Αρχική ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΑξέχαστα practical effects του κινηματογράφου

Αξέχαστα practical effects του κινηματογράφου

Ο ενθουσιασμός στις τάξεις των fans του The Lord of the Rings είναι μεγάλος τις τελευταίες ημέρες. Μετά την ανακοίνωση του ονόματος της σειράς που ετοιμάζει το Amazon prime, “The Lord of the Rings: Rings of Power”, έγινε γνωστό πως το teaser trailer ήταν όλο γυρισμένο σε χυτήριο και δεν περιλαμβάνει ίχνος από CGI.

Φυσικά, τα practical effects δεν είναι κάτι νέο στον κινηματογράφο, τουναντίον, ήταν πρώτα. Ήταν αυτά τα οποία γνώρισαν την αποθέωση στα genres του horror, του adventure, και του sci-fi, και χάρη στα οποία αυτά τα είδη κινηματογράφου εκτοξεύθηκαν σε φήμη. Με αφορμή λοιπόν την αποκάλυψη πως τα practical effects έδωσαν την ομορφιά και αυθεντικότητα στο teaser του “The Lord of the Rings: Rings of Power”, παρουσιάζουμε αξέχαστα practical effects από την ιστορία του κινηματογράφου.

TW: Τα κείμενα και τα βίντεο που ακολουθούν περιέχουν σκηνές βίας. Ορισμένα εξ αυτών, δεν μπορούν να προβληθούν εκτός YouTube και μπορείτε να τα δείτε κάνοντας κλικ στους τίτλους ταινιών που είναι υπογραμμισμένοι.

Terminator 2: Judgement Day (1991)

Τι να πρωτογράψει κανείς για αυτό το θρυλικό φιλμ. Ότι είναι αναμφίβολα στα πέντε κορυφαία sequels όλων των εποχών; Ότι τα practical effects είναι τόσο αληθοφανή που προκαλούν σοκ; Στο Terminator 2: Judgement Day έχουμε πολλές σκηνές όπου το CGI -σε αρκετά πρώιμο στάδιο τότε συγκριτικά με τώρα- κάνει πίσω και υποκλίνεται. Μια εξ αυτών είναι όταν η Sarah Connor (Linda Hamilton) αφαιρεί το microchip από το κρανίο του T-800 (Arnold Schwarzenegger).

Το ανοιχτό κρανίο είναι φυσικά make-up και κατασκευή, όχι ψηφιακό. Στη σκηνή, κοιτάζουμε και τον καθρέφτη, στον οποίο φαίνεται ο ίδιος ο Arnie και τα χέρια της δίδυμης αδερφής της Hamilton, Leslie με μοντέλο του κεφαλιού του Schwarzenegger να έχει κατασκευαστεί για να γυριστεί αυτή η σκηνή. Φυσικά, κανείς μας δεν ξεχνάει τη σκηνή που ο T-800 αφαιρεί το δέρμα από το χέρι του, το οποίο -ναι- είναι επίσης practical effect, καθόλου CGI!

Scanners (1981)

Πώς κάνεις ένα κεφάλι να εκραγεί; Γεμίζεις το κρανίο μιας κούκλας με συκώτια και εντόσθια από τον τοπικό χασάπη, και βάζεις έναν τύπο με καραμπίνα να σκύψει από πίσω και να το κάνει χίλια κομμάτια. Η κάμερα τραβάει σε slow motion και μια από τις πλέον θρυλικές σκηνές στην ιστορία του body horror είναι γεγονός.

Apollo 13 (1995)

Όχι, δεν πήγαν στο διάστημα. Αλλά βρέθηκαν πολύ κοντά στο να νιώσουν όπως τα άτομα που πάνε στο διάστημα κατά την εκπαίδευσή τους. Ο Ron Howard δεν ξόδεψε αμέτρητα χρήματα σε CGI. Έβαλε τους Tom Hanks και Kevin Bacon στο KC-135 super jet το οποίο πήγαινε τους ηθοποιούς πάνω-κάτω τόσο γρήγορα ώστε για 25 δευτερόλεπτα τη φορά, βρίσκονταν σε περιβάλλον μηδενικής βαρύτητας. Και λογικά έκαναν εμετούς. Πολλούς εμετούς.

127 Hours (2010)

Ας μην γελιόμαστε, η ταινία σε προετοιμάζει για τη στιγμή που ο James Franco, δηλαδή ο χαρακτήρας του, θα αποφασίσει να κόψει το χέρι του. Ο Danny Boyle λοιπόν φρόντισε αυτή η σκηνή να αξίζει 100%. Έτσι, κατασκευάστηκε ένα πιστό αντίγραφο ανθρώπινου χεριού, όχι μόνο εξωτερικά αλλά και εσωτερικά. Αποτέλεσμα; 20 από τα πιο ανατριχιαστικά λεπτά στη σύγχρονη ιστορία του σινεμά, χωρίς αμφιβολία.

2001: A Space Odyssey (1968)

Μπορεί ο Howard το 1995 να είχε το KC-136 super jet για το Apollo 13, αλλά το 1968 δεν είχαμε ακόμη πάει στο φεγγάρι. Οπότε ο Stanley Kubrick χρειάστηκε να είναι σαφώς πιο εφευρετικός για τη σκηνή που ο αστροναύτης κάνει jogging σε μηδενική βαρύτητα. Έφτιαξε μια γιγάντια ρόδα hamster wheel και την περίστρεψε γύρω από την κάμερα, σε ένα από τα πλέον φιλόδοξα και ακριβά εγχειρήματα για ένα εφέ. Την ίδια ώρα, η σκηνή του αιωρούμενου στυλό γυρίστηκε με τη χρήση ενός κομματιού από γυαλί και λίγο σελοτέιπ.

Jaws (1975)

Αν ποτέ το Jaws αποκτήσει remake, πιθανότατα ο καρχαρίας θα είναι CGI. Το 1975, ο Steven Spielberg δεν είχε τίποτα άλλο στη διάθεσή του παρά ένα άθλιο μηχανικό κατασκεύασμα που χαλούσε κάθε φορά που βρεχόταν. Στην αξέχαστη σκηνή της ταινίας που ο καρχαρίας πετάει το κεφάλι του έξω από τη θάλασσα, ένας δύτης βρίσκεται από κάτω και σπρώχνει την κατασκευή προς τα πάνω.

Star Wars: A New Hope (1977)

Τα practical effects του Star Wars: A New Hope είναι από τα ωραιότερα πράγματα που έχουν προβληθεί ποτέ. Ο Luke Skywalker με το X-Wing του μπαίνει στο Death Star και κατευθύνεται προς εκείνο το σημείο που κάποιος ξέχασε να καλύψει, με σκοπό να το καταστρέψει. Ένα μοντέλο του Death Star και ένα μοντέλο X-Wing κατασκευάστηκαν για αυτή τη σκηνή, που γυρίστηκε όλη με κοντινό πλάνο σε δυο μινιατούρες. Και έγινε μια από τις πλέον αξέχαστες στιγμές στην ιστορία του sci-fi.

Independence Day (1996)

Ο Roland Emmerich μπορεί να λέει πως έχει ισοπεδώσει τον Λευκό Οίκο. Βέβαια, μιλάμε για έναν Λευκό Οίκο ύψους 1,82 και πλάτους 3,64 μέτρων. Αυτό ήταν το μέγεθος της ρέπλικας του σπιτιού του Προέδρου των ΗΠΑ που εξερράγη, με το εφέ να γίνεται πραγματικότητα χάρη στο γύρισμα μιας ρέπλικας πόλης στα πλάγια, την ώρα που η κάμερα έγραφε, και κάποιος της έβαζε φωτιά.

It’s A Wonderful Life (1946)

Για πολλά άτομα η σπουδαιότερη ταινία Χριστουγέννων όλων των εποχών γυρίστηκε σε ένα ζεστό ράντσο στην California. Στα 40s, αν το Hollywood κάποιος ήθελε να φτιάξει χιόνι, έσπαγε δημητριακά. Όχι όμως ο Frank Capra και η RKO, που χρησιμοποίησαν ξύσμα από σαπούνι για να μετατρέψουν το Bedford Falls σε… χριστουγεννιάτικη κάρτα. Σε σύγχρονες, blu-ray εκδοχές της ταινίας, μπορείς να διακρίνεις το σαπούνι!

Dawn of the Dead (1978)

Οι σκηνές από ταινίες horror που περιλαμβάνουν practical effects είναι τόσες πολλές που θέλουμε βιβλιοθήκες. Θα επιλέξουμε το θρυλικό φιλμ του George A. Romero γιατί η σκηνή με το ζόμπι που περπατάει αργά προς τον έλικα ενός ελικοπτέρου δεν περιέχει CGI. Αλλωστε, μιλάμε για το 1978.

Raiders of the Lost Ark (1981)

Πώς είναι να σε κυνηγάει μια τεράστια μπάλα υαλοβάμβακα; Αυτή είναι μια ερώτηση που μπορεί να σας απαντήσει ο Harrison Ford. Γιατί; Επειδή αυτό ακριβώς συνέβη στη θρυλική σκηνή του Indiana Jones: Raiders of the Lost Ark, όταν ο Indy έτρεχε να σωθεί από μια τεράστια, σφαιρική κοτρόνα. Η ταινία περιλαμβάνει και άλλο τρομερό εφέ, στη σκηνή που το πρόσωπο ενός από τους ναζί λιώνει. Ο θάνατος του Toht (Ronald Lacey) ήταν τόσο τρομακτικός και αηδιαστικός χάρη σε ένα κεφάλι φτιαγμένο από ζελατίνη το οποίο τοποθετήθηκε δίπλα σε μια λάμπα θέρμανσης για ώρες, ώστε να λιώσει ακριβώς όπως ήθελε ο σκηνοθέτης. Επιταχύνοντας τη λήψη, επετεύχθη το αηδιαστικό αποτέλεσμα.

Nightmare On Elm Street (1984)

Τα πρακτικά εφέ με αίμα θα μπορούσαν να έχουν τη δική τους, ξεχωριστή λίστα. Στην κορυφή της θα ήταν λογικά ο Wes Craven με τον θάνατο του Glenn (Johnny Depp). Ο Wes έχτισε όλο το σετ και το γύρισε ανάποδα. Γέμισε την τρύπα με 1.892 λίτρα (!) ψεύτικο αίμα, το φούσκωμα έκανε το σετ να αναποδογυρίσει εκ νέου, προκάλεσε ηλεκτροπληξία στο μισό crew της ταινίας (κανονικά!) και έκανε τα πάντα πολύ, πολύ κόκκινα. Και χάρισε αυτή τη σκηνή.

The Fly (1986)

Ο Chris Wala κέρδισε Όσκαρ για τη δουλειά του στο θρυλικό φιλμ του David Conenberg. Η σκηνή που του χάρισε το βραβείο δεν είναι άλλη από αυτή που ο χαρακτήρας του Jeff Goldbulm μεταμορφώνεται πλήρως σε άνθρωπο-μύγα, σαπίζοντας από μέσα προς τα έξω, καλυμμένος με υγρά. Όλα με μαριονέτες, όλα τόσο, μα τόσο αηδιαστικά.

The Thing (1982)

Ουδείς μπορεί να πει με βεβαιότητα πως “αυτή είναι η πιο φρικτή σκηνή στο The Thing.” Η δουλειά που έγινε εδώ είναι σταθμός για τα practical effects στο horror. Το σκυλί που γυρίζει το δέρμα του προσώπου του ανάποδα; Η πληγή σε στομάχι που φυτρώνει δόντια και δαγκώνει κάποιον στο χέρι; Το κεφάλι ενός άνδρας καρφωμένο σε ένα σκουλήκι, και όλο πάνω σε μια γιγάντια αράχνη; Όλα, μα όλα, αληθινά, σε κούκλες, και αξέχαστα!

Jason and the Argonauts (1963)

Μετρ του stop-motion animation, ο Ray Harryhausen δεν αστειευόταν. Στα 60s ήταν το πιο καυτό όνομα στα special effects και ο στρατός από σκελετούς στο Jason and the Argonauts ήταν το απόλυτο κατόρθωμά του. Χρειάστηκαν πάνω από τέσσερις μήνες για να γυριστεί αυτή η σκηνή, με επτά σκελετούς να πολεμούν ηθοποιούς στην οθόνη την ίδια στιγμή. Έπος.

Inception (2010)

Από τότε που ο Fred Astaire χόρεψε στο ταβάνι με τους Tom και Jerry στο Anchors Away (1944), το περιστρεφόμενο σετ χρησιμοποιείται για να παρουσιαστούν σκηνές μηδενικής βαρύτητας. Ο Christopher Nolan πήγε τα πράγματα ένα βήμα πιο μακριά με τη μάχη του διαδρόμου.

Star Wars: The Empire Strikes Back (1980)

Jabba the Hutt. ET. Όλο το Labyrinth και το The Dark Crystal. Ό,τι ακουμπούσε ο Jim Henson, ήταν αριστούργημα. Είναι εύκολο να ξεχάσει κανείς πόσα χρωστάει ο κινηματογράφος στις μαριονέτες. Η πλέον δημοφιλής εξ αυτών, ο Yoda, βρισκόταν στο χέρι του Frank Oz και καθόρισε τα πάντα. Το sci-fi, ένα ολόκληρο fandom, πρόσφερε παρακαταθήκη για το The Mandalorian πολλές δεκαετίες μετά, έναν από τους πλέον αγαπημένους χαρακτήρες ever. Τα πάντα.

The Dark Knight (2008)

Τα practical effects στις σύγχρονες ταινίες αρκετές φορές τα προσπερνάμε ή ακόμη χειρότερα, τα θεωρούμε ψεύτικα, CGI. Το αναποδογύρισμα της νταλίκας στο Dark Knight του Nolan όμως σε πείθει πως είναι αληθινό, όχι 100% εξ αρχής, αλλά όσο το βλέπεις, καταλαβαίνεις πως ναι, he went there. Και πολύ καλά έκανε, διότι είναι σοκαριστικό να βλέπεις ένα τόσο μεγάλο όχημα να αναποδογυρίζει. Δεν ήταν καν μικρότερου μεγέθους. Ήταν πραγματική νταλίκα. Και την αναποδογύρισαν μέσα στη μέση του Σικάγο.

Alien (1979)

Το baby Alien έχει την καλύτερη είσοδο της ταινίας, χωρίς δεύτερη σκέψη. Όπως έγινε γνωστό αργότερα, κανένας από τους ηθοποιούς που ήταν γύρω από τον John Hurt (και ενώ αυτός φορούσε προσθετικό στέρνο, γεμάτο με αίμα και μια μαριονέτα του baby Alien) δεν γνώριζε τι επρόκειτο να συμβεί! Έτσι, η φρικτή αποκάλυψη ήταν ακόμη πιο τρομακτική, και οι αντιδράσεις της πρώτης λήψης, 100% πραγματικές!

Jurassic Park (1993)

Το Jurassic Park είναι διάσημο χάρη στο CGI του, όμως οι πλέον αξέχαστες σκηνές της ταινίας γυρίστηκαν με παραδοσιακό τρόπο. Εξ αυτών, η πλέον εντυπωσιακή είναι όταν ένα γιγάντιο, πλήρως λειτουργικό, πραγματικού μεγέθους animatronic του κεφαλιού του T-Rex διαλύει το αυτοκίνητο. Το βάρος, τα σάλια, και οι ήχοι μαζί συνθέτουν ένα σκηνικό που ούτε ένας στρατός από ψηφιακούς δεινόσαυρους δεν θα συνέθετε.

An American Werewolf In London (1981)

Στη βιομηχανία του σινεμά, η σκηνή μεταμόρφωσης αυτής της ταινίας θεωρείται από τις κορυφαίες, αν όχι η κορυφαία. Η δουλειά του Rick Baker στα εφέ της ταινίας του John Landis είναι αξέχαστη. Ένας συνδυασμός προσθετικών και ρομποτικών εξαρτημάτων μαζί χρησιμοποιήθηκε για να φέρει αυτό το αποτέλεσμα, μια οδυνηρή μεταμόρφωση ανθρώπου σε λυκάνθρωπο που προκαλεί πόνο και μόνο όταν την κοιτάζεις.

Τελευταία