Αρχική POP CULTURETHOUGHT BALLOONSThought Balloons: Η σφαγή των αθάνατων είναι ένα εύλογο εγχείρημα

Thought Balloons: Η σφαγή των αθάνατων είναι ένα εύλογο εγχείρημα

O Jason Aaron αποτελεί δίχως καμία αμφιβολία έναν από τους σημαντικότερους δημιουργούς της 7ης τέχνης στο σήμερα. Γεννημένος και γαλουχημένος στην ζέστη και στον αδυσώπητο καθωσπρεπισμό του Αμερικανικού νότου, ο Aaron από τις απαρχές της ζωής του εντρύφησε στις χριστιανικές διδαχές όντας γόνος μιας οικογένειας Βαπτιστών. Στην μετέπειτα ζωή του φέρεται να απέρριψε την ιδέα της ύπαρξης μιας ανώτερης δύναμης δίχως αυτό να σημαίνει ότι η πίστη στην οποία μεγάλωσε αλλά και γενικότερα η ιδέα της πίστης σταμάτησε να τον γοητεύει. Με έναν διεστραμμένο σχεδόν τρόπο του έγινε πιο ελκυστική. Αν μη τι άλλο βλέποντας τα έργα του όπως το Southern Bastards, Scalped, The Goddamned ανακαλύπτουμε ότι διαπνέονται από μια καυστική βλασφημία και έναν παραδόξως συγκρατημένο μηδενισμό. Ταυτόχρονα εντοπίζεται και μια τρυφερότητα όσον αφορά το ζήτημα της ίδιας της ιδέας της θρησκείας. Σε αυτό το σημείο πρέπει να αναφέρω ότι αισθάνομαι μια κάποια σύνδεση με τον γνωστό σεναριογράφο.

Όντας γεννημένος στον οίκο μιας βαθύτατα θρησκευόμενης αλλοδαπής, στην εφηβεία μου απέρριψα τον θεϊσμό και απέκτησα μάλλον έναν αγνωστικιστικό τρόπο αντίληψης. Ωστόσο μια τραυματική εμπειρία με κάποιον τρόπο με επανατοποθέτησε στο μονοπάτι της πίστης. Αν και διαφοροποιούμαι αρκετά στο τελευταίο σκέλος μπόρα να κατανοήσω αυτή την εσωτερική διαμάχη περί πίστεως σε μια ανώτερη δύναμη που διακατέχει τον δημιουργό και το έργο του. Πως μπορείς να διατηρήσεις την πίστη σου σε έναν ανώτερο προστάτη που φροντίζει για την ισορροπία όλων των εκφάνσεων αυτού που αποκαλούμε ζωή όταν γύρω λαμβάνουν χώρα ανείπωτες φρικαλεότητες. Γιατί αυτή η δύναμη όσο καλοκάγαθη κι αν είναι δεν έχει φροντίσει για την εξάλειψη όλων αυτών των παραγόντων που διαφθείρουν και στρεβλώνουν την πλάση δημιουργώντας εκτρώματα. Η δική μου απάντηση σε αυτό το ερώτημα μάλλον είναι ανιαρή για εσάς που διαβάζετε το κείμενο αυτό. Αλλωστε δεν έχει και μεγάλη σημασία. Η απάντηση όμως του Aaron έχει όμως ύψιστη σημασία όσον αφορά την κατανόηση του έργου του και κυρίως την κατανόηση των πρώτων δυο τόμων του επικού του run πάνω στον χαρακτήρα του Thor, του θρυλικού βικινγκ υπέρ-ήρωα από έναν μακρινό κόσμο που ενδέχεται να είναι ένας θεός. Όχι με την βιβλική έννοια του όρου αλλά φυσικά τη μυθολογική.

Η δουλειά του Αμερικανού δημιουργού όσον αφορά τα υπέρ-ηρωικά κόμικς έως ότου αναλάβει τον Thor χαρακτηρίζονταν από μια τάση να αναλαμβάνει την σκιαγράφηση κυρίως αντιηρώων όπως Wolverine, Punisher, Ghost Rider μεταξύ άλλων. Βρήκε τον τρόπο να διατηρήσει ανέπαφη αλλά και να μελετήσει περαιτέρω την γοητευτικά πεπερασμένη «παραδοσιακή» αρρενωπότητα των ηρώων του και ταυτόχρονα να αποσυνθέσει και να καταδείξει τις φαυλότητες της σκληροτράχηλης μα και κλισέ προσωπικότητας του καθενός. Οι ήρωες του είναι ξεκάθαρα macho στα πρότυπα του Βρωμικου Χαρρυ με ισχυρές δόσεις της τραγικότητας ενός Μακβεθ. Ως συγγραφέας έχει την κάθε διάθεση να δείξει εις το έπακρον το coolness των πρωταγωνιστών του αλλά και να σατιρίσει την αντιμετώπιση τους όσον αφορά τα νέα δεδομένα που έχει στήσει μια προοδευτικά σύγχρονη κοινωνία όπως η δική μας. Όμως όπως ειπώθηκε οι κύριοι παραπάνω δεν αποτελούν ξεκάθαρα ηρωικές φιγούρες και επιλέγουν να βαδίζουν μια γραμμή γκρίζα που ενδεχομένως να μαυρίζει ανά στιγμές. Ένας ξανθομάλλης μπεκρής με μαγικό σφυρί σίγουρα δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στα πρότυπα αυτά. Όμως εδώ έγκειται η ευφυΐα του όλου εγχειρήματος.

Ο Thor, ο υπέρ-ήρωας για τον Aaron είναι όντως ένας αγνός και καλοκάγαθος ξανθός γίγας. Θέλει να αποκαταστήσει την τάξη εκεί όπου διαπράττεται αδικία κατά των αδυνάμων. Η υστεροφημία δεν είναι κάτι που ο ίδιος επιδιώκει. Προτίμα να επιλύει το οποιοδήποτε πρόβλημα πρώτα με τον λόγο και τείνει να χρησιμοποιεί πολύ περισσότερο τον νου του και την σοφία των χιλιάδων χρόνων που έχει αποκομίσει. Η ζοφερή του όμως πλευρά είναι κάτι το εξίσου γοητευτικό και αινιγματικό. Βλέπουμε την ατσάλινη και γεμάτη πυγμή προσωπικότητα του να δοκιμάζεται. Η θέληση του και το πείσμα του ουκ ολίγες φορές υποχωρούν κάτω από το βάρος των ενοχών του. Ενοχές που οφείλονται σε σφάλματα του μακρινού παρελθόντος του. Ο αθάνατος πρίγκιπας ενός άλλου κόσμου μακρινού, αναδεικνύει την έμφυτη ανθρωπιά του με το να ξετυλίγει τόσο στον αναγνώστη όσο και στους υπόλοιπους χαρακτήρες τα ψεγάδια και τα κόμπλεξ που κουβαλά.

Παράλληλα μέσα στην αφήγηση γνωρίζουμε άλλους δυο χαρακτήρες. Έναν νεαρό πολεμιστή, τον Thor του μακρινού παρελθόντος. Ενός αλαζονικού αγοριού, αναξίου ακόμη της δυνατότητας να κραδαίνει το μαγικό σφυρί, του οποίου το θάρρος ακροβατεί μεταξύ της υπεροψίας και της απλής βλακείας. Είναι μια θεότητα που δεν νοιάζεται πραγματικά για τους θνητούς και παρακινείται αποκλειστικά από τον εγωισμό του και την ακόρεστη δίψα για δόξα και μεγαλεία. Γνωρίζουμε όμως και την μελλοντική εκδοχή του ήρωα. Ενός ισχυρού μα και ευάλωτου ηλικιωμένου βασιλιά του οποίου τα φαντάσματα του παρελθόντος αποτελούν την μοναδική παρέα. Το μόνο που επιζητεί είναι ένας ένδοξος θάνατος. Ένα τέλος σε μια επίπονη ύπαρξη. Ένα αξιοπρεπές τέλος που ίσως οδηγήσει στην απάλειψη των εγκλημάτων που διέπραξε ως νεανίας. Μια θεότητα κυνική μα σοφή. Ένας άρχοντας δίχως κάποιον να κυβερνήσει ή να προστατέψει. Κάποιος που έχει χάσει την ελπίδα και δεν πιστεύει ότι η ιδέα της σωτηρίας είναι κάτι παραπάνω από ένα παρωχημένο αστείο.

Κοινός παρανομαστής μεταξύ των τριών είναι ο Gorr. O Gorr θέλει απλά να σκοτώσει όλους τους θεούς της πλάσης. Τα κίνητρα του αν και δικαιολογημένα δεν έχουν μεγάλη σημασία. Σημασία έχει μόνο η αποστολή. Η χαρά και η ηδονή του να δολοφονεί με εφευρετικούς και απίστευτα βίαιους τρόπους διάφορα αθάνατα όντα είναι αυτό που τον καθιστά αυτό που είναι. Έναν εύγλωττο χασάπη που τόλμησε να κοιτάξει στον ουρανό και σε όσους τον δυναστεύουν και να βρυχηθεί κατάρες. Το μίσος του για τον ήρωα μας οριακά μόνο δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια αγάπη. Θέλει να πραγματώσει το όραμα του. Και θέλει τον Thor να το θαυμάσει.

Ο Gorr ως ενός σημείου είναι ο Aaron. Είναι το αίσθημα της απογοήτευσης με την ιδέα της απουσίας ανώτερων δυνάμεων σε συνδυασμό με την οργή και το μίσος που δημιουργεί η αναγνώριση του γεγονότος ότι είμαστε στην τελική ανήμποροι. Ότι δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι με την δυστυχία από την οποία υποφέρουμε κατά όλη την διάρκεια του βίου μας. Μπορούμε είτε να την αποδεχτούμε είτε να την αρνηθούμε. Αλλά στο τέλος της ημέρας μένει μόνο ο εαυτός μας και ο πόνος μας. Και σύντομα αυτό το σκοτάδι της απόγνωσης και του μένους μπορεί απλά να μας καταπιεί έως ότου να θυμίζουμε κάτι το διαφορετικό. Ένα φάντασμα του ποιοι ήμασταν. Για αυτό όμως και χρειαζόμαστε τον “Thor” . Χρειαζόμαστε κάποια ελπίδα. Έναν αντίλογο στον κυνισμό μας.

Όμως το Thor: The God Butcher και η συνεχεία του Godbomb δεν είναι ένα σπουδαίο κόμικ μόνο εξαιτίας του βάθους και της φιλοδοξίας με την οποία πραγματεύεται περιπλοκές θεματικές. Είναι μια απίστευτη ιστορία γιατί πέραν από μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα σύγκρουση προσφέρει και μια αφήγηση γεμάτη μυστήριο και εντυπωσιακή δράση. Γινόμαστε μάρτυρες ορισμών απερίγραπτα επικών μαχών. Σεκάνς δράσης που διακρίνονται για την ομορφιά τους αλλά και τη ωμη βία που παρουσιάζουν. O Esad Ribic σε κάθε σελίδα ξεπερνά τον εαυτό του και προσφέρει απλόχερα έναν οπτικό οργασμό. Από τον τρόπο που πλάθει τους ήρωες του θυμίζοντας πίνακα του Frazetta μέχρι εκείνα τα πανέμορφα και μεγαλόπρεπη καρέ όπου βλέπουμε κάποιον εξωγήινο κόσμο, η δουλειά του Ribic εδώ είναι ένα εικαστικό αριστούργημα.

Το εναρκτήριο κεφάλαιο του run του Jason Aaron στον χαρακτήρα είναι ένα έπος γεμάτο χιούμορ και θέαμα που κατορθώνει παράλληλα να αναδείξει μια τρυφερή μα και ειλικρινής μελέτη της πίστης. Είναι αξιοθαύμαστο το πως δημιουργεί ως συγγραφέας ένα έργο το οποίο είναι βαθύτατα προσωπικό άσχετα με το γεγονός ότι έχει ως πρωταγωνιστή έναν Βίκινγκ με υπερφυσικές δυνάμεις. Όμως ακόμη και αν δεν σας γοητεύει κάτι τέτοιο, τότε επιβάλλεται να αφιερώσετε χρόνο από την ζωή σας στο να γίνετε μάρτυρες ενός άκρως απολαυστικού ταξιδίου σε μυθικά βασίλεια και να γίνεται μάρτυρες των τιτάνιων συγκρούσεων που με τόσο μεράκι δημιουργεί η πένα του Ribic.

Τελευταία