Αρχική POP CULTURETHOUGHT BALLOONSThought Balloons: A regular (Hawk)guy

Thought Balloons: A regular (Hawk)guy

Το να είσαι μέλος της πιο διάσημης ομάδας υπέρ-ηρώων είναι ήδη κάτι το δύσκολο. Το να είσαι μέλος μιας τέτοιας ομάδας και να μην έχεις καμία υπεράνθρωπη δύναμη πέραν μια αξιοσημείωτης ικανότητας με το τόξο είναι κάτι το εφιαλτικό. Πως άραγε ένα τέτοιο άτομο βλέπει τον κόσμο γύρω του; Όταν τα φώτα των προβολέων της δημοσιότητας τον αφήνουν πως ζει ένα τέτοιο άτομο και τι κάνει στον ελεύθερο του χρόνο; Και κυρίως ποσό καιρό μπορεί να μείνει μακριά από μπελάδες;

Σε αυτά τα ερωτήματα καλούνται να απαντήσουν ο Matt Fraction και οι σκιτσογράφοι David Aja και Javier Pulido στα πέντε τεύχη που συναποτελούν τον πρώτο τόμο του Hawkeye με τον υπότιτλο My life as a weapon. O Clint Barton κατά κόσμον γνωστός και ως Hawkeye παρά την εμπειρία του ως Avenger και το ταλέντο του τόσο ως μαχητής όσο και τοξότης, έχοντας επικρατήσει έναντι των ισχυρότερων κακών του κόσμου ανά τα χρόνια, θεωρείται από τον κόσμο ως «ένας άχρηστος». Οι περισσότεροι δεν ξέρουν καν το όνομα του. Είτε είναι «αυτός με το τόξο» είτε «αυτός ο Γερακοτύπος».

Ως εκ τούτου ο Clint είναι ένας ταπεινός και αρκετά γκαντέμης άνθρωπος. Αν και διακαώς επιθυμεί μια ήσυχη ζωή, η αίσθηση δικαίου μέσα του δεν τον αποτρέπει από το να εμπλακεί και κατ’επέκταση να καταστρέψει τα σχέδια των διαφόρων καθαρμάτων που οι «μεγάλοι» υπέρ-ήρωες αγνοούν ότι υπάρχουν. Κατά τα αλλά είναι σαν κι εμάς. Λατρεύει τον καφέ, τα μπάρμπεκιου και τον ύπνο. Αγαπά τo κατοικίδιο του, τον Lucky έναν περήφανο σκύλο που του έσωσε τη ζωή και τους γείτονες του στην πολυκατοικία που ζει. Ταυτόχρονα θέλει να είναι το καλό παράδειγμα για την μαθητευόμενη του Kate Bishop.

Η Kate παρά το γεγονός ότι έχει ως ίνδαλμα τον Clint και έχει υιοθετήσει το όνομα του ως μαχητής του εγκλήματος, είναι σε πολλά ζητήματα το ακριβώς αντίθετο του μέντορα της. Αν και εξίσου ιδεαλίστρια, είναι πραγματίστρια, βλέπει τα πάντα υπό ένα πιο κυνικό πρίσμα και έχει την διπλάσια αυτοεκτίμηση. Οι δυο αυτοί χαρακτήρες φαντάζουν τόσο αταίριαστοι όσο και γεννημένοι ο ένας για τον άλλον. Παρά τις συχνές αντιπαραθέσεις τους, υπάρχει μια ισχυρή φιλία που δεν μπορεί με τίποτα να κλονιστεί. Και παρά το γεγονός ότι τις περισσότερες φορές ο Burton φέρνει σε έναν “loser” βγαλμένο από το The Big Lebowski των αδελφών Coen, η Bishop υπενθυμίζει τόσο σε εκείνον όσο και στον αναγνώστη ότι είναι ένας ήρωας και με το παραπάνω.

Ναι, ο Clint τα βάζει με διεθνή εγκληματικά συνδικάτα για λογαριασμό των μυστικών υπηρεσιών, νίντζα και μια διεστραμμένη εκδοχή του Cirque Du Soleil. Όμως επίσης αντιμετωπίζει μια ντόπια μπάντα έμπορων ναρκωτικών απλά και μόνο γιατί δημιουργούν προβλήματα στην πολυκατοικία του. Δεν διστάζει να ρισκάρει την ζωή του γιατί έχει πίστη σε αυτό που κάνει. Και ξέρει ότι ακόμη και η παραμικρή καλή πράξη μπορεί να κάνει την διαφορά.

Η αφήγηση του Matt Fraction βαδίζει μεταξύ ενός μινιμαλιστικού στυλ και των εσωτερικών μονόλογων του Travis Bickle αν αυτοί είχαν γραφτεί από τον Woody Allen. Κάθε τεύχος είναι σχεδόν αυτοτελές και φαντάζει ως ένα στιγμιότυπο από μια κατά τα αλλά ήσυχη καθημερινότητα. Αυτό που κάνει εξαιρετικά ο Fraction αφενός είναι να μας εισάγει για τα καλά στην ιδέα ότι οτιδήποτε βλέπουμε είναι από την ξεχωριστή οπτική γωνία του Clint γεγονός που αποτελεί μια αστείρευτη πηγή χιούμορ. Αφετέρου να σκιαγραφήσει όλους τους χαρακτήρες ως έτσι ώστε να μοιάζουν με αληθινούς ανθρώπους. Ακόμη και ένας χαρακτήρας που βλέπουμε σε δυο πάνελ ξεχειλίζει από προσωπικότητα. Από τον Ivan έναν Ρώσο γκάνγκστερ με μια ξεχωριστή αγάπη για την λέξη bro έως τον Lucky ου ολίγες φορές θα αισθανθεί ο αναγνώστης ότι παρακολουθεί κάποιο ντοκιμαντέρ του Michael Moore για κάποιο προάστιο της Νεας Υορκης που έχει μετατραπεί σε κόμικ. Είναι αριστουργηματικός ο τρόπος που δομεί την πλοκή σε κάθε τεύχος και κυρίως το πώς η δε πλοκή οδηγεί σε μερικές απρόσμενες τροπές. Κάθε προσθήκη την γενικότερη ιστορία είναι μια απόλαυση ανόμοια.

Όσον αφορά τα σχέδια, στο πρώτο μισό ο David Aja εγκαθιδρύει μια ‘70s αισθητική με αρκετές επιρροές από τον ψυχεδελικό σουρεαλισμό που βρίσκουμε στον κινηματογράφο του Alejandro Jodorowsky. Τόσο τα διαλογικά σημεία όσο και οι σκηνές δράσης έχουν μια ξεχωριστή προσωπικότητα όσον αφορά την απεικόνιση τους. Ο καλλιτέχνης κάνει επίσης αριστουργηματική δουλεία όσον αφορά την ανάδειξη των μηχανισμών πίσω από τις ξεχωριστές ικανότητες των ηρώων. Στο δεύτερο μέρος ο Javier Pulido με ένα πιο cartoon ύφος πλάθει μια ατμόσφαιρα κωμωδίας με ένα ενεργητικό και αρκετά γλαφυρό τρόπο σχεδίου. Η συνολική αισθητική του τόμου κάνει έτσι μια ομαλή μετάβαση από ένα προσγειωμένο στόρι εγκλήματος και τιμωρίας σε ένα κατασκοπικό θρίλερ. Και στις δυο περιπτώσεις με περισσό χιούμορ.

Και ναι, το Hawkeye: My Life As A Weapon είναι ένα διαμάντι. Είναι ένα κόμικ το οποίο σε απορροφά στον κόσμο που πλάθει και σε κρατά προσηλωμένο. Είναι σχεδόν αδύνατο κάποιος να εντοπίσει έστω και το παραμικρό ψεγάδι. Είναι μια άριστη επιλογή για κάποιον που θέλει να γνωρίσει καλύτερα τον κόσμο των κόμιξ και οπωσδήποτε κάτι που χρειάζεται κάποιος που έχει γοητευτεί από τα κινηματογραφικά κατορθώματα του χαρακτήρα την περασμένη δεκαετία. Ο Matt Fraction και όλοι οι καλλιτέχνες που τον συντροφεύουν σε αυτό έργο δημιούργησαν κάτι παραπάνω από ένα σπουδαίο κόμικ. Σφυρηλάτησαν ένα διαχρονικό, καλτ αριστούργημα που είναι βέβαιο ότι θα αποτελέσει πηγή έμπνευσης και για υπόλοιπους καλλιτέχνες τόσο μέσα όσο και εκτός του medium.

Τελευταία