Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΔΙΣΚΟΚΡΙΤΙΚΕΣDream Theater - A View from the Top of the World

Dream Theater - A View from the Top of the World

Νέο δισκίο για τους Dream Theater και μπορεί να άργησε να γραφτεί ετούτο το κείμενο αλλά έπρεπε να μεστώσει λίγο το άκουσμα για να μπορούμε να γράψουμε δυο κουβέντες. Δυο κουβέντες οι οποίες θα διαβαστούν από πλήθος κόσμου στα πέρατα της Γης. Καλά, δεν ξέρω αν θα γίνει αυτό αλλά ένα απ’ τα καλά του ίντερνετ είναι η πεποίθηση ότι ο άλλος μπορεί να σε διαβάσει στην άλλη άκρη του κόσμου. Να μου πεις, παπάς είναι και θα με διαβάσει; Μπορεί και να’ ναι, δεν κρίνω, ούτε είμαστε εδώ να σχολιάσουμε τις επαγγελματικές επιλογές του καθενός. Γιατί στην τελική και ο παπάς, επαγγελματίας είναι. Και μια που πιάσαμε τα Θεία, ας πούμε και ένα «Αμήν» για τον καλό δίσκο που έβγαλαν οι Theater. Ντάξει, αυτό ήταν το review. Όποιος θέλει, ας συνεχίσει να διαβάζει με δική του ευθύνη.

Το "A View from the Top of the World" λοιπόν, είναι ο #15 studio δίσκος της μπάντας και κυκλοφόρησε στις 22 Οκτωβρίου του 2021 από την Inside Out σε παραγωγή, για πρώτη φορά, του τεράστιου Andy Sneap. Τουλάχιστον έτσι είναι το επίσημο γιατί σίγουρα θα έχει βάλει το χεράκι του κι ο Petrucci. Σιγά μην άφηνε ελεύθερο τον Andy να αλωνίζει. Παρόλ’ αυτά, φαίνεται ότι η δουλειά που έκανε στο περσινό προσωπικό άλμπουμ του Petrucci "Terminal Velocity" τού καλάρεσε του John, οπότε σου λέει «έλα να κάνεις και δικό μας δίσκο». Στο εξώφυλλο δε θα σταθώ και πολύ γιατί ‘ντάξει, αφ’ ενός έχουμε δει και καλύτερα και αφ’ ετέρου μου μοιάζει σα στραγάλι που έχει κολλήσει στο λαιμό. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω ακούσει και πολύ κόσμο να εξυμνεί τα εξώφυλλα των Dream Theater, όχι ότι ήταν τίποτα χάλια απλώς δεν ήταν κάτι το «ΟΥΑΟΥ!». Αυτό είχα να καταθέσω για τα εικαστικά του δίσκου, τίποτα σπουδαίο δηλαδή κι ελπίζω ο άνθρωπος που σχεδίασε το εξώφυλλο να μη με καταραστεί αν μάθει ποτέ ότι το χαρακτήρισα κάπως. Ο οποίος παρεμπιπτόντως είναι ο Hugh Syme, πασίγνωστος σχεδιαστής εξωφύλλων πολλών ροκ, μέταλ και όχι μόνο, μπαντών και καλλιτεχνών όπως: Rush, Stone Sour, Whitesnake, Megadeth, Supertramp, Iron Maiden, Fates Warning, Celine Dion και πολλοί άλλοι. Και κάθομαι εγώ τώρα εδώ, από την καναπεδάρα μου και λέω ότι το εξώφυλλο του δίσκου που σχεδίασε αυτός ο τύπος με αυτή την ιστορία, μοιάζει με στραγάλι που έχει κάτσει σε λαιμό. «Oh, the humanity» και «αυτή είναι η δύναμη του ίντερνετ» θα πω.

Ας πάμε και στο ψητό, το πρώτο single του δίσκου ήταν το "The Alien" το οποίο στιχουργικά πραγματεύεται – ναι καλά υποθέσατε – την ύπαρξη ζωής εκτός της Γης. Όχι όμως με τις συνωμοσίες και όλα αυτά τα πιπεράτα που αρέσουν στον MegaDave μας αλλά με μια πιο φιλοσοφημένη ματιά - γιατί είμαστε προγκρεσιβάδες - του τύπου ότι «τελειώνουν τα φυσικά αποθέματα του πλανήτη μας και άρα πρέπει να ψάξουμε να βρούμε τρόπο να ζήσουμε εμείς έξω από δω». Με άλλα λόγια, εμείς είμαστε τα alien για έναν άλλο πολιτισμό. Plot twist λοιπόν από την μπάντα. Από μουσική δεν πέθανα, δε θα πω ψέματα αλλά αυτός ο lead, mellow ήχος του Petrucci ρε παιδάκι μου, άλλο πράγμα. Και γύρω στα 0:50’’ φοβερή ριφάρα. ‘Aμα θέλουν οι Θίατερ να παίξουν λίγο πιο χωστά το κάνουν πολύ καλά, (βλέπε "Train of Thought"). Και φωνάζοντας «Αμ αν έλιεν» πάμε παρακάτω.

Δεύτερο single ήταν το "Invisible Monster" που μιλάει για το άγχος μέσα στην καθημερινότητά μας και πως αυτό έρχεται στην επιφάνεια όσο η μέρα φτάνει στο τέλος της. Η μέρα φεύγει, το άγχος έρχεται. Μεγάλο και δύσκολο θέμα θεωρώ και μάλιστα ίσως να έχει ενταθεί και με τις καραντίνες και όλα αυτά τα ωραία. Σαν κομμάτι συμπαθητικό αλλά μέχρι εκεί.

Στο τρίτο, και τελευταίο, single συναντάμε το "Awaken the Master" που αν κρίνω απ’ το έτερο κομμάτι με τίτλο "Sleeping Giant", μάλλον ο Master είναι κάποιος γίγαντας που κοιμόταν και μετά ξύπνησε. Εδώ έχουμε τον John Petrucci με οκτάχορδη κιθάρα αλλά αυτά που κλέβουν την παράσταση είναι τα πλήκτρα του Jordan Rudess. Φτάνει με τους ήχους εγχόρδων και συμφωνικής ορχήστρας. ‘Hμαρτον. ‘Aμα θέλαμε να ακούσουμε συμφωνίες θα πηγαίναμε στο Μέγαρο αντί να βάλουμε το νέο δίσκο των Theater. Δε μ’αρέσουν, πως να το κάνουμε! Τεράστιος παίκτης όμως, να τα λέμε κι αυτά.

Το κομμάτι, εκτός από καναδυό βαριά κι ασήκωτα κιθαριστικά ριφ, έχει κι εναλλαγές σόλο από Petrucci και Rudess – τι πρωτότυπο θα πει κανείς. Αυτά τα σκηνικά έχουν πάψει να με απασχολούν εδώ και χρόνια, δε θα πω ψέματα οπότε μεχ. Στιχουργικά κινούμαστε σε θέματα του τύπου «οι πραγματικές δυνατότητες βρίσκονται μέσα στην ψυχή μας» και τέτοια "εσωτερικά" σκηνικά. Δε θα γινόταν να είναι κάτι άλλο από "εσωτερικά" μιας και οι στίχοι είναι του "πολυλογά" της μπάντας John Myung. Ευτυχώς που είχε γίνει κι αυτό το βίντεο τότε με τις οντισιόν για τους υποψήφιους ντράμερ των Dream Theater και ακούσαμε πως είναι η φωνή του. Σίγουρα η αγαπημένη του φάση.

"Transcending Time" για τη συνέχεια και, εδώ θα πω ότι έχουμε ένα από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου. Έχει κάποια σημεία μέσα που λες «αυτό είναι», αυτός ο Rudess είναι ανεξάντλητος από ιδέες, καταπληκτικός πιανίστας και γενικά τεράστιο asset για την μπάντα, δεν το συζητάμε. Αυτές τις ορχήστρες να μην έβαζε τόσο συχνά και θα ήμασταν μια χαρά. Κανείς δεν είναι τέλειος όμως, εκτός από τον Jordan όταν παίζει πιάνο, εκεί είναι πραγματικά καταπληκτικός. Όπως φαίνεται απ’ τα συμφραζόμενα υπάρχει πιάνο εδώ, το οποίο μου κέντρισε το ενδιαφέρον και με έκανε να διαπιστώσω ξανά πόσο άρτιος μουσικός είναι. Λοιπόν, γενικά φοβερό track με εναλλαγές για όλα τα γούστα, και ωραία lead από τα πλήκτρα και νόστιμες ακουστικές από τον John, ωραίος και ο LaBrie.

Και περνάμε στην έτερη τραγουδάρα του δίσκου, το "Answering the Call". Εδώ, σε αντίθεση με τις αναπάντητες κλήσεις της Έλενας, οι Theater σηκώνουν το τηλέφωνο και μάλιστα με το καλύτερο κομμάτι του δίσκου κατ’εμέ. Μεγάλη δύναμη το track αυτό, ατμόσφαιρα, ωραία ριφ από κιθάρες και πλήκτρα, πιασάρικο ρεφραίν. Θυμίζει παλιές, καλές εποχές Theater, που το songwriting τούς ήταν για σεμινάριο ή τέλος πάντων δεν ήταν σχετικά προβλέψιμο ας το πούμε έτσι. Στιχουργικά δεν τρελάθηκα από τα λόγια του LaBrie ο οποίος μιλάει για το σκοτεινό παρελθόν με δύσκολες καταστάσεις που μπορεί να έχει ζήσει κάποιος και πως είναι προτιμότερο να το ξεπεράσει και να δει την εσωτερική ομορφιά που υπάρχει μέσα μας και τέτοια.

Πριν περάσουμε στο εικοσάλεπτο ομώνυμο κομμάτι, ας πούμε και για το "Sleeping Giant" δυο κουβέντες. Φοβερή η εισαγωγή με το πλήκτρο, ατμοσφαιρική, μου θυμίζει και λίγο Trans-Siberian Orchestra για κάποιο λόγο, μπορεί επειδή πλησιάζουν Χριστούγεννα και ό,τι ακούω με πιάνο να μου δίνει αυτή την αίσθηση. Τέλος πάντων, το τραγούδι αυτό μουσικά είναι από τις καλύτερες στιγμές αυτής της κυκλοφορίας. Εναλλαγές στα μοτίβα, στο ύφος, στα πάντα. Μπορεί να έχουν αλλάξει και όργανα ξέρω ‘γω. Το musical-οειδές σημείο με τα πλήκτρα στο έβδομο λεπτό μου θύμισε λίγο "Dance of Eternity" αλλά εντάξει, μέχρι εκεί, μην τα ισοπεδώσουμε όλα. Ωραίο κομμάτι πάντως.

Λοιπόν, φτάσαμε και στο "A View From the of the World". Γενικά δεν είμαι φαν των τόσο μεγάλων συνθέσεων με εξαίρεση ίσως το "Hegaiamas" από τον ομώνυμο δίσκο των Need, που τη θεωρώ μία από τις αρτιότερες συνθέσεις παγκοσμίως. Καλά, ίσως να υπερβάλλω λίγο αλλά στην ελληνική σκηνή θεωρώ ότι είναι ό,τι καλύτερο έχει γραφτεί ποτέ. Επίσης, όποιος δεν έχει ακούσει ακόμα το φετινό τους "Norchestrion: A Song for the End" να σπεύσει να το κάνει. Κυκλοφορία της χρονιάς χαλαρά. Τι λέγαμε; Α, για το εικοσάλεπτο κομμάτι των Theater. Μου αρέσει που ξεκινάει και που κλείνει με το ίδιο θέμα. Μέχρι το δεύτερο λεπτό θα μπορούσε να είναι και εισαγωγή κάποιας sci-fi ταινίας, αρκετά soundtrack-ικό. Ωραίο ρεφραίν, ΚΑΙ εδώ έχουμε κάποιο musical-οειδές πέρασμα, επίσης στο έβδομο λεπτό. Γύρω στο δεκάλεπτο έχουμε ένα πιο mellow ύφος και καταλήγω για μία ακόμη φορά στο ίδιο συμπέρασμα: όταν οι Theater γράφουν μπαλάντες ή έστω κάτι μπαλαντοειδές, είναι κορυφαίοι. Στο τρίτο μέρος του κομματιού πάλι ριφάρες από Petrucci, φοβερό ντέφι ο LaBrie, εξαιρετικά πλήκτρα ο Rudess, καταπληκτικό drumming ο Mangini και συγκλονιστικό σπικάζ ο John Myung. Κάτι απ’ όλα δεν ισχύει.

Σε γενικές γραμμές, οι Dream Theater τα τελευταία χρόνια είχαν πάψει λίγο να με απασχολούν. Θεωρούσα ότι από θέμα συνθέσεων έχουν φτάσει στο peak τους χρόνια τώρα και δεν ξέρω κατά πόσο θα μου κινούσε το ενδιαφέρον ένας ακόμα δίσκος τους. Το "A View from the Top of the World" είναι ένας καλός δίσκος όμως, κάποια σημεία του αγγίζουν παλαιότερες εποχές, κάτι που είναι αρκετά ευχάριστο και να σημειώσω εδώ ότι αυτά που ακούγονται περί "μουσικής ωδείου" λέγονται από διάφορους που δεν έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους σε ωδείο για να ξέρουν συνεπώς πως είναι αυτή η μουσική. Παίζει η ίδια κασέτα που παιζόταν και προ εικοσαετίας από τους haters αυτής της μπάντας και όχι τίποτα άλλο, δεν έχει χαλάσει ακόμα. Αλλά δε βαριέσαι, τους Theater πολλοί εμίσησαν, το hate ουδείς.

Τέλος πάντων, το θέμα είναι το εξής: ότι σε αυτό το δίσκο οι ντραμιστικές ιδέες του Mike Mangini και η εκτέλεσή αυτών είναι σεμιναριακές. Δε λέω για τον ήχο, που είναι λίγο "ψηφιακός" ας το πούμε έτσι, το παίξιμο αυτό καθεαυτό είναι φοβερό. ‘Ντάξει, δεν έχει νόημα βέβαια να σχολιάσουμε τις επιδόσεις της μπάντας απλώς αναφέρω τον συγκεκριμένο επειδή, κατά καιρούς, έχει φάει αρκετή υποτίμηση από οπαδούς του σχήματος. Και εδώ είναι το οξύμωρο, ότι την ώρα που η μπάντα την τελευταία δεκαετία μεγάλωνε εμπορικά όλο και περισσότερο, η δημοφιλία της στο metal χώρο ήταν αντιστρόφως ανάλογη. Μπορεί να έπαιξε κάποιο ρόλο και η φυγή του Mike Portnoy, που ήταν το ροκ στοιχείο του γκρουπ, και πολλοί δεν μπόρεσαν να δεχτούν το γεγονός ότι το σχήμα προχώρησε χωρίς αυτόν. Ναι, δεν το ξέρανε να τα βάψουν μαύρα και να αποσυρθούν διαπαντός από τη μουσική και να πάνε να πιάσουν δουλειά σε κάνα ωδείο για να παίζουν αυτό που ξέρουν καλύτερα φυσικά, μουσική ωδείου. Τα φιλιά μου.

Rating: 

 7.0


Εταιρεία: Inside Out
Genre: Progressive Metal
Παραγωγός: Andy Sneap
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 22/10/2021
Band Links: Dream Theater | Facebook | Instagram | Twitter | Spotify | YouTube 

Τελευταία