Infected Rain - Ecdysis

Το όχι και τόσο μακρινό 2017 οι Μολδαβοί φίλοι μας Infected Rain είχαν κυκλοφορήσει το τίμιο album με τίτλο "86". Ένα συμπαθέστατο εγχείρημα με ξεκάθαρες μελωδίες, ωραίο ξύλο, όμορφα και περίτεχνα τοποθετημένα ηλεκτρονικά σημεία και δύο κομματάρες το "Orphan Soul" και το "Mold". Ένας τίμιος Metalcore δίσκος. Δεν είναι το αριστούργημα που πρέπει να υπάρχει σε κάθε δισκοθήκη που δεν έχουμε γιατί πλέον είμαστε φλώροι και όλα είναι ψηφιακά, αλλά είναι μία προσπάθεια που σε κάνει να πεις "Αυτοί αξίζουν μια ευκαιρία".

2019 τους ξαναδίνεις ευκαιρία και ακούς τον δίσκο "Endorphin", στον οποίο βρίσκεις περισσότερο πειραματισμό από ότι ουσία. Σε όλο τον δίσκο δείχνουν σαν να μην υπάρχει τίποτα ξεκάθαρο στο κεφάλι τους. Τα Clean Vocals δεν κολλάνε με τα screams, τα ηλεκτρόνια τους μέρη ακούγονται σαν άτοπα μπλιμπλίκια και η ξεκάθαρες μελωδίες έχουν πάει περίπατο. Παρόλα αυτά δεν είναι και για πέταμα, βλέπεις μια προσπάθεια. Μπορεί να μην ενθουσιάζει, αλλά βλέπεις πως προσπάθησαν να το πάνε κάπου αλλού. Μεγάλο Κρίμα αν ρωτάτε εμένα, κυρίως γιατί το "86" ήταν κλάσεις ανώτερο. Πραγματικά νομίζεις πως ακούς άλλη μπάντα. Το μόνο τραγούδι σε όλο το δίσκο που λες "οκ, εδώ κάτι πάει να γίνει..." είναι το "Black Gold", που προσωπικά το βρήκα κάτι λίγο καλύτερο από "meh..."

Εν πάση περιπτώσει, φτάνεις σε αυτό το σημείο που από την μία σκέφτεσαι πως το ταβάνι τους είναι το "86" και από την άλλη πως κάθε πειραματισμός έχει τα ρίσκα του, έπαιξαν και έχασαν, θα ανασυγκροτηθούν, θα βρουν το μονοπάτι τους και θα γράψουν κάτι καλύτερο ή εφάμιλλης αξίας. Δεν μπορεί, κοτζαμ δισκάρα μας χάρισαν. Με αυτή την ελπίδα ζήτησα (ο δόλιος) με χαρά να αναλάβω την ακρόαση του νέου τους album με τίτλο "Ecdysis" που κυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες και το μόνο συναίσθημα που μου προκάλεσε ήταν απογοήτευση. Πραγματικά δεν περίμενα η πρώτη μου ανάθεση για το 2022 να είναι τόσο μεγάλη αγγαρεία που θα έπρεπε να σπάσω ένα δίσκο 54 λεπτών σε 6-7 ακροάσεις για να καταφέρω με το ζόρι να τον ακούσω συνολικά τρεις φορές.

Πραγματικά γράψανε τον δίσκο σα να είπαν "παιδιά πολύ καλό το Endorphin αλλά για να φτάσουμε τα επίπεδα του καλύτερου μας album μέχρι τώρα πρέπει να πειραματιστούμε ακόμα περισσότερο, χωρίς καμία συνοχή, με πολλές άκυρες ιδέες, clean vocals που δεν ταιριάζουν με τα screams και τούμπαλιν, synth και electronic parts τοποθετημένα όπου μας έρθει και άπειρο overplay... Εποχή θα αφήσουμε, να μου το θυμηθείτε…" Το μόνο πραγματικά αξιέπαινο στον δίσκο είναι που κατάφεραν σε μια Heavy μουσική με Synths και άπειρα ηλεκτρονικά στοιχεία να μην έχεις διάθεση για Headbanging και ταυτόχρονα να μην μπορείς να χορέψεις.

Νομίζω πως τα μόνα δύο τραγούδια που σώζονται είναι το "The Realm of Chaos" και το "Fighter". Το πρώτο αρκετά descent, στο δεύτερο απλά δεν θέλεις να βγάλεις τα αυτιά σου από την ρίζα. Γενικά έχω πολλές διαφωνίες με τον τρόπο που χειρίζονται τις εναλλαγές τους. Αρκεί να ακούσετε το "November" που ξεκινάει σαν psychedelic κομμάτι, συνεχίζεται σε κάτι σαν dark electro, μετά το πάνε σε ατμόσφαιρα με clean vocals, μετά έχει λίγο ξέσπασμα και μετά… Τέλος πάντων! Με απλά λόγια all you can eat buffet των 8 ευρώ συν κρασί και όποιος έρθει.

Μπορεί να είμαι υπερβολικός. Μπορεί να γέρασα και να μην αντιλαμβάνομαι την "καινούρια" μουσική. Χίλια δυο μπορεί.. Στην τελική δεν γίνεται να αρέσουν σε όλους τα πάντα. Περισσότερες ακροάσεις πάντως δεν ήθελε... Αποψη μου είναι πως το να ακούσουμε κάτι περισσότερες φορές βοηθά μόνο στην περίπτωση που το έργο έχει layers τα οποία πρέπει να εξερευνήσουμε. Συνθετικό βάθος ρε παιδάκι μου. Ο τελευταίος δίσκος των Mastodon είναι ένα τέτοιο παράδειγμα. Ο τελευταίος δίσκος των Gojira το ίδιο. Θες να πιάσω τους Tool; Θες τους Porcupine Tree; Θέλετε να αφήσουμε την Metal; Θέλετε να σας μιλήσω για αληθινή psychedelic μουσική; Για Ananda Shake; Για Talamasca; Θέλετε να πάμε στην pop; Να μιλήσουμε για τον Prince; ή Sting; Μην το πλατιάζουμε, πιστεύω καταλάβατε όλοι τι εννοώ. Εν κατακλείδι δίσκος "Metalcore" μουσικής που δεν βρίσκω κάπου να πατήσω με την πρώτη ακρόαση, δεν μπορεί να μου ταιριάξει. Σχεδόν μία ώρα μουσικής και δεν μου βγήκε η ανάγκη να κοπανηθώ μια φορά. Μα ούτε μία;

Θεωρώ πως ο δίσκος είναι κουραστικός μέχρι αηδίας και δεν αξίζει καθόλου τον χρόνο σας αν δεν είστε άρρωστος φανατικός του είδους, που ανάθεμα και αν παίζουν ένα είδος. Είναι από αυτές τις περιπτώσεις που τα 54 λεπτά είναι πολλά. Ναι οκ, η παραγωγή του δεν είναι κακή και ίσως κάποιοι βρείτε ενδιαφέρον σε 1-2 ακόμη κομμάτια όπως το "Longing". Εγώ, σας ευχαριστώ πολύ αλλά δεν θα ξαναπαρω ποτέ. Αρκετούς Infected Rain άκουσα για το υπόλοιπο της ζωής μου. Να είναι καλά και αυτοί και οι Fans τους.

Rating: 

 3


Εταιρεία: Napalm Records
Genre: Metalcore
Παραγωγός: Infected Rain
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 07/01/2022
Band Links: Infected Rain | Facebook | Instagram | Spotify | YouTube | Bandcamp |

Τελευταία