Αρχική EVENTSΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣΠρεμιέρα του Ένας Ήσυχος Ανθρωπος, 25/11/2021 @ ΑΣΤΥ

Πρεμιέρα του Ένας Ήσυχος Ανθρωπος, 25/11/2021 @ ΑΣΤΥ

Προχθές πήγα στο ΑΣΤΥ της Κοραή μετά από αρκετό καιρό. Βρήκα τους αδελφούς Στεργιάκη, που κρατάνε τον ιστορικό κινηματογράφο, ακμαίους και ανανεωμένους. Έχοντας διευρύνει την συλλογή dvd και αφισών που προσφέρουν στο κοινό κατά πολύ και έχοντας προσθέσει βιβλία, προσφέρουν το κάτι παραπάνω στο κοινό σε μια πολύ δύσκολη συνθήκη για τις αίθουσες. Ήθελα οπωσδήποτε να δει η μάνα μου το Wheel Of Fortune And Fantasy κι ο Δημήτρης Στεργιάκης μ’ ενημέρωσε για τη χθεσινή πρεμιέρα.

Χθες λοιπόν κατέφθασα γύρω στις εφτάμιση στον χώρο που έχει υπάρξει σπίτι μια ολόκληρη σινεφιλική ζωή, να παραλάβω το εισιτήριο μου και το κρασάκι που προσφερόταν για την περίσταση της πρεμιέρας. Φθάνοντας νωρίς είχα την ευκαιρία να κάνω και μια ερώτηση στον σκηνοθέτη, Τάσο Γερακίνη. Αν υπήρχε κάποιο προσωπικό βίωμα πίσω από τη σεναριακή ιδέα της ταινίας κι αν όχι, ποιος ήταν ο σπόρος για το σενάριο. Μου είπε ότι η ιδέα της αιχμαλωσίας πάντα τον γοήτευε και τον τρόμαζε ταυτόχρονα. Σχετικά με το υπόλοιπο σενάριο μου είπε πως το ζήτημα της πατριαρχίας τον απασχολεί από τότε που έγινε πατέρας.

Είναι η πρώτη φορά που θα δει κι αυτός την ταινία με κοινό. Συζητάμε για την συλλογική εμπειρία του σινεμά και την κατάσταση των αιθουσών που βάλλονται όσο ποτέ. Τον χαιρετάω λέγοντας του ότι έχω μεγάλες προσδοκίες και βρίσκω δύο φίλους από αυτούς που συναντάω μόνο στις αίθουσες. Η δεύτερη μεγάλου μήκους ελληνική ταινία που βλέπω φέτος είναι πρεμιέρα σ’ αγαπημένη αίθουσα, με τους συντελεστές κι αγαπημένους φίλους. Διόλου άσχημα θα πω εγώ κι είναι ώρα να πέσουν τα φώτα.

Ένας Ήσυχος Ανθρωπος, σκηνοθεσίας Τάσου Γερακίνη

Ο Μάκης (Τάκης Σακελλαρίου) είναι ένας οινοποιός σε κάποιο νησί παραπλήσιο της Τουρκίας που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα μαζί με την κόρη του Σοφία (Κατερίνα Παπαναστασσάτου). Προσπαθεί να κλείσει μια παραγγελία σε τοπικό ξενοδοχείο και τη δίνει όσο όσο, είναι χρεωμένος στους εργάτες του νησιού και δεν επιστρέφουν σ’ αυτόν. Αργότερα θα μάθουμε ότι έχει υποθηκεύει και το κτήμα στον πεθερό του, Κοσμά (Γιώργος Σουξές). Παράλληλα βλέπουμε πως στο νησί λυμαίνεται ο κακοποιός και δραπέτης Μιχάλης (Χρήστος Στρέπκος). Σύντομα ο Μάκης θα βρεθεί όμηρος του Μιχάλη.

Το πρώτο πράγμα που με έπιασε στην ταινία είναι η ελληνικότητα της. Όχι με την υπερβολή κάποιου Οικονομίδη, την κινηματογραφικότητα του Γρηγοράκη ή τον οριακά weird τόνο και κατάσταση του Γεωργόπουλου. Πιο κοντά στο ρεαλισμό του Δούβλη αλλά φωτίζοντας την άσχημη ψυχοσύνθεση του απλού Έλληνα της εργατικής τάξης.

Στο σενάριο της ταινίας (που συνυπογράφει ο Στρέπκος) δεσπόζει η πονηριά, η ειρωνεία, ο υπέρμετρος εγωισμός και τα πολλά μα πάρα πολλά νεύρα. Το χειρότερο πρόσωπο του λαού μας, που όμως συναντάμε πολύ συχνά. Εν τέλει η διαρκής αντιπαράθεση κι η επιβολή του θύτη στο θήραμα. Όπως θα δούμε ο Μάκης, ο ήσυχος άνθρωπος μας, έχει διαλέξει το δεύτερο ρόλο.

Ένας χήρος προσπαθεί να κάνει το καλύτερο για την κόρη του αλλά στην πραγματικότητα την πνίγει κι αυτή αντιδράει. Οι υποψήφιοι εργάτες κι οι πελάτες δεν τον εμπιστεύονται και τον κοροϊδεύουν. Έχει υπογράψει όλο του το βιός στον πεθερό του, που του χρεώνει κι ότι καταστράφηκε ο γιός του. Ο αναπάντεχος εισβολέας είναι ακόμη μια σταγόνα στο ποτήρι. Η υπόλοιπη ταινία είναι ένα παιχνίδι δυναμικών ανάμεσα στους χαρακτήρες. Ο Μάκης θ’ αρχίσει να μοιάζει στους καταπιεστές του. Η υπέρμετρη πίεση δεν θα μπορούσε να οδηγήσει κάπου αλλού. Τα απανωτά χτυπήματα στον Μάκη θα έχουν ως αποτέλεσμα να μην είναι κανείς ο ίδιος μετά την απόπειρα του να αποκτήσει κάποιον έλεγχο πάλι.

"Το καλό δράμα είναι αναπάντεχο και αναπόφευκτο". Γνωμικό από μάθημα του David Mamet και η ταινία δεν μπόρεσε παρά να μου το θυμίσει. Είναι η λογική της ψυχολογίας των χαρακτήρων σε συνδυασμό με το ξεχωριστό στοιχείο κάθε μοναδικής ιστορίας. Υπάρχει ιδανική ισορροπία ανάμεσα στα δύο, με αποτέλεσμα μια απλή και δυνατή ιστορία, δοσμένη με τον αντίστοιχο τρόπο. Λιτή και απέριττη σκηνοθεσία. Οι περισσότερες σκηνές αποδίδονται με λίγα πλάνα, ο ρυθμός είναι σταθερός χωρίς εξάρσεις κι υπάρχει πολύ διακριτική μουσική.

Ουσιαστικά ρυθμός και τόνος πατάνε πάνω στην μαύρη ψυχολογία του πρωταγωνιστή μας, ίσως το μεγαλύτερο σκηνοθετικό επίτευγμα του Γερακίνη. Η διεύθυνση των ηθοποιών του είναι εξαιρετική επίσης, με έκδηλη τη χημεία μεταξύ τους. Ο Σακελλαρίου ξεχωρίζει στην ενσάρκωση της καταπιεσμένης έντασης του χαρακτήρα, που του επιτρέπει να επιδείξει κι ένα μεγαλύτερο ερμηνευτικό εύρος.

Υπό φυσιολογικές συνθήκες, δεν θα είχα δει αυτή την ταινία. Είναι ένα pattern μου αυτό φέτος αλλά έτσι εκπλήσσομαι συνεχώς από το εύρος της ποιότητας του κινηματογράφου. Χαίρομαι δεόντως κι όποτε μου επιβεβαιώνεται ξανά η ποιότητα του κινηματογράφου μας. Οι εγχώριες παραγωγές έχουν ασύγκριτα αντίπαλα δέη να ανταγωνιστούν στην εβδομαδιαία διανομή. Μιλάνε όμως στην ψυχή μας όπως μόνο αυτές μπορούν. Τολμήστε να τις ανακαλύψετε στις αγαπημένες σας αίθουσες. Ζωντανές αίθουσες και ζωντανή εγχώρια παραγωγή, σημαίνει ζωντανός ελληνικός πολιτισμός.

Από αριστερά προς δεξιά: Χρήστος Στρέπκος, Τάκης Σακελλαρίου, Τάσος Γερακίνης, Νικόλας Κασάπης, Κατερίνα Παπαναστασσάτου

Τελευταία