Αρχική POP CULTURETHOUGHT BALLOONSThought Balloons: Εν αρχή ην ο Superman

Thought Balloons: Εν αρχή ην ο Superman

Στο Superman and the Authority ο Grant Morrison, η σατανική αυτή ευφυΐα που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό για την mainstream μοντέρνα κόμικ αισθητική, επιχειρεί δυο πράγματα. Τα πρώτο είναι να ανανεώσει τον μύθο του Superman για μια ακόμη φορά, σεβόμενος το παρελθόν του χαρακτήρα αλλά αλλάζοντας το status quo του ώστε να συνάδει με την νέα κατάσταση των πραγμάτων. Το δεύτερο είναι να παρουσιάσει την νέα αυτή κατάσταση και ταυτόχρονα να την αποσυνθέσει αναδεικνύοντας την φαυλότητα της. Και ολοκληρώνοντας τα 4 μόλις τεύχη που αποτελεί αυτό το άτυπο προοίμιο μιας νέας κατεύθυνσης για τον χαρακτήρα, ο οποιοσδήποτε θα αναφωνήσει «τι στην ευχή γίνεται;!»

Η ιστορία μας ταξιδεύει για αρχή στο παρελθόν, όπου κατά τη δεκαετία του 1960 ο Superman απολαμβάνει την στήριξη της κοινωνίας όντας μια αψεγάδιαστη απεικόνιση του ιδανικού του λεγομένου Αμερικανικού ονείρου. Εκεί βλέπουμε έναν Superman ο οποίος βιώνει την πραγματικότητα υπό το πρίσμα του αγνού ιδεαλισμού που τον χαρακτηρίζει ως σύμβολο της ποπ κουλτούρας. Στο σήμερα βλέπουμε την «απαγωγή» από έναν μεσήλικα Kal- El, ενός τηλεπαθητικού τρομοκράτη που ακούει στο όνομα Manchester Black. Ο Black είναι ένας punk rock, σαρδόνιος και κυνικός υπέρ- κακός ο οποίος απολαμβάνει την δίχως νόημα ύπαρξη του καταναλώνοντας άφθονες ποσότητες αλκοόλ. Στο κρησφύγετο του κάπου στον Βόρειο Πόλο, ο Superman όντας πια αρκετά αποδυναμωμένος αλλά και συνάμα σοφότερος, θα προτείνει μια ιδέα στον παλιό του αντίπαλο.

Ως ιστορία το τελευταίο πόνημα του Σκωτσέζου σεναριογράφου βαδίζει στα χνάρια των γνώριμων team up stories. Η πλοκή αφορά την στρατολόγηση μιας πληθώρας πολύχρωμων και αλλοπρόσαλλων χαρακτήρων με στόχο την καλυτέρευση του κόσμου (ανθρωπινού και μη). Με μια πρώτη ματιά βλέπουμε μια απολαυστική μεν κλισέ δε ιστορία υπέρ- ηρωικών κατορθωμάτων. Όμως ο Morrison χρησιμοποιεί την όλη κεντρική ιδέα ως απλά μια αφορμή για να εξερευνήσει θαρραλέες νέες πτυχές τόσο όσον αφορά τον θρύλο του Ανθρώπου από Ατσάλι όσο και της ιδέας του υπέρ-ήρωα. Υπάρχει άραγε σπουδαιότερη απεικόνιση του ιδεώδες του υπεράνθρωπου από το alter ego του Clark Kent; Έτσι το story καταπιάνεται με τα ψεγάδια μιας τέτοιας ιδέας αλλά και το πώς μια τέτοια προσωπικότητα πρέπει να εξελιχτεί ώστε να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Ωστόσο ο δημιουργός δεν αλλάζει τον ίδιο τον ήρωα. Η προσωπικότητα του χαρακτήρα και τα θεμελιώδη στοιχεία αυτής μένουν ανέπαφα κάτι το οποίο είναι ορθό. Για αυτό αγαπάμε τον Κρυπτονιανό.

Αυτό που αλλάζει είναι ο κόσμος γύρω του. Ο Morrison θέλει να ξεδιπλώσει τις υποχωρήσεις που ενδέχεται να κάνει ένας τέτοιος άνθρωπος. Υποχωρήσεις που τον ωθούν στο να αναγνωρίσει τις οποίες αδυναμίες του και να τις αποδεχτεί ώστε να μπορεί να εξελιχτεί. Ο κυνισμός δεν έχει θέση στον Superman αλλά η ρεαλιστική προσέγγιση των πραγμάτων είναι κάτι το αναγκαίο σε έναν κόσμο που δεν παίζει με τους κανόνες του γλυκού παρελθόντος. Δεν πρόκειται για την απομυθοποίηση του ήρωα όμως σε καμία περίπτωση. Ο άντρας με το κυανό κουστούμι συνεχίζει να παλεύει με τις αντιξοότητες της οικουμένης για χάρη της αλήθειας και της δικαιοσύνης. Ίσως όχι όμως για τον Αμερικανικό τρόπο ζωής. Ο Morrison με την έκβαση της ιστορίας εγκαθιδρύει την άποψη ότι ως ιδέα, ο ήρωας δεν είναι μια καθαρά αμερικανική οντότητα. Έχει σταματήσει να είναι. Η αδικία που μαστίζει τον κόσμο και εκείνος θέλει να εμποδίσει εδώ και χρόνια αντιπροσωπεύει την Αμερική. Πατρίδα του είναι η Γη και δεν θα συμβιβαστεί με τις επιταγές της οποιασδήποτε κυβερνητικής αρχής.

Ταυτόχρονα οι δημιουργοί πίσω από το κόμικ θέλουν να σπάσουν πλάκα με την σημερινή κατάσταση του medium συγκεκριμένα με το κοινό. Με ένα καυστικό αλλά καλοπροαίρετο τρόπο ασκεί δριμύτατη κριτική τόσο στην βιομηχανία όσο και στο κοινό της. Και φυσικά κακά τα ψέματα, η πολιτικοποίηση των κόμικς υπήρξε από την απαρχή του είδους. Στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, όπου η παραπληροφόρηση δίνει και παίρνει, η επιστήμη ή το ίδιο το φυσικό περιβάλλον πολιτικοποιούνται δίχως ενοχές και βασικές ανθρώπινες αρχές θυσιάζονται για το λεγόμενο clout το ομολογουμένως πολύπλευρο κοινό των εποποιιών της ενάτης τέχνης θα ήταν το πιο διχασμένο. Ο Grant Morrison το ξέρει αυτό. Και ειλικρινά …δεν τον νοιάζει.

Ο τρόπος που ειρωνεύεται τους οπισθοδρομικούς αναγνώστες που δεν έχουν ξεκολλήσει από τη ρώγα του νοσταλγικού παρελθόντος και παθαίνουν νευρικό κλονισμό με την προσθήκη της οποιασδήποτε προοδευτικής ιδέας αλλά και τους νεότερους αναγνώστες των οποίων η αντίληψη αρκετών θρυλικών χαρακτήρων χαρακτηρίζεται από μια αβάσιμη περιφρόνηση είναι αδυσώπητος και απίστευτα απολαυστικός. Η ιδιοφυΐα που αποτελεί ο συγγραφέας, θέλει πρωτίστως να υπενθυμίσει στον αναγνώστη ανεξάρτητου πολίτικης πεποίθησης ότι στην τελική διαβάζει ένα κόμικ. Οι προθέσεις πίσω από ένα κόμικ ήταν πάντοτε αγνές. Και αυτό είναι κάτι που έχει λησμονηθεί.

Στον εικαστικό τομέα οι Evan Cagle, Fico Ossio, Travel Foreman κάνουν περάσματα και μας χαρίζουν μερικές γοητευτικές σεκάνς που αναδεικνύουν την ενέργεια του σεναρίου του Morrison. Όμως η επιτυχία του έργου στην πλειονότητα της ανήκει στον Mikel Janin. Είναι μια φαντασμαγορική οπτασία το να βλέπει κανείς τα σχέδια του. Οι ήρωες ξεπηδούν από τα καρέ και η συνολική εμπειρία δεν είναι ανόμοια με την παρακολούθηση ενός αριστουργηματικού animation. Κάθε χαρακτήρας έχει βάρος και οι επικές μάχες που βλέπουμε είναι ένας οπτικός οργασμός.

Το Superman and The Authority είναι ένας ευφυής και διασκεδαστικός φόρος τιμής στο ένδοξο παρελθόν του πρωταγωνιστή αλλά και ένα σημείο επανεκκίνησης κατάλληλο για αναγνώστες που δεν βρήκαν ποτέ τον χαρακτήρα ενδιαφέρον. Ο Morrison και οι υπόλοιποι συντελεστές του έργου βροντοφωνάζουν ότι ο Superman δεν θα γεράσει ποτέ. Θα είναι πάντα διαχρονικός. Θα είναι πάντα ένα αναπόσπαστο κομμάτι της κουλτούρας. Και οι αναγνώστες δεν έχουν άλλη επιλογή παρά το να υπακούσουν.

Τελευταία