Αρχική EVENTSΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣRapture, Death Courier, Kevel, 17/12/2021 @Temple

Rapture, Death Courier, Kevel, 17/12/2021 @Temple

Φωτογραφίες: Νώντας Εμμανουήλ (Photorocking)

Το Σαββατόβραδο με λάιβ είναι κάτι σαν βούτυρο στο ψωμί τόσων άλλων. Έτσι και το Σάββατο 17 Δεκέμβρη βρέθηκα στο Temple να παρακολουθήσω την τριπλέτα των Kevel, Rapture και Death Courier που και οι τρεις τους παρουσίαζαν νέο υλικό.

Η συναυλία ξεκινούσε στις 21:00 και στις 21:15 ήταν ήδη επί σκηνής οι Kevel και παίζανε τις πρώτες νότες. Φρέσκος ήχος, με σύγχρονη αισθητική και αρκετά groovy ανά σημεία. Όσο σκοτεινός και τραχύς απαιτούσαν οι συνθήκες κι άλλοτε τόσο μελωδικός αντίστοιχα. Μεστός, επιβλητικός και συμπαγής. Οι κιθάρες συμπληρώνανε άψογα η μία την άλλη, το μπάσο έστεκε ακριβώς από δίπλα και ο ντράμερ στα μετόπισθεν συνέβαλε με τις ριπές του. Να σημειώσουμε ωστόσο ότι ο ήχος τους ερχόταν στα αυτιά μας αρκετά "μπουκωμένος" κι αυτό τους αδίκησε πολύ καθώς και ότι εμφανίστηκαν επί σκηνής με νέο μέλος που αν δεν το δήλωναν οι ίδιοι δεν νομίζω πως θα το παίρναμε χαμπάρι ο κόσμος που ήμασταν εκεί μιας και το παλληκάρι ήταν ανετότατο επί σκηνής. Κι έτσι γεμίσαμε τα σαράντα πρώτα λεπτά.

Διάλειμμα! Και ψάχνω τον φωτογράφο μας να μιλήσουμε λίγο μέχρι να ξεκινήσει η δεύτερη κατά σειρά μπάντα, Rapture. Τελικά βλέπουμε πως η μπάντα κάνει soundcheck εκείνη την ώρα και βγαίνω λίγο έξω να πάρω καθαρό αέρα.

Επιστρέφοντας μέσα προλαβαίνω την εισαγωγή του 1ου κομματιού των Rapture που μου θυμίζει έντονα ήχο μεταξύ των δεκαετιών 80-90. Θρασοντεθάδικο, βαβουριάρικο και επιθετικό. Χαρακτηριστικά που ακολούθησαν και στο υπόλοιπο μέρος του setlist τους. Εδώ οι κιθάρες τρέχουν, το μπάσο επίσης και φυσικά τα τύμπανα δε θα μένανε απ' έξω. Όμως για να μπορέσεις να το αποδώσεις αυτό πρέπει και ο ήχος σου να είναι κατάλληλος. Δυστυχώς κι εδώ ο ήχος δε βοήθησε τη μπάντα, υπήρχαν σημεία που έπιασα τον εαυτό μου να κοιτάζω τα όργανα για να αντιληφθώ τι θα έπρεπε να ακούω. Αυτό ωστόσο δεν έδειξε να πτοεί τον κόσμο που πλέον είχε μαζευτεί μπροστά στη σκηνή και επιδιδόταν σε headbanging.

Κοντά στην ώρα έκλεισαν και οι Rapture και ακολούθησε ένα ακόμα "soundcheck", αυτή τη φορά από τους Death Courier. Πράγμα που μας παραξένεψε πολύ. Σε ένα event με 3 μόνο σχήματα είδαμε τα δύο να ανεβαίνουν για να τεστάρουν τον ήχο τους σχεδόν 10 λεπτά. Όχι δεν είναι ξενέρωμα, αλλά δείχνει αλλόκοτο.

Εδώ λοιπόν, στο "τελευταίο act" έχουμε με διαφορά το καλύτερο μέρος της βραδιάς από άποψη ήχου. Αυτή τη φορά με μια κιθάρα λιγότερη. Είναι λογικό όταν έχεις μπάσο, ντραμς, κιθάρα να ακούγονται και τα τρία πιο ευδιάκριτα, αλλά εδώ ο ήχος ήταν ποιοτικά ανώτερος σε σχέση με πριν και αυτό έδωσε σημαντική ώθηση σε μια κιθάρα που αλήτευε, ντραμς που λειτουργούσαν ως οδηγός - κόλλα και ένα μπάσο που ήταν όσο μπροστάρης μπορούσε και ήθελε χωρίς να αναλώνεται σε αυτό. Οι συνθέσεις εδώ είναι μικρές σε διάρκεια και αρκετά γρήγορες συνήθως, σχεδόν με punkικες προδιαγραφές, το μπάσο έχει επαυξημένο ρόλο ελλείψει δεύτερης κιθάρας όπως είπαμε, η κιθάρα άλλοτε να δένει με το rythm section και άλλοτε να ξεφεύγει για να γεμίσει το κομμάτι και ο ντράμερ να επιτελεί το έργο του βομβαρδιστή χωρίς κανένας μας να έχει παράπονο. Και κάπως έτσι έληξε η συναυλία.

Και ήρθε η ώρα για τον απόηχο/επίλογο.

Συγχαρητήρια στον τύπο που ήταν μπροστά από την αρχή μέχρι το τέλος στη σκηνή και είχε το ίδιο πάθος και όρεξη καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς. Έμεινα κατευχαριστημένος από τους Kevel που ήταν η μπάντα που είχα ακούσει λιγότερο μέχρι το λάιβ. Από τους Rapture περίμενα κάτι περισσότερο από άποψη performance αλλά δεν το είδα/άκουσα. Θα ήθελα να ξανακούσω τους δύο πρώτους με καλύτερο ήχο προφανώς. Οι Death Courier ως παλιά καραβάνα, κουβαλούσαν ένα πιο "cult" προσωπικό ύφος και αυτό φάνηκε από την επαφή με τον κόσμο από κάτω όπου υπήρξε αρκετός χαβαλές και ατάκες εδώ κι εκεί.

Όσο κι αν γκρινιάζω παραπάνω για πράγματα ένα είναι σίγουρο και το συνυπολογίζω. Είμαστε σε μια περίοδο που τα αυτονόητα έχουν γίνει και αυτά δύσκολα, πόσο μάλλον τέτοια αγαθά όπως μια συναυλία. Σε όποια λάθη, ατυχίες και αστοχίες υπάρξουν καλό είναι να σκεφτούμε πως είμαστε έξω από την κανονικότητα που είχαμε (ή πλέον ενσωματωνόμαστε σε μια νέα πραγματικότητα) που μέχρι να βρούμε τα πατήματα μας πρέπει να δείξουμε κατανόηση.

Τελευταία