Upon Revival - Upon Revival

Πριν αρχίσω να «μιλάω» για αυτόν τον δίσκο, νιώθω την ανάγκη να βάλουμε μερικά πράγματα στη θέση τους. Πάσχω από το σύνδρομο του Kitee. Η πάθηση αυτή μου προξενεί μία αντανακλαστική αποστροφή προς σε όλες τις μπάντες συγκεκριμένου ύφους με γυναίκα τραγουδίστρια. Όλα ξεκινούν από μία μέτρια σοπράνο (ναι, το είπα) που φοράει ασορτί φορέματα με τα μικρόφωνα της. Εξ αιτίας της/τους δημιουργήθηκε μία φάμπρικα παραγωγής μπαντών, οι οποίες ονομάζουν το είδος τους (προσέξτε, here it comes...) Symphonic Female Fronted Metal, σαν να λέμε Έντεχνο Metal. Δεν υποστηρίζω ότι έχω δίκιο, αλλά είναι τόσο βαθιά ριζωμένη αυτή μου η άποψη, που είναι πιθανότερο να πιστέψω ότι η γη είναι επίπεδη παρά να αλλάξω γνώμη και να δεχτώ ότι ο μόνος τρόπος για να τραγουδήσει rock/metal μία γυναίκα είναι οι κορώνες. Ευτυχώς, υπάρχουν πολλές μπάντες εκεί έξω που αποδεικνύουν τον ισχυρισμό μου. 

Πάμε τώρα στο κυρίως θέμα, που δεν είναι άλλο από τον ομώνυμο δίσκο των Upon Revival. Πριν όμως μιλήσουμε για το ντεμπούτο τους, να πούμε ότι έχουν ήδη κυκλοφορήσει ένα EP, το όποιο ήταν ok και τίποτα παραπάνω, και fun fact, την τελευταία φορά που τους είχα δει, μέσες άκρες τους είχα χαρακτηρίσει απροβάριστους και παντελώς ασύνδετους. Συνοψίζοντας κάποιος, θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι δεν περίμενα να ακούσω κάτι καλό και θα είχε απόλυτο δίκιο.

Όμως, πολλές φορές εκπλήσσεσαι και χωρίς να χρειαστεί ιδιαίτερος χρόνος: από τα εναρκτήρια riffs του "Ignition" οι Upon Revival είχαν την προσοχή μου. Μεγάλο πράγμα να σε αρπάζει ο δίσκος από τα πρώτα του δευτερόλεπτα. Αν και τα φωνητικά του refrain είναι πράγματι εντυπωσιακά, με μία πιο προσεκτική ακρόαση καταλαβαίνεις πόσο σπουδαία δουλειά έχει γίνει στο κιθαριστικό μέρος του κομματιού. To Ignition που αποδείχθηκε όνομα και πράγμα, διαδέχεται το πρώτο video της μπάντας, “Elevate”. Εξαιρετικό κομμάτι και με πολύ ωραίο συνθετικό concept, μία επικρατούσα ατμόσφαιρα και συνεχείς ρυθμικές εναλλαγές, χωρίς να φλυαρεί.

Στη συνέχεια ο δίσκος κάνει στροφή, θα έλεγα, στον ήχο του και από το alternative rock/metal πάει σε πιο heavy rock μονοπάτια, με το μπάσο να βγαίνει μπροστά και να κλέβει τις εντυπώσεις. Επίσης, το refrain του "Infinite Grey" (περί ου ο λόγος) είναι αρκετά catchy και πραγματικά, αυτό το "angels and demons" σου μένει. Στη συνέχεια το album «κατεβάζει στροφές» για να μας συστήσει την πρώτη του μπαλάντα. Το "Cell" βασίζεται κατά κύριο λόγο σε ένα θέμα παιγμένο σε πιάνο, ένα γλυκό παίξιμο στα τύμπανα και φυσικά τη φωνή. Προσωπικά θα ήθελα περισσότερη κιθάρα στο κομμάτι, γιατί μου πάει λίγο προς το pop όπως είναι (χωρίς αυτό να είναι απαραίτητα αρνητικό).

Έχοντας φτάσει περί τα μισά της διαδρομής, έρχεται το πιο ενδιαφέρον σημείο του album. Εγώ να σας πω την «αμαρτία» μου, στο "Mind Sublime" άκουσα αρκετά Kennedy και Tremonti. Το οποίο μόνο κακό δεν το βρίσκω, τουναντίον, θεωρώ μείζονος σημασίας να έχεις τις σωστές επιρροές, αρκεί να μην τις αντιγράφεις και οι Upon Revival, ευτυχώς για αυτούς, δεν το έκαναν. Η συνέχεια γίνεται αρκετά progressive στο "Into the Unknown" το οποίο δεν έχει να προσφέρει κάτι παραπάνω στην κουβέντα μας, χωρίς να θέλω το υποτιμήσω. Από την άλλη, το "Amongst the Skies" είναι με άνεση η πιο groovy στιγμή του δίσκου και ίσως εμπεριέχει το καλύτερο κιθαριστικό θέμα, το οποίο πραγματικά άκουσα αρκετές φορές και όχι για να εκμαιεύσω κάτι παραπάνω, αλλά γιατί δεν το χόρταινα.

Ό,τι έψαχνα στο "Cell" χωρίς επιτυχία, το βρήκα στο "Parallel Crossroads" σε μία αρκετά δυνατή μπαλάντα. Στο "Pandora’s Box" είναι σαν να έκανε παράπονα ότι ο μπασίστας ότι τον έχουν «θαμμένο στο βάθος» και θέλει να βγει και αυτός με τη σειρά του στα «φώτα». Το πράττει καλά όμως και άρα καλώς «παραπονέθηκε». Πάμε και στην αδύναμη στιγμή, το "Dear Cloud". Το κομμάτι αυτό καθαυτό δεν είναι κακό, αλλά είναι σχεδόν ίδιο με το "Cell" και ίσως πιο ξεψυχισμένο. Είμαι γενικά παράξενος και βαριέμαι αφόρητα τις μπαλάντες, αλλά δύο σχεδόν ίδιες, στον ίδιο δίσκο, πραγματικά δε βλέπω τον λόγο. Το "Vertigo" ανεβάζει ξανά το tempo και επαναφέρει τον δίσκο στα πρότερα επίπεδα του, για να το διαδεχθεί το "Nevaeh". Το κλείσιμο του δίσκου δεν είναι κάτι ιδιαίτερο, είναι όμως ευφυέστατο. Όχι, καλά διαβάσατε και πάλι όχι, δε με έχει πειράξει η καραντίνα. Το τραγούδι από μόνο του δεν εντυπωσιάζει, αλλά ως επίλογος του album, συμπυκνώνει όλες τις ιδέες που διέπουν τον δίσκο και κλείνει εντυπωσιακά την αυλαία. Πολλά μπράβο σε αυτόν που επέλεξε να μπει στο τέλος.

Κλείνοντας, αυτό που ξεχωρίζει κάποιος ακούγοντας το debut των Upon Revival είναι η τρομερή εξέλιξη τους μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Αυτή τους η εξέλιξη όμως, τους οδήγησε και στο πιο χτυπητό flaw του δίσκου. Έχουν προσπαθήσει να χωρέσουν όλες τους ιδέες στο album και να αναδείξει ο καθένας τη βελτίωση του, σε σημείο που ώρες-ώρες αναρωτιέσαι αν είναι η πρώτη ή τελευταία τους κυκλοφορία. Συγχρόνως, σου δίνεται η αίσθηση ότι μελλοντικά θα βελτιωθούν και σε αυτόν τον τομέα, κάτι που προσωπικά το θεωρώ σημαντικότερο από το αν είναι κάλος ο δίσκος αυτός καθαυτός. Που είναι.    

Rating:

8.0


Εταιρεία: 
Genre: Alternative Rock, Alternative Metal
Παραγωγός: Andre Nihil
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 20/01/2020

Band links: Facebook, InstagramSpotify, Bancamp, YouTube