Αρχική ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑThe Fountain: 15 χρόνια από το υπαρξιακό τριπάκι του Darren Aronofsky

The Fountain: 15 χρόνια από το υπαρξιακό τριπάκι του Darren Aronofsky

Το project που θα διαδέχονταν το φαινόμενο που αποτέλεσε το Requiem For A Dream ήταν σίγουρα για τον Darren Aronofsky ένας πονοκέφαλος. Ως δημιούργημα παρά το αξιοσημείωτο cult following στα χρόνια που είχαν ακολουθήσει δεν έχαιρε της ίδιας θερμής υποδοχής που είχαν οι δυο πρώτες του ταινίες. Πολλοί κριτικοί κινηματογράφου έσπευσαν να ακυρώσουν τον δημιουργό ως κάποιον που είχε ήδη δώσει ότι μπορούσε να προσφέρει στην εβδόμη τέχνη.

Το The Fountain ήταν για αυτούς μια ανούσια και φανταχτερή άσκηση της ματαιοδοξίας ενός κάποτε πολλά υποσχόμενου δημιουργού. Ένα κράμα από διάφορες επιρροές που κυμαίνονταν από το Star Wars του George Lucas έως και τον Aguirre του Werner Herzog. Ένα ατυχές «ποτ πουρί» που δεν κατόρθωνε να εκπληρώσει τις οποιεσδήποτε υποσχέσεις. ?λλοι αποφάνθηκαν περί αριστουργήματος. Μια ματιά σε ένα πανέμορφο μα και πολυσύνθετο όραμα ενός δημιουργού που δεν λογάριαζε συμβιβασμούς. Μερικοί εκτίμησαν την ταινία ως μια καλή αλλά και γεμάτη αφηγηματικά ψεγάδια αλληγορία. Μια ταινία που ίσως στηρίζονταν υπερβολικά στο στυλ παρά στο περιεχόμενο. Ως «δουλειά» το έργο αυτό αποτελεί επίσης κάτι το «καταραμένο».

Έχοντας βιώσει το στρες και την αγωνία του λεγόμενου (μέσα στην κινηματογραφική βιομηχανία) development hell, ο Aronofsky με μια μικρή ομάδα παραγώγων κατόρθωσε να εξασφαλίσει την χρηματοδότηση και διανομή της ταινίας. Βέβαια προηγήθηκαν σημαντικές αλλαγές στο καστ (οι αρχικοί ρόλοι προορίζονταν για τους Brad Pitt και Cate Blanchett), η κατά 50% μείωση του προϋπολογισμού, απειλές ότι θα «κάψουν» την ταινία και πολλά άλλα δυσάρεστα και εξαιρετικά ψυχοφθόρα γεγονότα. Μοιάζει παράδοξο μάλλον το γεγονός ότι δεν κατέληξε να μισεί το «συγκεκριμένο παιδί» ο σκηνοθέτης.

Βλέποντας ή μάλλον βιώνοντας το The Fountain -το οποίο αν μη τι άλλο αποτελεί μια ασύγκριτη οπτικοακουστική εμπειρία- ο οποιοσδήποτε μπορεί να αποκομίσει ότι ως έργο τέχνης, ως εικαστικό δημιούργημα, αποτελεί όχι μόνο μια αφοσιωμένη μελέτη μερικών πολύπλοκων θεματικών άλλα και μια ερωτική εξομολόγηση προς το ίδιο το medium του κινηματογράφου. Τι είναι το The Fountain;

Πρωτίστως τόσο από άποψη θεματικών αξόνων όσο και πλοκής είναι ένα ταξίδι. Ένα ταξίδι το όποιο χωρίζεται σε τρία μέρη. Και τα τρία μέρη οδηγούν ωστόσο στον ίδιο προορισμό. Ο προορισμός έχει την ίδια σημασία με το ταξίδι. Το ταξίδι είναι η απώλεια. Η απώλεια που έχει την δυνατότητα να κάνει και τον πιο ταπεινό άνθρωπο αλαζόνα. Η συναισθηματική αυτή κατάσταση που θα σπάσει τον οποιονδήποτε.

Η άρνηση του ανθρώπου να αποδεχτεί την δε απώλεια είναι η βασική ιδέα του The Fountain. Μια ιδέα που η ταινία αναλύει εξονυχιστικά με έναν ποιητικό, πρωτοπόρο σχεδόν τρόπο. Φυσικά θίγονται αμέτρητες σχεδόν ιδέες μέσα στην ταινία. Είναι γνωστό ότι το ενδιαφέρον του δημιουργού για τα μυστήρια της ανθρώπινης υπάρξεως είναι ισχυρό. Εδώ βρίσκεται μάλλον στο απόγειο της, η περιέργεια του ως ενός είδους φιλόσοφος να αποσυνθέσει πάγιες αλήθειες.

Ίσως η προσπάθεια του αυτή να χωλαίνει ανά σημεία. Τα ερωτήματα που θέτει δεν αναδεικνύονται όσο θα έπρεπε και δεν δίνει απαντήσεις σε όλα ή διαφορετικές ερμηνευτικές προσεγγίσεις παρά το γεγονός ότι προετοιμάζει το κοινό για ακριβώς αυτό. Αυτό φυσικά μπορεί και να μην αποτελεί αφηγηματική αδυναμία αλλά σκηνοθετική επιλογή. Σε οποιαδήποτε περίπτωση ωστόσο οφείλεις να σεβαστείς την ιερότητα του τελικού αποτελέσματος.

Η αφήγηση είναι κάτι το απίστευτα γοητευτικό. Αναμφίβολα αποτελεί έμπνευση για μετέπειτα έργα όπως το Cloud Atlas το οποίο τραγικά μεν προσπάθησε να μιμηθεί την φιλοδοξία του The Fountain, έχοντας αμελήσει ωστόσο να προσδώσει το απαιτούμενο βάθος στα δρώμενα. Βλέπουμε σε σημεία ένα ιστορικό δράμα με ισχυρά στοιχειά της μυθοπλασίας του φανταστικού, ένα έντονο μα και ρεαλιστικό δράμα χαρακτήρων και μια σουρεαλιστική περιπέτεια όπου ο Aronofsky αφήνει τον εαυτό του να αφεθεί στις καλλιτεχνικές του ανησυχίες.

Ένα τέτοιο πείραμα θα έπρεπε υπό άλλες συνθήκες να είναι μια αποτυχία. Μια φθηνή απόπειρα εντυπωσιασμού. Αλλά η δίχως υπερβολές αριστουργηματική σκηνοθεσία του Aronofsky και οι συγκλονιστικές ερμηνείες των Hugh Jackman και Rachel Weisz στηρίζουν με σθένος το όλο εγχείρημα. Η Weisz δίνει μια μεστή ερμηνεία που συντρίβει την καρδιά του θεατή. Είναι μαγευτικός ο τρόπος που υποδύεται με τέτοια άνεση έναν εύθραυστο χαρακτήρα που βιώνει τις τελευταίες στιγμές της ζωής της αλλά και μια αιθέρια ύπαρξη όχι ανόμοια κάποιας θεότητας. Ο Jackman επιβεβαιώνει ότι πέραν από ένας star του κινηματογράφου είναι και ένας ερμηνευτής με αστείρευτο ταλέντο. Ο ρόλος του στο The Fountain είναι με απόλυτη βεβαιότητα μέσα στους τρεις ρόλους που θα τον καθορίσουν ως ηθοποιό στην μετέπειτα ιστορία.

Η χημεία των δυο πρωταγωνιστών είναι πρωτοφανής. Αποτελούν μια από τις πιο πιστές απεικόνισης της ιδέας του αγνού έρωτα στην μεγάλη οθόνη. Η σχέση των διαφόρων χαρακτήρων που υποδύονται προσανατολίζονται στο γεγονός ότι παρακολουθούμε «ψυχές» που η μοίρα θέλει διαρκώς να χωρίζει. Είναι ένας δεσμός που κατορθώνει να συγκινήσει και τον πιο κυνικό θεατή.

Και εδώ έγκειται και η κυριότερη γοητεία του The Fountain. Πραγματεύεται ζητήματα έρωτα και απώλειας με τέτοια ειλικρίνεια που δεν φαντάζει σε κανένα σημείο ως ένα ρηχό μελόδραμα. Το πείσμα των συντελεστών να αναδείξουν μια τέτοια ιστορία είναι που καθιστά το The Fountain αυτό που είναι. Όχι απαραίτητα ένα αψεγάδιαστο έργο αλλά μια ταινία που δεν έχει κάποια όμοια. Ένα φιλμ το οποίο όσο περνούν τα χρόνια όλο και περισσότερο θα αποκτά την προσοχή που αξίζει.

Τελευταία