Αρχική EVENTSΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣSantacore is coming to breakdown - Meet The Maker, Warcode, Tripnote, Senserase, Exile In Utopia, 17/12/2021 @An club

Santacore is coming to breakdown - Meet The Maker, Warcode, Tripnote, Senserase, Exile In Utopia, 17/12/2021 @An club

Φωτογραφίες: Πέτρος Πεταλάς

Φυσικά θα ξεκινήσω με μια εξομολόγηση γιατί με ξέρετε πως είμαι βιωματικός τύπος κτλ. Το lineup του φετινού Santacore που έχει καταλήξει να είναι θεσμός εδώ και αρκετά χρόνια στην Αθήνα και στο An Club, ήταν φλογερό από τη στιγμή που ανακοινώθηκε. Ωστόσο είχα πάρει την απόφαση μου εδώ και καιρό για το συγκεκριμένο βράδυ να παραστώ στο live των Shame γιατί είμαι τέτοιος βλάκας βρετανόφιλος, στεναχωρημένη σχετικά που δε θα μπορούσα να είμαι ταυτόχρονα και στο οικείο event. Όμικρον όμως θέλοντος και με μια αναβολή που αναγκάστηκε να πάρει η ευρωπαϊκή περιοδεία των Shame, αδράττω την ευκαιρία να σαπορτάρω την ελληνική σκηνή χωρίς ενοχές.

Με πέντε μπάντες να ανεβαίνουν στη σκηνήκαι σκέψου ότι κανονικά ήταν έξι αλλά υπήρξαν κάποια προβλήματα – η μάζωξη ξεκινάει νωρίς-νωρίς στο γνωστό στενό των Εξαρχείων και τις πόρτες να αναμένεται να ανοίξουν κατά τις εφτά. Χωρίς μεγάλη καθυστέρηση, κατεβαίνω τα σκαλιά του An και συνειδητοποιώ πόσα χρόνια έχουν περάσει. Δεν είμαι και πολύ σίγουρη αλλά μπορεί και τρία. Κάπου εδώ θα σημειώσω μια παρατήρηση που έχει γίνει εκ γένει αυτό το πρόσφατο διάστημα που οι συναυλιακός χώροι επαναδραστηριοποιήθηκαν, αλλά ρε σεις, πλέον τα μπαρ δεν έχουν μόνο μέτριες μάρκες μπύρας. Πλέον παρατηρώ ότι παντού μπορείς να βρεις και λίγο πιο τίμια κουτάκια stout /IPA προς πώληση και αυτό είναι προς τιμήν των χωρών που το έχουν υιοθετήσει και μπράβο.

Στο κυρίως θέμα όμως. Ο συναυλιακός μαραθώνιος/ ποτ πουρί που αναμένεται να ακολουθήσει είναι μεγάλος και (ποικιλό)μορφος. Αυτό κυρίως γιατί το -core είναι ένας όρος πολύτροπα παρεξηγημένος. Περιγράφει κάτι συγκεκριμένο μεν, παράλληλα αντιπροσωπεύει πολλά και πολύ διαφορετικά είδη μουσικής, με αποτέλεσμα να έχουμε μπροστά μας πολύ διαφορετικές εκφάνσεις μουσικής, ηλικίας και εκφράσεις, κάτι που εγώ το βρίσκω πανέμορφο.

Ξεκινάμε σχετικά νωρίς και στη σκηνή ανεβαίνουν οι Exile In Utopia. Οι Exile είναι ένα συγκρότημα που δραστηριοποιείται εδώ και 2-3 χρονάκια στην Αθήνα σε κυρίως djent ήχους, τους πέτυχε βλέπετε η πανδημία ακριβώς πάνω στο ξεκίνημα τους και αυτό είναι ιδιαίτερα βάναυσο. Η συνθήκη αυτή δε τους πτόησε όμως και περισυ ξεκίνησαν να ηχογραφούν τον πρώτο τους δίσκο. Το νεαρό της ηλικίας τους, προσδίδει κάτι έξτρα κιουτ στον ενθουσιασμό τους επί σκηνής, καθώς είναι ολοφάνερο ότι τα παιδιά έχουν ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΤΕΙ που ξανανεβαίνουν σε σκηνή, ποιος ξέρει μετά από πόσο καιρό και μάλιστα, τους κόπηκε εκεί που ξεκίνησαν.

Προσωπικά πιστεύω ότι θέλουν αρκετή δουλίτσα ακόμη για να σταθούν σωστά ζωντανά, φρέσκοι είναι, αλλά το πάθος και τα χαμόγελα τους κερδίζουν και τον πιο δύσπιστο. Μας παρουσίασαν στο σύνολο τέσσερα κομμάτια και ένα jazz jam (δεν εννοώ Black Sabbath – αν δεν έπιασες απευθείας αυτό το αστείο προσπερνά αυτή την παρένθεση). Με το καλό να βγει ο δίσκος παιδιά.

Χωρίς πολλές καθυστερήσεις ανεβαίνουν στη σκηνή οι Senserase. Θεωρώ ξεπερνά πλέον τα πέντε χρόνια η παρουσία των Senserase στην αθηναϊκή σκηνή. Η αλήθεια είναι πως δίσκογραφικά οι Senserase είναι μάλλον οι δεύτεροι αγαπημένοι μου στο σημερινό line up και ψιλοανυπομονούσα να τους δω, παρόλο που γνώριζα ότι λόγω της δομής του event θα ήταν σχετικά σφηνάκι εμφάνιση.

Σε αυτό το σημείο να πω ένα συγγνώμη στους Senserase καθώς δεν έγινε στο Oros πέρισυ η μνεία που του άξιζε. Δυστυχώς κατάφερα και το άκουσα αργά. Όχι δε μιλάω για κάποιο άγνωστο απάτητο βουνό, αλλά για την περσινή full length κυκλοφορία των Senserase που αν γουστάρεις έστω και λίγο mathcore πρέπει σίγουρα να ακούσεις.

Παλιοί γνώριμοι στο Santacore, οι Senserase επιστρέφουν φέτος, και εμφανώς λίγο πιο αμήχανοι και μουδιασμενοι από ότι συνηθίζουν καθώς είχα την τύχη να βρεθω σε live τους ξανά οπότε έχω μέτρο σύγκρισης. Κάτι τέτοιο δε το λέω αρνητικά, μιας που πλέον, όχι απλά το παρατήρησα σε όλες τις μπάντες τις βραδιάς αλλά και σε όλες τις συναυλίες που έχω πάει τους τελευταίους μήνες. Έχει λείψει πολύ το σανίδι από τους καλλιτέχνες και αυτό ενέχει μια αμηχανία χαράς. Η κατάσταση όμως σώζεται με τα φοβερά τους χωσίματα, το αγάπημενο Antipode αλλά και το χιούμορ του τραγουδιστή που κατεβαίνει να τραγουδήσει κάτω μαζί με τον κόσμο, πειράζει τα κινητά όσων τα κρατάνε μέσα στη μούρη τους (εντελώς γλυκά και φιλικά και όχι εριστικά να σημειωθεί εδώ) οπότε το κλίμα όλο και ζεσταίνει.

Ζεσταίνει φυσικά για να μας προετοιμάσει για το αναμενόμενα πιο θλιμμένο κομμάτι της περασμένης Παρασκευής. Όχι, δεν εννοώ σε καμία περίπτωση ότι οι Tripnote είναι κακή μπάντα και γι αυτό η θλίψη. Η θλίψη και η μελαγχολία είναι απλά διάχυτη στο μελωδικό post hardcore υψηλού επιπέδου που μας έχουν χαρίσει τα παιδιά ανά τα χρόνια. Σπόιλερ αλερτ, είναι η αγαπημένη μου δισκογραφικά μπάντα του αποψινού line up.

Οι Tripnote έχουν απασχολήσει την underground εγχώρια σκηνή με το Nomadic Mind του 2015 και το Distance του 2018, ενώ πέρισυ μας χάρισαν δύο ολοκαίνουρια κομμάτια με το single Vertical Mirror. Και όχι άδικα γιατί το έχουν σε όλα τα επίπεδα να το κάνουν. Φωνητικά και riffs άρτια δισκογραφικά αλλά και όπως φάνηκε, εξίσου άρτια ζωντανά.

Τα φώτα σβήνουν στο ασπρόμαυρο, και οι Tripnote αποδεικνύουν από τι είναι φτιαγμένοι. Σίγουρα μιλάμε για οπτικοακουστική εμπειρία στη συγκεκριμένη περίπτωση, και σίγουρα μιλάμε για την πιο δυνατή σκηνική παρουσία της βραδιάς. Επίσης μιλάμε για μια έξτρα χαρά, αφού οι Tripnote μας παρουσίασαν και ένα νέο κομμάτι από τον επερχόμενο τους τρίτο δίσκο με τίτλο Hand Like An Anchor.

Σύντομα θα τους ξαναδούμε στις δεκαπέντε Ιανουαρίου και μην το χάσετε. Γνωστός ντεθμεταλλάς παραδέχτηκε on sight ότι “γ**άνε”.

Με άρωμα θεσσαλικής επαρχίας ποτίζεται η σκηνή μιας που η μοναδική μη αθηναϊκή μπάντα μας έρχεται από Τρίκαλα και Καρδίτσα (μην παρεξηγηθούμε!), και δεν είναι άλλοι από τους Warcode. Από τη μια το συγκρότημα με την πιο πολυετή εμπειρία από όλους όσους εμφανίστηκαν στο ένατο Santacore, ταυτόχρονα όμως και το λιγότερο συγγενές μουσικά – μιας που οι κύριες επιρροές τους είναι death, thrash και punk θα πρόσθετα εγώ, πως ακριβώς θα ταίριαζαν οι Warcode στην αποψινή μουσική "σαλάτα";

Απόλυτα είναι η πραγματική απάντηση! Η αρμονία με την οποία οι νότες των Warcode γεμίζουν το χώρο του An μαρτυρά το πόση δουλειά και πρόβες έχουν προηγηθεί αυτής της εμφάνισης. Τίποτα δε φάνηκε να πηγαίνει λάθος, τουλάχιστον τίποτα που να φάνηκε, και ίσως να μιλούσα εδώ για την καλύτερη εμφάνιση της βραδιάς αν το death ήταν λίγο περισσότερο εντός των μουσικών μου προτιμήσεων καθαρά σε αισθητικό επίπεδο. Ασχέτως υποκειμενικού γούστου όμως οι Warcode είναι υποδειγματικά δεμένοι και καλοί παίκτες, πράγμα που κολακεύει ενδεικτικά την προώθηση της τελευταίας τους δισκογραφικής δουλειάς, Post Modern Delusions.

Το ταξίδι στην Αθήνα απέδωσε καρπούς τελικά, μιας που είχαν την ευκαιρία να παρουσιάσουν τη δουλειά τους σε ένα κοινό που δε συνηθίζουν, και φάνηκε να του άρεσαν.

Πλησιάζοντας προς το τέλος της βραδιάς, οι Meet The Maker ως οικοδεσπότες μιας που ο τραγουδιστής τους συμμετέχει ενεργά στη διοργάνωση του Santacore, ανεβαίνουν στη σκηνή. Θα προοικονομήσω κάπου εδώ γράφοντας ότι με το deathcore δε τα έχω καλά, οπότε και ενδέχεται να είμαι λίγο πιο αυστηρή από ότι με τους υπολοίπους.

Στο ζουμί της υπόθεσης όμως, οι Meet The Maker μόλις κυκλοφόρησαν τον πρώτο δίσκο τους με τίτλο Suffocate και ποια η καλύτερη ευκαιρία για να τον παρουσιάσουν από το event του οποίου η καρδιά μάλλον είναι τα μέλη αυτής της μπάντας.

Αρκετά άνετοι επί σκηνής παρουσίασαν νέα και παλαιότερά τους κομμάτια. Θα πω ότι ενδεχομένως ο ήχος να μην τους ευνόησε τόσο. Κάτι τέτοιο όμως ίσως και να είναι προς τιμήν τους μιας και προνόησαν να είναι όλα λίγο πιο “σωστά” για τις προσκεκλημένες μπάντες. Ο ήχος σίγουρα όμως ευνόησε μπάσο και ντραμς που ηχούσαν εξαιρετικά καθαρά και γέμισαν τα breakdowns – πίσω από το ντραμκιτ βλέπουμε μάλιστα να συμπληρώνει τη μπαντα η Ελένη Νότα λόγω απουσίας του ντράμερ. Σε επίπεδο φωνητικών, αν και τα squeels εμένα με βρίσκουν κάπως παγερά αδιάφορη σαν τεχνική, σίγουρα αποδόθηκαν εξαιρετικά, θεωρώ ότι στα screams θα μπορούσε να επέλθει κάποια βελτίωση κυρίως στην αντοχή – καθώς κάποιες φορές αυτά “έσβηναν” μέσα στις κιθάρες.

Εν τέλει όμως παρέδωσαν μια εμφάνιση που ευχαρίστησε τους fans τους και υπήρξαν και μερικά slams από τους πιο “δυνατους” του κοινού. Η εικόνα τους δε, για πολλούς λόγους θυμίζει ΕΚΕΙΝΟ το live video των Harm’s Way από το hate5six και ΕΚΕΙΝΗ τη σελίδα που το “σατιριζει”, πράγμα που όσο γνωρίζω τον τύπο προμοσιον της δουλειάς τους που προτιμούν, μόνο σαν κοπλιμεντο μπορεί να ειπωθεί.

Με λίγα λόγια το καταευχαριστήθηκα το λαηβ, αν και θα προτιμούσα τα συγκροτήματα να έπαιζαν λιιιγο παραπάνω. Αυτό όμως απέχει πολύ από τα βασικά μου παράπονα. Παράπονο ένα. Τι κάνουν όλα αυτά τα παιδιά στην Ελλάδα μη βγάζοντας χρήμα από μερικές εξαιρετικές στο επίπεδο τους δουλειές; Τέτοια πράγματα τώρα που το -core είναι σε μια νέα περίοδο άνθισης, έξω γίνονται ανάρπαστες underground επιτυχίες. Εδώ καθόμαστε και μετράμε κουκιά. Από όσους μερακλήδες ανθρώπους συμμετείχαν σε αυτό το live, ο μόνος που κάνει καριέρα (δικαίως) είναι η Ελένη, κι αυτή δεν είναι καν μόνιμο μέλος μπάντας από αυτές που εμφανίστηκαν. Είναι στ’ αλήθεια, πολύ κρίμα.

Ενα δεύτερο παράπονο που πιθανώς να συμβάλει στο πρώτο, είναι το ποσό εύκολα αλλάζει ο κόσμος αυτής της σκηνής. Υπήρχαν άπειρα συγκροτήματα και “φανς” τη χρυσή εποχή του περίπου 2010, που βλέπαμε σε schoolwave, battle of the bands και λοιπούς θεσμούς ή DIY σκηνικά που τώρα έχουν εξαφανιστεί στο obscurity. Πολύς κόσμος με εξαίρεση ελάχιστους, έχει παρατήσει τη σκηνή κι ενδεχομένως τη μουσική, με αποτέλεσμα να βλέπουμε, κυρίως νέα άτομα στο χώρο, που αυτό φυσικά είναι εξαιρετικό αλλά η απορία μου είναι, οι παλιοί νέοι άνθρωποι, που βρίσκονται και τα παράτησαν όλα; Προφανώς έχω κάποιες προσωπικές απαντήσεις, αλλά κυρίως, εκθέτω τον προβληματισμό μου.

Εύχομαι πάντως σύντομα να έχουμε ξανά τέτοια λαηβ. Κάπως οικογενειακά αλλά με αρκετή προσέλευση κόσμου, και με καλλιτέχνες που το αίμα τους βράζει.

Τελευταία