Αρχική POP CULTURESERIESSuccession (seasons 1-3): Trust fund και Οιδιπόδεια συμπλέγματα

Succession (seasons 1-3): Trust fund και Οιδιπόδεια συμπλέγματα

Ζούμε σε έναν μίζερο και ζοφερό κόσμο. Μια δυστοπία γεμάτη υποκριτές. Μας έχουν διαβεβαιώσει από την κούνια ότι ο “νόμος της ζούγκλας”, η άποψη περί επιβίωσης του ισχυρότερου αποτελεί μια ιδέα που έχει εκτοπιστεί από την μοντέρνα πολιτισμένη κοινωνία. Όμως αυτό δεν είναι παρά ένα ξεδιάντροπο ψέμα. Μια πλάνη που σαν νανούρισμα μεταφέρεται από γενιά σε γενιά. Οι ισχυροί γίνονται ισχυρότεροι και οι αδύναμοι είτε μαθαίνουν να ζουν ούσες και όντες υπό την μπότα του «μεγάλου» είτε κάποια στιγμή πεθαίνουν σαν αδέσποτα σκυλιά πατημένα από νταλίκα σε κάποια άκρη του δρόμου.

Επαναλαμβάνεται διαρκώς η ιδέα της αξιοκρατίας, ένα concept τόσο γελοίο όσο φαύλο. Είτε από τους διαφόρους ενοχλητικούς που μας περιβάλλουν και έχουν καταπιεί με λαιμαργία το γλυκό δηλητήριο αυτής της απάτης είτε από δακρύβρεχτες και αφελείς ιστοριούλες που τα media ξεπάτωνε κατά καιρούς, είμαστε μαθημένοι στο να πιστεύουμε ότι ακόμη και εβρισκόμενοι στην πιο δυσχερή θέση με κόπο, ιδρώτα και αίμα μπορούμε να κατακτήσουμε την κορυφή. Η Θεία Αγορά θα μας ευλογήσει. Σε μια καπιταλιστική κοινωνία όλοι βρίσκονταν στην ίδια θέση. Όλοι θα μπορούν να κατακτήσουν την κορυφή αν δεν είναι τεμπέληδες ή καταθληπτικοί.

Όμως πως οι ισχυροί μπορούν και μένουν ισχυροί παρά τις αντιξοότητες που ενδεχομένως να εμφανιστούν. Και κυρίως πως αυτοί οι μοντέρνοι θεοκράτες βιώνουν αυτή την πραγματικότητα; Αν υφίσταται κριτική του καπιταλισμού εκ των έσω, η οποία γίνεται δίχως αναστολές και μελοδραματισμούς, τότε το Succession του Jesse Armstrong είναι ακριβώς αυτό.

Για αρχή πρέπει να γίνει απολύτως κατανοητό το γεγονός ότι η δημιουργία του Armstrong και όσων των συντροφεύουν σε αυτό ταξίδι, είναι δίχως υπερβολές ένα αριστούργημα ανόμοιο άλλων. Όσον αφορά τα τηλεοπτικά δεδομένα είναι ένα αριστοτέχνημα που αξίζει την ίδια θέση στην κουλτούρα όπως τα Breaking Bad, The Sopranos, The Wire, Mad Men, Six Feet Under. Ίσως και να τα ξεπερνά. Ως έργο είναι άλλη μια τρανταχτή απόδειξη ότι μερικές φορές ο κινηματογράφος ωχριά σε σύγκριση με μερικά από τα έργα της μικρής οθόνης. Τα όρια μεταξύ τηλεόρασης και κινηματογράφου ήταν ηδη δυσδιάκριτα πολύ πριν τα Game Of Thrones, The Mandalorian και τις σειρές της Marvel στο Disney+. Σαφώς η δυνατότητα να σπάσεις μια ιστορία σε κεφάλαια και να αφιερώσεις περισσότερο χρόνο στην ανάπτυξη των χαρακτήρων είναι ένα μεγάλο πλεονέκτημα έναντι των κινηματογραφικών ταινιών.

Το Succession όμως υπερβαίνει τα όρια της έννοιας τηλεοπτική σειρά. «Οσκαρικές» ερμηνείες, αριστοτεχνική σκηνοθεσία, ασύγκριτα καλή μουσική, χαρακτηριστικά ιδιοφυής κινηματογράφηση και κυρίως ένα σενάριο καυστικά αστείο, με περισσό βάθος, απίστευτα περίπλοκο στήσιμο ιστοριών αλλά όχι τόσο ώστε να μην μπορεί να την παρακολουθήσει κάθε είδους θεατής και μια τραγικότητα που κατορθώνει να σου ξεριζώσει την κάρδια. Τι εστί Succession; Πολλοί θα αποφανθούν ότι πρόκειται για ένα δράμα χαρακτήρων με κωμικά στοιχεία. Όμως οι πολλοί αυτοί κάνουν λάθος. Είναι μια μαύρη κωμωδία, αδυσώπητα αστεία με στοιχεία τραγωδίας. Μια σάτιρα που οφείλει την επιτυχία της στο πόσο αυθεντικά ρεαλιστική είναι.

Το σενάριο του Armstrong και του γενικότερου επιτελείου σεναριογράφων είναι ένα masterclass στο πώς να πλάθεις μια πλοκή που εστιάζει κατά κύριων λόγο στους χαρακτήρες και την αλληλεπίδραση τους και το πώς να κάνεις το κοινό να ενδιαφερθεί για την μοίρα εξαιρετικά αντιπαθητικών ανθρώπων. Όλοι οι χαρακτήρες του Armstrong είναι ηθικά χρεοκοπημένοι. Ο λεγόμενος κώδικας τιμής δεν είναι παρά ένα γλυκανάλατο παραμύθι που λένε λίγο προτού μαχαιρώσουν πισώπλατα ο ένας τον άλλον. Κανένας σκοπός όσο ανίερος κι αν είναι δεν παύει να δικαιολογεί τα μέσα. Η οικογενειακή θαλπωρή και συναισθηματική γαλήνη είναι για τους πτωχούς. Οι Roy έχουν ένα ξεχωριστό είδος οικογενειακής αγάπης. Μια αγάπη που δεν κατορθώνει να υπερνικήσει τον εγωισμό του κάθε ενός από τα μέλη. Στο τέλος της ημέρας το μόνο που μένει είναι εκείνο το θερμό συναίσθημα της αυτοσυντήρησης και το πώς θα επιτευχθούν οι διόλου αγνοί στόχοι. Ο μόνος φόβος που βιώνουν είναι αυτός της υποβάθμισης του κοινωνικού τους κύρους. Διαρκώς ακούμε μέσα από τις συζητήσεις των Roy και των στενών τους συνεργατών ανθρώπους να υποφέρουν από τις αποφάσεις που παίρνουν. Οι συζητήσεις αυτές όμως γίνονται στιγμιαία. Δεν είναι παρά αναφορές. “NRPI” θα αναφωνήσουν μερικές φορές. “No real people involved”. Οι μόνοι που αξίζουν σε αυτό τον κόσμο βρίσκονταν στα στενά πλαίσια των γραφείων του ουρανοξύστη της εταιρείας. Όμως ακόμη και αυτό παραμένει αμφισβητήσιμο.

Οι «ήρωες» του Βρετανού σεναριογράφου δεν έχουν πολιτικές ή θρησκευτικές πεποιθήσεις. Δεν στηρίζουν κάποια ιδεολογία. Δεν κυνηγούν το χρήμα. Έχουν μπόλικο από δαύτο. Επιδιώκουν την απόλυτη εξουσία ως επί το πλείστον. Μάλλον για να είμαστε πιο σαφείς επιδιώκουν την εξουσία που υποθετικά θα απαλύνει τον πόνο που βιώνουν από τους τόνους κόμπλεξ και ψυχολογικών τραυμάτων. Ψυχολογικά προβλήματα τα οποία τους κληροδοτήσαν οι άνθρωποι που τους γαλούχησαν. Η άγνοια είναι ευτυχία όμως ακόμη και αυτή δεν μπορεί να σε προστατέψει από το μένος των ανθρώπων που δεσμοί αίματος σας έχουν ενώσει. Η οικογένεια Roy αποτελείται από παράσιτα. Παράσιτα που λόγω της ιδανικής θέσης που έχουν στην εξουσία τρέφονται από τον φόβο και τις αδυναμίες των ανθρώπων αλλά και από την θλίψη που κατατρώει τον κάθε έναν από αυτούς.

Οι λίγες στιγμές ανθρωπιάς και τρυφερότητας που ενδεχομένως να δείξουν μοιάζουν ως μια μελετημένη πλάνη τις περισσότερες φορές. Πως γίνεται αυτά τα τέρατα να βιώνουν συναισθήματα; Υπάρχει κάτι άλλο πέρα από σαπίλα μέσα τους; Υπάρχει ένα κάποιο φως; Οι δημιουργοί δείχνουν να πραγματεύονται τα συγκεκριμένα ερωτήματα περισσότερο από καθετί άλλο κατά όλη την διάρκεια της αφήγησης. Όμως σε καμία περίπτωση δεν δίνεται μια οριστική απάντηση. Αν μη τι άλλο είναι στην κρίση του θεατή να αποφασίσει αν υπάρχει σωτηρία για αυτούς τους αδίστακτους πλουτοκράτες. Και τις περισσότερες φορές ισχύει το αντίθετο. Όμως δεν είναι δυνατόν να αποστρέψουμε το βλέμμα από την οθόνη. Για κάποιο διεστραμμένο λόγο απολαμβάνουμε τόσο τα μαρτύρια που βιώνουν οι χαρακτήρες όσο και τις επιτυχίες εις βάρος των υπολοίπων.

Και ναι μέρος της γοητείας των χαρακτήρων οφείλεται στο αριστουργηματικό καστ. Είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που βρίσκεις ομάδες ερμηνευτών δίχως αδύναμους κρίκους. Οι περιπτώσεις αυτές είναι όμως μαγευτικές. Οι Roy και οι «στρατιώτες» τους έχουν την αξίωση να έχουν ενσαρκωθεί από ορισμένους από τους πιο ταλαντούχους ηθοποιούς που έχουν πατήσει σε set. Κάθε επεισόδιο διακρίνεται για το εύρος και την ποιότητα των ερμηνειών με τον κάθε ηθοποιό να δίνει διαρκώς τον καλύτερο του εαυτό.

Δίχως ίχνος υπερβολής στο Succession βρίσκουμε τις καλύτερες ερμηνείες στην ιστορία της τηλεόρασης όμως και της εβδόμης τέχνης. Είναι φανταστικός ο τρόπος αλλά και η άνεση που τα μέλη του καστ αναδεικνύουν νέες πτυχές στους χαρακτήρες τους με κάθε προσθήκη. Όλοι οι χαρακτήρες είναι αλησμόνητοι και οι σκηνές τους αποτελούν μια απόλαυση ως προς την θέαση τους.

Με τρεις μόλις σαιζόν η σειρά του HBO έχει εγκαθιδρύσει την κυριαρχία της στον συλλογικό νου. Αποτελεί το καλύτερο πράγμα που υπάρχει στους τηλεοπτικούς δείκτες ξεπερνώντας ακόμη και ορισμένες από τις σπουδαιότερες τηλεοπτικές σειρές των τελευταίων χρονών. Είναι μια ανωμαλία. Ένα φαινόμενο που συμβαίνει μια φορά ανά δεκαετία. Είναι ένα έργο που χρειάζεται όλοι να βιώσουν. Ειδάλλως… F*ck off kiddo!

Rating:


Xώρα: Η.Π.Α.
Δημιουργός: Jesse Armstrong

Πρωταγωνιστούν: Brian Cox, Jeremy Strong, Hiam Abbass

Τελευταία