Αρχική POP CULTURETHOUGHT BALLOONSThought Balloons: Κύριε Queen χρειάζεται να παλέψετε για όσα έχετε

Thought Balloons: Κύριε Queen χρειάζεται να παλέψετε για όσα έχετε

Στο μακρινό 2014 η mainstream geek culture ήταν ένα διαφορετικό περιβάλλον. Κινηματογραφικά η Marvel κυριαρχούσε (όπως και τώρα) ενώ η αντίπαλη DC βρίσκονταν μόνον στις απαρχές του αποτυχημένου όπως απεδείχθη εγχειρήματος του DCEU. Τηλεοπτικά οι σειρές της συνεργασίας Marvel/ Netflix δεν είχαν ακόμη κυριαρχήσει στο streaming, το Disney+ δεν υπήρξε ούτε ως ιδέα, και η μόνη τηλεοπτική παρουσία του «Οίκου των Ιδεών» ήταν το τραγικά υποτιμημένο Agents of SHIELD.

Αντιθέτως στο τηλεοπτικό χάρτη η DC είχε το μονοπώλιο. Περά από τις επιτυχίες των Lucifer και Gotham είχε ήδη εγκαθιδρύσει ένα μικρό μα ισχυρό (και αγαπητό έως τότε) τηλεοπτικό σύμπαν εμπνευσμένο από τα κόμικς της εταιρείας στο δίκτυο του CW που κάποτε είχε στεγάσει το Smallville.Η αρχή όλου αυτού ήταν το Arrow. Πολλά μπορούν να ειπωθούν για το Arrow και την τρομερά ασυνεπή ποιότητα του ανά σαιζόν. Δεν υπάρχει όμως λόγος. Το 2014 το Arrow ήταν στο επίκεντρο της κόμικς κουλτούρας. Το ίδιο δεν ίσχυε για τον χαρακτήρα στα κόμικς.

Ο Green Arrow ήταν ανέκαθεν μια niche ιδέα. Ένας τοξότης/ μασκοφόρος εκδικητής που ζούσε δεύτερη ζωή ως δισεκατομμυριούχος με σοσιαλιστικές ιδέες και αξίες. Ο ήρωας αρκετές φορές θύμιζε μια φθηνή μίμηση του Batman μόνο στο πιο ανάλαφρο αφού διακρίνονταν για μια καυστική αίσθηση του χιούμορ. Πολλοί προσπάθησαν να βρουν την χρυσή τομή όσον αφορά τον χαρακτήρα. Μερικοί τα κατάφεραν, άλλοι όχι. Με την αυγή της δεκαετίας του 2010 έγινε ότι κατανοητό ότι οι καλές ιδέες όσον αφορά τον Oliver Queen είχαν εξαϋλωθεί προ πολλού. Οι διάφορες απόπειρες για επανεκκίνηση του χαρακτήρα σε κάποια φάση έβρισκαν τραγικό «θάνατο» εξαιτίας των τρομερά χαμηλών πωλήσεων. Μέχρι που η DC προσέλαβε τον Jeff Lemire τον δημιουργό του indie έργου Sweet Tooth να δώσει μια νέα πνοή σε έναν παγιωμένο μαχητή του εγκλήματος. Και με την βοήθεια του Andrea Sorrentino έπλασαν ίσως την απόλυτη ιστορία του ήρωα.

Όπως ο Frank Miller και ο Dave Mazzuchelli στο Daredevil: Born Again οι δυο καλλιτέχνες επιδίωξαν την αποδόμηση του Oliver Queen. Στις σελίδες του 4ου τόμου του Green Arrow με τον υπότιτλο The Kill Machine παρακολουθούμε την απόλυτη καταστροφή του μασκοφόρου πολεμιστή. Κατηγορείται για ένα έγκλημα που δε διέπραξε, δεν έχει ούτε δολάριο από τον αμύθητο πλούτο του, οι συνεργάτες του είναι νεκροί, δεν έχει τον εξοπλισμό του και τον καταδιώκει ένας δολοφόνος που τυγχάνει να είναι μέλος ενός μυστηριώδους συνδικάτου το όποιο έχει ένα ειδικό ενδιαφέρον για την μοίρα του Queen. Έτσι με την βοήθεια ενός incel και νευρωτικού hacker πρέπει να βρει την αλήθεια πίσω από όλα και κυρίως να επιβιώσει.

Ο Lemire αποσκοπεί στο να προκαλέσει την νόηση γύρω από τον πρωταγωνιστή του. Να τον αποσυνθέσει και να αναδείξει το τι τον καθιστά ξεχωριστό και να καταδείξει την φαυλότητα του. Πως κηρύσσεις ότι πολεμάς για τους αδύναμους και φτωχούς, τους περιθωριακούς αυτού του κόσμου όταν είσαι γεννημένος μέσα στα πλούτη και δεν έχεις ζήσει στην ματαιότητα της βιοπάλης; Ο Queen μαθαίνει εξαρχής το πώς να είναι κάποιος. Μόνο όταν στερείται τα πάντα συνειδητοποιεί ότι είχε αφομοιωθεί από την άνεση της ζωής του. Αν θέλει όντως να κάνει την διαφορά χρειάζεται να αγωνιστεί. Χρειάζεται να μάθει το πώς είναι να έχεις μόνο λίγα πράγματα στην διάθεση σου και να συνεχίζεις να προσπαθείς να κανείς την διαφορά ακόμη και όταν όλα είναι κατά σου.

Ταυτόχρονα όμως έχουμε και μια αφήγηση που πλέκει με μαεστρία μια πλειάδα διαφορετικών genres. Είναι αξιοθαύμαστο το πώς συνδυάζει τα ειδή του τρόμου, της δράσης, του μυστηρίου και της περιπέτειας στα πρότυπα του Indiana Jones. Σε κανένα σημείο της πλοκής δεν μπορεί ο αναγνώστης να προβλέψει τι θα επακολουθήσει. Ο Lemire ανανεώνει την ήδη θεμελιωμένη μυθολογία του Green Arrow ενώ παράλληλα κάνει νέες γοητευτικές προσθήκες. Δεν δύναται κάποιος να εγκωμιάσει όμως το στόρι του The Kill Machine δίχως να αποκαλύψει σημαντικές πτυχές της πλοκής όποτε καλύτερα να παραμείνουμε στην προτροπή ότι ως σύνολο ανταμείβει και με το παραπάνω την υπομονή του αναγνώστη.

Όμως μια τέτοια ιδέα δεν θα ήταν ολοκληρωμένη δίχως έναν ταλαντούχο σχεδιαστή. Και ο Andrea Sorrentino είναι ένας σπουδαίος δημιουργός. Τα ρεαλιστικά του σχέδια σε συνδυασμό με το εξαιρετικά στυλιζαρισμένο χρωματισμό και τρόπο σύνθεσης των καρέ αιχμαλωτίζουν το μάτι του κοινού ευθύς. Οι μικρές δόσεις σουρεαλισμού που ανά τακτά χρονικά διαστήματα προσδίδει σε διάφορες σεκάνς είναι σίγουρο ότι θα συγκινήσουν. Η συνολική δουλειά του Sorrentino σίγουρα αποτελεί ένα από τα καλύτερα δείγματα κόμικς σχεδίου τα τελευταία 30 χρόνια.

Το The Kill Machine είναι αυτό ακριβώς που χρειάζονταν ο χαρακτήρας αλλά και το φανατικό κοινό του. Είναι ένα μάθημα στο πώς να κτίζεις μια φιλόδοξη ιστορία δράσης και να ξεδιπλώνεις νέα στοιχεία γύρω από έναν ήρωα που μετρά κάτι παραπάνω από μισό αιώνα ύπαρξης στην ποπ κουλτούρα. Σίγουρα ένα από τα καλύτερα δημιουργήματα της mainstream σκηνής της ενάτης τέχνης. Ένα κομψό και ολοκληρωμένο αριστοτέχνημα.

Τελευταία