Αρχική DEPARTISTSΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ 20218+8 Καλύτερες Ταινίες για το 2021

8+8 Καλύτερες Ταινίες για το 2021

31/12/2021

Το 2020 ήταν η πιο περίεργη, κινηματογραφικά και μη, χρονιά της ζωή μας. Πολλές από τις μεγάλες κυκλοφορίες του αναβλήθηκαν λόγω της πανδημίας που (ακόμη) διανύουμε αλλά είχε έναν πρωτοφανή πλούτο σε arthouse και indie επιλογές. Το 2021 ήταν μια άτυπη επιστροφή στην κανονικότητα με κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.

Είδαμε ορισμένες καθαρά streaming κυκλοφορίες που μπορούσαν άνετα να είναι μια πρόταση για προβολή σε κινηματογραφικές αίθουσες όπως το The Tomorrow War. Είδαμε το πείραμα της ταυτόχρονης κυκλοφορίας σε πλατφόρμα αλλά και κινηματογραφικές αίθουσες, το οποίο έφερε ανάμικτα αποτελέσματα. Επιτυχίες της ταυτόχρονης κυκλοφορίας θεωρηθήκαν ταινίες όπως Mortal Kombat, Dune και Black Widow όμως υπήρξαν και ορισμένες καταστροφικές αποτυχίες του συγκεκριμένου μοντέλου όπως το Mulan και The Suicide Squad.

Φυσικά υπήρξαν ορισμένες καθαρά κινηματογραφικές προτάσεις οι οποίες παραδόξως κατόρθωσαν να κυριαρχήσουν στην αγορά. Σε αυτό σημείο έγινε κατανοητό ότι ο κόσμος δεν φοβάται πια τόσο να πάει σινεμά. Μετά από τόσο καιρό δυστυχίας, η αίσθηση της απόδρασης που παρέχει το multiplex ήταν κάτι που όλοι αποζητούσαν.

Το εύρος σε μεγάλες κυκλοφορίες δυστυχώς σήμαινε ότι ορισμένες προτάσεις με μικρότερο θόρυβο γύρω από την ύπαρξη τους θα καταποντίζονταν. Η απληστία δεν ευνοεί μάλλον την δημιουργικότητα. Στο σύνολο του το 2021 όμως αν μη τι άλλο προσέφερε μια διαφοροποίηση όσον αφορά τις νέες κυκλοφορίες και ήταν σίγουρα κάτι το ευχάριστο να έχουμε ξανά την ευκαιρία να βιώσουμε «μεγάλες» ταινίες στην ατμόσφαιρα μιας σκοτεινής αίθουσας.

8. The White Tiger

Απροσδόκητα αστείο και καυστικά ειλικρινές, η τελευταία ταινία του Ramin Bahrani είναι μια εξαιρετική απεικόνιση της ταξικής ανισότητας που μαστίζει τόσο την σύγχρονη Ινδία όσο και τον ευρύτερο μοντέρνο κόσμο. Η ταινία του Bahrani δεν έχει σκοπό να κάνει κήρυγμα στον θεατή παρά να του δώσει μια γερή σφαλιάρα και να του υποδείξει την νοσηρότητα του ανθρωπινού πολιτισμού που σκόπιμα τείνουμε να παραβλέπουμε. Ηγούμενη από ένα απερίγραπτα ταλαντούχο ερμηνευτικό επιτελείο το φιλμ αυτό του Netflix έδινε διαρκείς γροθιές στο στομάχι του θεατή με την ειλικρινής απεικόνιση της περιθωριοποίησης που βρίσκουμε στον καπιταλιστικό κόσμο. Ένα σκληρό, αστείο και απροσδόκητα τρυφερό έργο που δυστυχώς δεν είχε την δημοσιότητα που του άξιζε εξαιτίας της κακής προώθησης των διανομέων. Μην αμελήσετε και παραβλέψετε αυτό το διαμάντι.

7. The Last Duel

Η ταινία του Ridley Scott που αποτέλεσε μια από τις μεγαλύτερες εμπορικές αποτυχίες των πρόσφατων χρόνων είναι ταυτόχρονα η καλύτερη ταινία του Βρετανού σκηνοθέτη την τελευταία δεκαετία. Ο Scott φαίνεται να ξαναβρίσκει εκείνο το πάθος για τον κινηματογράφο που έμοιαζε να απουσιάζει από τα τελευταία έργα του και πλάθει μια άκρως απολαυστική μεσαιωνική εποποιία γεμάτη ίντριγκα που λειτουργεί αριστοτεχνικά και ως ένα δράμα χαρακτήρων που πραγματεύεται ζητήματα επίκαιρα και για την σύγχρονη εποχή με έναν εμπνευσμένο και απίστευτα γοητευτικό τρόπο. Η εισπρακτική του αποτυχία αποτελεί κάτι το θλιβερό και είναι σίγουρο ότι με ένα καλύτερο marketing θα είχαμε μια από τις πιο πολυσυζητημένες ταινίες του έτους.

6. West Side Story

Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων δεν τρέφω ιδιαίτερη αγάπη για το είδος των μιούζικαλ ούτε για το πρότυπο έργο στο όποιο βασίστηκε η συγκεκριμένη ταινία. Όμως αν κάποιος κατόρθωνε να με εντυπωσιάσει με ένα μιούζικαλ τότε αυτός δεν θα μπορούσε να είναι κάποιος άλλος εκτός από τον Stephen Spielberg. Η αγάπη, το πάθος και η χαρά με την όποια διοχετεύει κάθε καρέ η σκηνοθεσία του Spielberg θα συγκινήσει τον οποιονδήποτε, ούσα ως ταινία μια από τις πιο εντυπωσιακές που θα μπορούσε κάποιος να βιώσει σε μια κινηματογραφική αίθουσα.

Το West Side Story ανήκει στο είδος των ταινιών που μας υπενθυμίζουν γιατί το συναίσθημα της κινηματογραφικής αίθουσας είναι κάτι το αναντικατάστατο. Θα μου επιτραπεί να αποφανθώ ότι όντως δεν τις φτιάχνουν έτσι πια.

5. Wild Indian

Το έργο του Lyle Mitchell Corbine Junior είναι μια από τις πιο ψυχοφθόρες αλλά και λυτρωτικές εμπειρίες που έχω βιώσει. Είναι ένα θρίλερ που σκλαβώνει το κοινό και το αναγκάζει να παρακολουθεί κάθε καρέ δίχως να μπορεί να αποστρέψει το βλέμμα του. Το πρωταγωνιστικό δίδυμο αναδεικνύει ίσως τις πιο ρεαλιστικές απεικονίσεις ανθρώπων που η ενοχή έχει «διαλύσει» στην ιστορία του είδους. Ένα εξαιρετικό δραματικό έργο με περισσό βάθος που ίσως να μην έχει την δυνατότητα να θεαθεί παραπάνω από μια φορά εξαιτίας της σκληρότητας του αλλά σίγουρα πρέπει όλοι να δουν έστω και μια φορά.

4. The Card Counter

Μετά το First Reformed, η ρέντα του Paul Schrader συνεχίζεται με αυτή τη μεθοδευμένη ανάλυση θεματικών όπως η ενοχή και η συγχώρεση. Είναι μια οργισμένη μα και τρυφερή απεικόνιση του διαρκούς πόθου να συνδεθούμε συναισθηματικά με κάποιον συνάνθρωπο μας. Ένα έργο που σίγουρα θα βρίσκεται μεταξύ των κορυφαίων του Schrader και είναι μεγάλο κρίμα που δεν έχει αποκτήσει την προσοχή που της αρμόζει. Ο Oscar Isaac δίνει την καλύτερη ερμηνεία της ήδη εντυπωσιακής καριέρας του, όμως το κρυφό ατού της ταινίας είναι η συγκρατημένη μα έντονα συναισθηματική ερμηνεία της κωμικού, Tiffany Haddish. Είναι όμως και η πιο προσβάσιμη ταινία του δημιουργού έχοντας μια αψεγάδιαστα γοργή ροη και μια πλοκή από την όποια το κοινό δεν δύναται να αποσπαστεί.

3. Don’t Look Up

Μια αδυσώπητα αστεία και καυστική εμπειρία αλλά και παράλληλα μια βαθύτατα ανθρώπινη και συγκινητική ιστορία. Ένα έργο πιο επίκαιρο από ποτέ. Ορισμένοι θα τη μισήσουν και άλλοι θα τη λατρέψουν. Αριστούργημα και βέβαιο cult classic για τις γενιές των επόμενων χρόνων. Ο Adam Mckay για άλλη μια φορά επιβεβαιώνει ότι είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες φωνές στον mainstream κινηματογράφο. Είναι πραγματικά κάτι το υπέροχο που ένα project που κάλλιστα θα μπορούσε να είναι μια δίωρη άσκηση της ματαιοδοξίας ενός καλλιτέχνη καταλήγει να είναι κάτι που κατέχει τόση ψυχή.

2. The Green Knight

Τι να πει κανείς για αυτό το αριστούργημα. Καμία πρόταση δεν μπορεί να αποδώσει με επιτυχία τα συναισθήματα και το δέος που σου προκαλεί αυτό το βαθύτατα φιλοσοφικό έπος του David Lowery. Κάθε καρέ αυτού του φιλμ είναι ένας πίνακας. Ένα εικαστικό έργο τέχνης. Όμως ταυτόχρονα πίσω από το οπτικό κάλλος υπάρχει μια ιστορία που αποσυναρμολογεί και συστήνει εκ νέου βασικές πανανθρώπινες αξίες δίχως όμως να μοιάζει ως κάτι το κλισέ ή αφελές. Οποιαδήποτε ταινία που κατορθώνει να δημιουργήσει ισχυρούς διαπληκτισμούς ακόμη και για το ίδιο το νόημα πίσω από το φινάλε της είναι αξιέπαινη και αισθάνομαι πραγματικά τυχερός που είχα την δυνατότητα να βιώσω ένα τέτοιο έργο στο σινεμά, εκεί δηλαδή που αρμόζει να τη βιώσει κανείς.

1. The French Dispatch

Peak cinema. Δίχως υπερβολές.

Σπύρος Ανδριόπουλος

8. Zack Snyder’s Justice League

Ίσως το πιο πολύ-ζητημένο έπος στην ιστορία του κινηματογράφου. Μετά από την τεράστια καμπάνια #ReleaseTheSnyderCut, το 2021 και για να ενισχύσει το HBO Max, η Warner μας έκανε την χάρη. Η αναμονή άξιζε καθώς όχι απλά είχαμε την καλύτερη ταινία του DCEU μέχρι στιγμής αλλά και την καλύτερη ταινία του Snyder εν γένει. Έγραψα αναλυτικά τις σκέψεις μου όταν βγήκε και το μόνο που θα πω εδώ είναι πως αποτελεί μια ταινία που ανέβηκε στη συνείδηση μου απ’ όταν βγήκε.

Θα μπορούσε να είναι το Father ή το Nomadland σε αυτή τη θέση της λίστας αλλά το ZSJL είναι η ταινία που πατάει πραγματικά πάνω στο προσωπικό μου γούστο και μία ταινία που σίγουρα θα ξαναδώ αρκετές φορές μέσα στα χρόνια. Ήταν και μια ευκαιρία για να εξετάσω όλη την φιλμογραφία του δημιουργού πριν την κυκλοφορία του Army Of The Dead. Την λες και χρονιά του Zack Snyder την φετινή.

7. 18

Η έκπληξη της χρονιάς, βασικώς επειδή δεν είδα άλλες ελληνικές μεγάλου μήκους φέτος. Πέρσι μ’ απασχόλησαν πολύ ελληνικές ταινίες όπως το Digger, το Πρόστιμο, το Δεν Θέλω Να Γίνω Δυσάρεστος και κυρίως η Μπαλάντα Της Τρύπιας Καρδιάς, έτσι όταν αποφασίσαμε να καλύψουμε το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με τρεις προτάσεις, κάπως αυθαίρετα επέλεξα μια ελληνική ταινία.

Σίγουρα δεν απογοητεύτηκα, το ακριβώς αντίθετο, ανακαλύπτοντας ένα πολύ ρεαλιστικό πορτραίτο της περσινής μας χρονιάς μέσα από τα ματιά του Βασίλη Δούβλη. Η χρόνια μισαλλοδοξία της Αθηναϊκής κοινωνίας στο αυγό του φιδιού που σκάει βγάζοντας νεό-ναζί εφήβους με φόντο τον ιό με τον οποίον είμαστε αναγκασμένοι να συνεχίσουμε τις ζωές μας. Εξίσου σκληρή στις δραματουργικές κορυφές της όσο και τρυφερή στις όμορφες στιγμές της, το 18 είναι η καλύτερη αποτύπωση της Αθήνας που έχω δει τα τελευταία χρόνια. Μια Αθήνα που λατρεύω αλλά κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί και τις παθογένειες της. Τουλάχιστον με ταινίες σαν του Δούβλη, μπορούμε να προβληματιστούμε προσγειωμένα, χωρίς περιττούς διδακτισμούς.

6. Wheel Of Fortune And Fantasy

Η μεγάλου μήκους που απόλαυσα στην πέμπτη ημέρα μου, των Νυχτών Πρεμιέρας αποτέλεσε κι αυτή μια έκπληξη. Η περιγραφή στο πρόγραμμα που έγραφε για ερωτικά τρίγωνα με προετοίμαζε για κάτι πιο edgy αλλά εδώ έλαμψε η απλότητα. Μετρημένη κι υπολογισμένη σκηνοθεσία αλλά μέγιστη διαλεκτικότητα, αποκαλύπτουν τρεις μικρές ανθρώπινες ιστορίες στην σύγχρονη Ιαπωνία. Με βάση τον έρωτα και μ’ ελαφρώς αναπάντεχες τροπές, τρεις ιστορίες που ζέσταναν το μέσα μου, με συγκίνησαν και μ’ έκαναν να γελάσω. Μια ταινία που είδα δύο φορές καθώς έπρεπε να την δείξω και στην μητέρα μου κι ο Hamaguchi ένας σκηνοθέτης που ανακάλυψα και σίγουρα θα μελετήσω διεξοδικά από ‘δω και πέρα.

5. Another Round (Druk)

Η ταινία που, περισσότερο από κάθε άλλη, πάτησε πάνω στην προσωπική μου φιλοσοφία. Η ταινία που κέρδισε το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας κι υπάρχει εδώ καθώς βγήκε στις ελληνικές αίθουσες αυτή τη χρονιά. Όπως είπε κι ο Alejandro Jodorowsky στην τελευταία του ταινία, Poetia Sin Fin, «το νόημα της ζωής είναι να την ζήσεις». Παρά τα οικογενειακά και εργασιακά προβλήματα, προσωπικές κατρακύλες και θανατικά, είμαστε όλοι ευλογημένοι και καταδικασμένοι να συνεχίζουμε. Μέσα σ’ αυτό είναι κι όλες οι απολαύσεις που μας κάνουν στην βάση μας ανθρώπους, η ουσία κι ο ορισμό μας, όπως έγραψα και στην πλήρη κριτική μου.

4. The Suicide Squad

Δεν είναι δυνατόν να καλύψουμε όλες τις ταινίες μέσα σε μια χρονιά και το τραυματικό καλοκαίρι που περάσαμε όλοι, μ’ απέτρεψε από μια πλήρη κριτική του τελευταίου και καλύτερου πονήματος του James Gunn. Δεν μπορώ όμως τώρα, φτάνοντας στην αποτίμηση της χρονιάς, να αρνηθώ την ποιότητα του. Διασκέδασα και συγκινήθηκα μέσα από την πιο συναρπαστική ταινία με υπερήρωες εδώ και αρκετά χρόνια. Είναι ίσως κι η χρονιά της DC μ’ αυτήν και το Justice League.

Ο συνδυασμός κάφρικου χιούμορ, ακραίας βίας αλλά και της τρυφερότητας στην εξερεύνηση των family issues και της γενικότερης ανθρωπιάς που κρύβονται μέσα στους αταίριαστους, χειρότερους εγκληματίες που σώζουν την ημέρα, ήταν για μένα η πιο εύκολη θέαση της χρονιάς. Ένα καταστάλαγμα ανάμεσα στις δύο περιόδους του δημιουργού αντίστοιχο με αυτό που θα βρείτε στην κορυφή της λίστας.

3. The Worst Person In The World

Μία από τις λίγες ταινίες της λίστας που θα ήθελα να έχω φτιάξει εγώ καθώς έχει μια αξιοζήλευτη σκηνοθεσία που τσιμπάει τις νευρώσεις μου. Η μεγαλύτερη τιμή που μπορώ να δώσω σε μια ταινία κι ο Joachim Trier ένας αξιοσημείωτος δημιουργός που ανακάλυψα σ’ αυτή του την ταινία αλλά πλέον θέλω να δω όλο το έργο του. Ένα τρυφερό πορτραίτο θηλυκότητας, που καταφέρνει να δώσει μια ευρεία οπτική της σύγχρονης κοινωνίας και της ζωής εν γένει, χωρίς να ξεχνάει να διασκεδάσει αλλά ακόμα και να βουτήξει στον πόνο πάντα όμως με παιχνιδιάρικο όσο και αιχμηρό τρόπο. Εύκολα η καλύτερη ταινία που είδα στις φετινές Νύχτες Πρεμιέρας κι απ’ τις ταινίες που με κάνουν πιστεύω πως η διεθνής παραγωγή τα πάει μια χαρά.

2. Dune

Ήταν η πιο αναμενόμενη ταινία της χρονιάς. Ήταν και μέχρι σχεδόν το τέλος της χρονιάς η κορυφαία ταινία για μένα. Πιθανότατα το μεγαλύτερο έπος που φτιάχτηκε ποτέ για την κινηματογραφική οθόνη. Ένα τιτάνιο αλλά πλήρως επιτυχημένο πλέον στοίχημα. Ο κλήρος έπεσε στον Κώστα, να γράψει την αναλυτική κριτική και κάθε λέξη του με βρίσκει απολύτως σύμφωνο.

Εκεί που απέτυχαν οι Jodorowsky και Lynch ο Villeneuve μεγαλουργεί, φτιάχνοντας τον κατεξοχήν σύγχρονο κινηματογραφικό μύθο πατώντας σε έναν από τους μεγαλύτερους λογοτεχνικούς μύθους. Το πετυχαίνει αυτό μένοντας συνεπής πρώτα απ’ όλα στην προσωπική του γραφή, βάζοντας το επόμενο κομψοτέχνημα στην πολύ ισχυρή oeuvre του. Για μένα πιθανότατα η καλύτερη ταινία του μέχρι στιγμής, που ελπίζουμε να ξεπεραστεί από το sequel που ευτυχώς θα έρθει λόγω της εμπορικής επιτυχίας του πρώτου μέρους. Μια ταινία που άμα χάσατε στα σινεμά πρέπει τουλάχιστον να βρείτε ένα προβολικό κι ένα κορυφαίο ηχητικό σύστημα για να την απολαύσετε σ’ όλο το μεγαλείο της.

1.Don’t Look Up

Δεν μπορούσα να αρνηθώ κάτι τόσο μεγαλύτερο απ’ οτιδήποτε ανθρώπινο όπως το Dune σαν κορυφή της χρονιάς αλλά δεν μπορώ να αρνηθώ και κάτι τόσο απόλυτα ανθρώπινο όπως το Don’t Look Up για να το ξεπεράσει. Χωρίς την παραμικρή αμφιβολία η καλύτερη ταινία του Adam Mckay κι η καλύτερη της χρονιάς για μένα. Εξέθεσα όλο το εύρος των σκέψεων μου στην κριτική μου, για μια ταινία που απλά πρέπει να δείτε.

Τα τελευταία τουλάχιστον πέντε χρόνια, ζούμε μια παγκόσμια συνθήκη που με κάθε τρόπο διαρκώς τεντώνεται. Το τέλος είναι κοντά. Ο McKay φέρνοντας το πιο κοντά από ποτέ μ’ έναν φανταστικό κομήτη, καταφέρνει να αποδομήσει την πραγματικότητα μας με τρόπο σπαρακτικό αλλά εξίσου γλυκό και με κύρια του επιδίωξη να μας κάνει να γελάσουμε με την τελολογική μας συνθήκη. Αυτή είναι η καλύτερη τέχνη που μπορούμε να έχουμε, αυτή είναι η τέχνη που πάντα μου άρεσε, αυτή είναι η τέχνη στην οποία μπορούμε να ελπίζουμε όσο ο κόσμος καίγεται.

Στέφανος Κ. Αρταβάνης

Τελευταία