Αρχική ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣΚΡΙΤΙΚΕΣSpider-Man: No Way Home - Κριτική

Spider-Man: No Way Home - Κριτική

Στο θρυλικό Watchmen των Alan Moore και Dave Gibbons, όπου βλέπουμε την ιστορία μιας παράλληλης πραγματικότητας που εξελίσσεται στα ‘80s, βλέπουμε ότι ένας εταιρικός κολοσσός έχει κατακτήσει την φαρμακοβιομηχανία με την παράγωγη ενός ισχυρού (πιθανόν εθιστικού) χαπιού με την δυνατότητα να καθιστά τον χρήστη να ζει τις πιο γλυκές αναμνήσεις του. Το δε ναρκωτικό είχε την αν μη τι άλλο κατάλληλη ονομασία “Nostalgia”. Η Νοσταλγία είναι η πιο εθιστική ουσία. Η κινηματογραφική βιομηχανία έχει επίγνωση αυτού. Μεγάλες παραγωγές τα τελευταία χρόνια στηρίζονται σε ακριβώς αυτό ώστε να προωθήσουν τα προϊόντα τους. Ορισμένες φορές έχει επιτυχία (Jurassic World, The Force Awakens, Halloween) άλλες όμως όχι (Rise of the Skywalker, Ghostbusters: Afterlife). Είναι δίκοπο μαχαίρι. Ναι μεν η νοσταλγία είναι ένας εύκολος τρόπος να δημιουργήσεις συναίσθημα και ως επί το πλείστον ευπρόσδεκτος αλλά επίσης πολλές φορές είναι μια κυνική απόπειρα να διεγείρεις το κοινό και παράλληλα να καλύψεις άλλες αδυναμίες που ενδεχομένως να βρίσκονται στο έργο. Είναι τις περισσότερες φορές ένα διαφημιστικό τρικ που focus group, παραγωγοί και διαφημιστικές ομάδες σκαρφίζονται ώστε να εξασφαλίσουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερη προσοχή πάνω σε αυτό που θέλουν να πουλήσουν. Όμως κακά τα ψέματα. Αυτή η ζεστή και στιγμιαία επιστροφή στο αθώο παρελθόν είναι κάτι που ο καθένας λίγο πολύ επιδιώκει να βιώσει. Και ο Jon Watts και το επιτελείο του το γνωρίζουν αυτό.

Είναι ένας άθλος να πραγματευτείς ως έργο το No Way Home τουλάχιστον σε αφηγηματικό επίπεδο δίχως να καταφύγεις σε αποκαλύψεις που ενδεχομένως να καταστρέψουν την γενικότερη εμπειρία που προσφέρει. Γιατί παρά τα εξόφθαλμα ψεγάδια της, είναι μια εμπειρία. Όμως πέραν της πλοκής υπάρχουν και άλλες πτυχές τις ταινίας που χρήζουν ανάλυσης. Για αρχή είναι αναμφίβολα η καλύτερη σκηνοθετική δουλειά του Watts όσον αφορά το συγκεκριμένο franchise. O σκηνοθέτης που έκανε αισθητή την παρουσία του με το στιβαρό b-movie τρομου Clown και το εξαιρετικό δραματικό θρίλερ Cop Car, είχε αμελήσει στις δυο προγενέστερες συνεισφορές του στην εποποιία του Αραχνάκια να προσδώσει μια κάποια προσωπική σκηνοθετική πινελιά. Οι προηγούμενες δουλειές του με τον ήρωα ήταν ικανά πλασμένες αλλά στιλιστικά χλιαρές δημιουργίες. Δεν είχαν ούτε την ‘60s αισθητική των ταινιών του Sam Raimi ούτε όμως τις ευφάνταστες και ευρηματικές σεκάνς δράσης του Marc Webb. Εδώ όμως επανορθώνει για αυτό.

Οι δραματικές σκηνές του αποκτούν μια ένταση που έλειπε από τις αντίστοιχες των προηγούμενων ταινιών. Υπάρχουν μερικά ευρηματικά καρέ που ξεχειλίζουν από συναισθηματικό βάθος αλλά και μερικές handheld σκηνές που αν μη τι άλλο αφομοιώνουν με μια κάποια άνεση τον θεατή στα δρώμενα. Οι σκηνές δράσης αποκτούν μια φαντασία ως προς το στήσιμο τους και την κινηματογράφηση τους. Δίνεται η αίσθηση ότι μέσα στον χείμαρρο του ομολογουμένως εντυπωσιακού CGI, o Watts έχει λάβει υπόψη βασικές αρχές σκηνικής γεωγραφίας και οι μάχες των χαρακτήρων δεν μοιάζουν με ψηφιακά καρτούν φτιαγμένα από αέρα και pixels. Δεν θα ήταν ψέμα να ειπωθεί ότι μερικά πλάνα δράσης θα μείνουν χαραγμένα στην μνήμη του θεατή. Όμως όχι όλα.

Η τελική μάχη παρά το έντονο συναισθηματικό υπόβαθρο «χάνει την μπάλα» και γίνεται εύκολα μετά από κάποιο σημείο κουραστική. Ο κυκλώνας χρωμάτων και ιλιγγιώδης κινηματογράφησης σε συνδυασμό με τους εκκωφαντικούς ήχους χάνουν εύκολα την συνοχή τους λίγο πριν την κλιμάκωση των γεγονότων και αφήνουν μια αίσθηση αποπροσανατολισμού. Όμως ως σύνολο κατορθώνει να διατηρήσει την γοητεία της και να είναι το λιγότερο ένα επικό θέαμα παρά το γεγονός ότι δεν είναι αψεγάδιαστο.

Είναι επίσης δύσκολο να θιχτεί το ζήτημα των ερμηνειών σε αυτή την ταινία δίχως πάλι να γίνει αναφορά σε spoiler. Η μέση λύση είναι να ειπωθεί ότι όλοι δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό (και απολαμβάνουν με περισσή χαρά τους ρόλους τους). Οι ερμηνείες έχουν στην πλειονότητα τους έναν απρόσμενο συναισθηματισμό που σίγουρα θα επηρεάσει και τον θεατή. Και είναι άξιο θαυμασμού που οι ηθοποιοί κατορθώνουν ανά σημεία να στηρίξουν στιχομυθίες που στο χαρτί θα θύμιζαν κάτι γραμμένο από μικρό παιδί.

Αναμφίβολα το σενάριο αποτελεί μια αδύναμη προσπάθεια. Η κεντρική πλοκή φυσικά και έχει ένα ενδιαφέρον είτε αποτελείς σκληροπυρηνικό θαυμαστή του σύμπαντος είτε έναν απλό «επισκέπτη» στον κόσμο της Marvel. Κατά όλη την διάρκεια υπάρχουν ορισμένες εντυπωσιακές και απρόσμενες τροπές. Ανά σημεία ορισμένες ατάκες θα ωθήσουν το κοινό σε ηχηρό γέλιο. Όμως η όλη δομή χάνει την συνοχή της ανά σημεία. Μερικές σκηνές μοιάζουν περιττές ακριβώς γιατί η ενσωμάτωση τους μέσα στην αφήγηση εμποδίζει την ροη από το να συνεχίσει με ομαλό και οργανικό τρόπο. Αφηγηματικά κυριαρχεί ένα κάποιο χάος. Ένα χάος που παρά την φιλότιμη προσπάθεια να ικανοποιήσει κάθε πιθανό θεατή, δεν μπορεί να κρυφτεί.

Το fan service είναι κάτι το θετικό. Ως θεατές εισερχόμαστε στην αίθουσα του κινηματογράφου για ψυχαγωγηθούμε αλλά και να διασκεδάσουμε. Ως πιστοί θαυμαστές ενός χαρακτήρα θέλουμε να ανταμειφτούμε για την αγάπη μας. Όμως το fan service δεν δύναται να λειτουργεί πάντα ως υποκατάστατο για τις οποίες αδυναμίες του σεναρίου. Αυτό στερεί αρκετή από την συνολική γοητεία και καταλήγει να φαντάζει ως μια φθηνή απόπειρα εντυπωσιασμού.

Η επίκληση στην συγκίνηση του θεατή πρέπει να γίνεται με τέτοιον τρόπο ώστε αφενός να εξυπηρετεί την ιστορία αλλά και να σέβεται την νοημοσύνη του θεατή. Και ναι παρά τις αρκετές αξιομνημόνευτες στιγμές που προσφέρει το τελευταίο Spider-man δεν γίνεται να μην αναγνωρίσουμε το γεγονός ότι μεταξύ αυτών δεν υπήρξε πάντα κάτι το άξιο ενδιαφέροντος. Είναι μεν μια καλή ταινία, σίγουρα από τις καλές του είδους, αλλά επίσης και μια ταινία ελλιπής ως προς βασικά στοιχεία που καθιστούν μια ταινία σε οποιοδήποτε είδος, ορθά δομημένη.

Παρά όμως τα όποια μειονεκτήματα που κατέχει ως έργο, δεν παύει να είναι μια απολαυστικό ταξίδι. Ένα παθιασμένο ραβασάκι στο ένδοξο παρελθόν και μια θαραλέα ματιά στο πολλά υποσχόμενο μέλλον. Είναι η ιδανική κλιμάκωση για την ιστορία που ο Watts και οι συνεργάτες του ήθελαν να διηγηθούν. Απλώς είναι και μια γλυκόπικρη περίπτωση ακριβώς γιατί με την έκβαση της ταινίας, έχεις την αίσθηση ότι το συνολικό αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι κάτι το πιο ολοκληρωμένο.

Rating:


Xώρα: Η.Π.Α.
Έτος: 2021
Χρώμα: Έγχρωμο
Σκηνοθεσία: Jon Watts

Πρωταγωνιστούν: Tom Holland, Mariza Tomei, Zendaya
Διάρκεια: 148'

Τελευταία