι σαφώς πιο uplifting από κάθε άλλο, παρότι οι στίχοι του μιλάνε για τις καταιγίδες που εμείς φέρνουμε στις ζωές μας και τη δικαιοσύνη του να καθίσουμε στη βροχή των βροχών που κατασκευάζουμε. Έπιασα τον εαυτό μου να κουνιέται ρυθμικά καθώς ο εγκέφαλός μου έστελνε μηνύματα για το αντίθετο: “Dude, είναι μίζερο τραγούδι, γιατί χορεύουμε;”. Ιδιοφυές.

Σε χορευτικούς ρυθμούς και το “Oh My God”, το τραγούδι του οποίου την παραγωγή ηγήθηκε ο Greg Kurstin και σίγουρα το πιο “πλούσιο” κομμάτι στο album. Παλαμάκια, πλήκτρα, μπάσο, μια σειρήνα, χορωδία, και η Adele να τραγουδάει για τον ενήλικο, αέναο πειρασμό, και πως ακροβατούμε μεταξύ κόλασης και παραδείσου, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό για το καθένα μας. ΟΚ τραγούδι, καλό για χορό, αξιοπρεπείς στίχοι, αλλά δεν σου χτυπάει χορδές όπως τα προηγούμενα. Ή τα επόμενα.

Ακολουθεί το “Can I Get It”, το οποίο αποτελεί τη δεύτερη συνεργασία της Adele με τους Max Martin και Shellback μετά το “Send My Love (To Your New Lover)” από το προηγούμενο album της, “25”. Αντίθετα με τις pop, uptempo στιγμές εκείνου του τραγουδιού, στο “Can I Get It” παίρνουμε κάτι πιο fun και αισθησιακό. Με ένα εξαιρετικό riff και εξαιρετική δουλειά στα πνευστά, το τραγούδι είναι ένα εξαιρετικό, σεξουαλικό τζαμάρισμα, το οποίο κορυφώνεται με ένα τρομερό pop-rock στοιχείο. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην ακουστεί σε ΟΛΑ τα ραδιόφωνα του πλανήτη. Δεν χρειάζεται όλα τα τραγούδια της Adele να είναι βαρύγδουπα, σκοτεινά, και γεμάτα βαθύτερο νόημα.

Όταν η Adele λέει πως γράφει μουσική για άτομα που είναι 30 με 40 ετών, πιθανότατα σκέφτεται το “I Drink Wine” με το οποίο ξεκινάει το δεύτερο μισό του δίσκου. Με άρωμα πικρό και άφθονο ρεαλισμό -στα όρια του reality check- σχετικά με την ηλικία και την οπτική ματιά της Adele για τη ζωή, το τραγούδι είναι ένας ύμνος στην εποχή εκείνη που καταλάβαμε πως άλλαξαν οι προτεραιότητές μας επειδή μεγαλώσαμε. Χωρίς καν να λέγεται, το ερώτημα του αν αλλάξαμε επειδή έπρεπε ή επειδή το επέβαλε κάποιο κοινωνικό κατασκεύασμα, γεννάται και στοιχειώνει αναπόφευκτα το τραγούδι και όποιον το ακούει.

Σε πρόσφατη συνέντευξή της στο “Rolling Stone”, η Adele αποκάλυψε ότι στη διάρκεια της καραντίνας είχε καταφέρει να βρει ξανά τον έρωτα. Το “30” περιέχει κάποια τραγούδια τα οποία αναφέρονται στην πρώτη σχέση της μετά το διαζύγιό της και το “All Night Parking” με τον Erroll Garner στο πιάνο είναι ένα εξ αυτών. Μια ωδή στο “δηλητηριώδες” συναίσθημα του να ερωτεύεσαι εκ νέου, το οποίο έρχεται παρέα με αβεβαιότητα και την πεσιμιστική βεβαιότητα πως δεν θα πάει καλά αυτό. Σε προσωπικό επίπεδο για την ίδια, δεν πήγε. Καλλιτεχνικά; Adele + Jazz + Erroll Garner = Επιτυχία. Αν δεν έγραφα αυτό το κείμενο μεσημέρι, το κομμάτι αυτό θα ήταν η αφορμή να βάλω ένα ουίσκι.

Κάθε ταινία η οποία αφορά ένα διαζύγιο περιέχει μια σκηνή τουλάχιστον η οποία αποτελείται από ανταλλαγή κραυγών, φωνές, και ένταση. Στην περίπτωση του “30”, αυτή η σκηνή είναι το “Woman Like Me”, στο οποίο η Adele βρίσκει την οργή της και την εκτονώνει, καθώς εξαπολύει επίθεση στην αυταρέσκεια και τη γκρίνια του συντρόφου της. Του πρώην άνδρα της, για να είμαι ακριβής. Λέξεις-καρφιά σε ένα τραγούδι που ξεκινά σχεδόν σαν θρήνος, και κορυφώνεται με την Adele να καλεί τη χορωδία να επαναλάβει πως έχει τελειώσει πλέον με τις χαμηλές προσδοκίες. Και πολύ καλά κάνει.-

Σαν να βγάζει από τη μέση τα υπόλοιπα, εκπληκτικά ωστόσο, τραγούδια, η Adele κρατάει το καλύτερο -σχεδόν- για το τέλος. Ένα πιάνο και μια από τις σημαντικότερες φωνές των τελευταίων 50 ετών είναι τα δυο πράγματα που χρειάζεσαι για να φτιάξεις το καλύτερο τραγούδι ενός εξαιρετικού album όπως το “30”. Στο “To Be Loved” ο Tobias Jesso Jr. αναλαμβάνει τα πλήκτρα καθώς η Adele περιγράφει την οδυνηρή, δυσβάσταχτη απόφαση του να σταματήσεις τη σχέση σου με ένα άτομο, ενώ τραγουδάει για την πεποίθηση πως η πραγματική αγάπη αξίζει αυτή τη θυσία. “Κοιτάζοντας πίσω, δεν μετανιώνω τίποτα”, καταλήγει το τραγούδι, ξεπερνώντας τις πλέον δύσκολες στιγμές της χάρη στη δύναμη την οποία αυτές οι ίδιες στιγμές γέννησαν.

Ίσως μιλάμε για την πιο μαγευτική ερμηνεία της Adele σε μια καριέρα γεμάτη από τέτοιες ερμηνείες. Οι μεγάλες νότες είναι γιγάντιες, οι μικρές λεπτομέρειες έρχονται αβίαστα, και το τραγούδι είναι 6 λεπτά και 43 δευτερόλεπτα απλώς σοκαριστικά. Αν υπήρχε κάποια αμφιβολία ότι μιλάμε για μια από τις μεγαλύτερες φωνές ever, την κατάπιε το “To Be Loved”. Μαζί με την ψυχή μας όσο το ακούγαμε.

Δεν ήμουν σίγουρος αν ήθελα να ακούσω το τέλος, δηλαδή το “Love Is A Game”. Αφενός γιατί ο τίτλος του με απώθησε αρχικά, αφετέρου διότι το “To Be Loved” με κράτησε σε παύση για μερικά λεπτά. Παρόλα αυτά, ο δίσκος κλείνει ιδανικά χάρη σε αυτό το τραγούδι, μια δήλωση της Adele για ελαττώματά της τα οποία έχει αποδεχθεί και την ανοιχτή καρδιά της. Πρόκειται για έναν ύμνο που ξεκινάει σαν μπαλάντα και μετατρέπεται σε κάτι τρομερά δυνατό και ενδυναμωτικό ταυτόχρονα. Είναι σαν το “30” να έχει post-credits και αυτά να είναι το εν λόγω κομμάτι, το οποίο ανήκει σίγουρα στις δυνατές στιγμές ενός δίσκου που δεν έχει τίποτα κακό.

Η Adele παράγει μουσική η οποία θεωρείται ήδη παλιά. Δεν είναι, θεωρείται όμως, με ότι αυτό συνεπάγεται. Ανέκαθεν έγραφε και τραγουδούσε κομμάτια τα οποία ήταν σαν να τα άκουγες από μικρό παιδί, είτε στο ραδιόφωνο, είτε ηθελημένα. Το “30” είναι ο δίσκος που η Βρετανίδα γεννήθηκε για να γράψει, είναι η καλύτερη δουλειά της έως τώρα. Το να είσαι καλλιτέχνης, είτε τραγουδιστής, είτε comic book artist, είτε συγγραφέας, δεν είναι κάτι εύκολο. Ειδικά αν σκεφτεί κανείς τις απαιτήσεις που θέτει το κοινό, σε μια κραυγή απόγνωσης για έργα τέχνης τα οποία θα το βοηθήσουν να ξεφύγει από μια ζοφερή πραγματικότητα.

Μπορεί η Adele να μην γράφει για τον πόλεμο στην Αρμενία, την καταπίεση του λαού από τον καπιταλισμό ή την ανάγκη για άμεση στροφή προς την ισότητα. Γράφει όμως για κάτι που ήταν, είναι, και θα είναι εδώ όσο είναι και τα παραπάνω. Όχι. Δεν γράφει “για τον έρωτα”. Γράφει για τον πόνο, για το πως μπορείς να τον μετατρέψεις σε κάτι παραγωγικό αν δεν μπορείς να τον αποφύγεις. Και παράλληλα, προσφέρει στις νεαρές γενιές ατόμων τη δυνατότητα να ακούσουν κάτι μοντέρνο και να καταλάβουν μέσα από αυτό ότι ένα πράγμα είναι καλύτερο από το να ξεπεράσεις μια τοξική σχέση: να μην μπεις ποτέ σε αυτήν.

Rating: 

 10


Εταιρεία: Inner Columbia Records
Genre: Pop, Soul, Jazz
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 19/11/2021
Παραγωγός:
Band Links: Adele | Facebook | Instagram | Twitter | Spotify | YouTube 

Τελευταία