Αρχική POP CULTURETHOUGHT BALLOONSThought Balloons: Η γλυκόπικρη συμφιλίωση με τον θάνατο

Thought Balloons: Η γλυκόπικρη συμφιλίωση με τον θάνατο

Το All Star Superman είναι ένα αριστούργημα. Τέλος.

Αυτή θα μπορούσε να είναι μια αποδεκτή τοποθέτηση επί του δημιουργήματος των Grant Morrison και Frank Quitely. Δεν υπάρχει έργο όμοιο με αυτό ικανό να ξεπεράσει το κλασσικό πια κόμικ των δυο αυτών βετεράνων της ενάτης τέχνης. Πολύ περισσότερο δεν υπάρχει κάποια ιστορία Superman ικανή να ξεπεράσει το μέγεθος, την φιλοδοξία και κυρίως την ευφυΐα του συγκεκριμένου έργου. Είναι δίχως υπερβολές η απόλυτη ιστορία με πρωταγωνιστή τον ήρωα. Είναι ένα απρόσμενα περίπλοκο ως προς την θεματολογία του μα και ευφάνταστα απλοϊκό όσον αφορά την πλοκή που δεν τείνει τόσο να αποσυνθέσει τον χαρακτήρα και την πλούσια μυθολογία του παρά να την εγκωμιάσει και να αναδείξει όλα αυτά που καθιστούν τόσο υπέροχο τον μυθικό κόσμο του κυανού ήρωα.

Η ειλικρίνεια και αγάπη με την οποία οι δυο καλλιτέχνες πλάθουν μια ιστορία που πραγματεύεται ουσιαστικά την θνητότητα είναι συγκινητική μα και ατέρμονα διασκεδαστική. Πως κατορθώνει όμως κάποιος να συλλάβει μια αφήγηση σχετικά με το λυκόφως ενός ανθρώπου χωρίς ίχνος κυνισμού ή κάποιας ζοφερής κατάληξης; Οι Morrison και Quitely ξεκαθαρίζουν ότι κάτι τέτοιο είναι πρακτικά αδύνατο όταν έχεις να κάνεις με τον τελευταίο Υιό του Κρυπτόν. Ο Clark Kent εκ των θεμελίων αποτελεί μια προσωπικότητα που δεν μπορεί να λειτουργήσει εντελώς επιτυχημένα αν τοποθετηθεί σε μια ζοφερή ιστορία. Παρά την αηδιαστική σχεδόν τάση σεναριογράφων να πλάθουν ιστορίες όπου ο χαρακτήρας είναι κάποιος μεγαλομανής ακροδεξιός ψυχοπαθής το μόνο που επιτυγχάνεται σε τέτοιες περιπτώσεις είναι η ανάδειξη της παντελής έλλειψης γνώσης σχετικά με τον χαρακτήρα από πλευράς των συγκεκριμένων δημιουργών. Ο Superman είναι ως ιδέα κάτι το αισιόδοξο, το ελπιδοφόρο, το αγνό. Είναι ένας προστάτης ο οποίος δεν κάνει διακρίσεις για το ποιος πρέπει να σωθεί. Αναγνωρίζει ότι κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αποφασίσει ποιος ζει ή ποιος πεθαίνει παρά την ισχύ και εξουσία που ενδεχομένως κατέχει.

Η ιδέα για το All Star Superman προήρθε όταν ο Morrison είδε έναν θαυμαστή του χαρακτήρα ντυμένο με την στολή του ήρωα σε μια έκθεση κόμικς. Ο συγκεκριμένος fan είχε καθίσει χαλαρά σε κάποια γωνία και έπινε ένα αναψυκτικό. Η εικόνα ήταν σουρεαλιστική μα και αφοπλιστικά ανθρωπινή. Ο δημιουργός συνειδητοποίησε τότε ότι η εικόνα αυτή αποτελεί την πεμπτουσία του χαρακτήρα. Ο Superman δεν χρειάζεται να στέκεται συνέχεια με φουσκωμένο το στήθος του και τα μπράτσα του να σφίγγονται. Ο Kal El δεν χρειάζεται να εμπνέει τον φόβο ή το δέος. Στόχος του είναι να εμπνέει την εμπιστοσύνη στον άλλον. Είτε είσαι φίλος είτε εχθρός, ο ήρωας επιθυμεί να σε κάνει να ηρεμήσεις και δεις στο πρόσωπο του όχι έναν ημίθεο αλλά έναν φίλο.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της νοοτροπίας περί της κατεύθυνσης του χαρακτήρα βρίσκουμε σε αφθονία μέσα στο κόμικ. Είναι κλασσικό πια το καρέ όπου μια έφηβη είναι έτοιμη να δώσει τέλος στην ζωή της, πηδώντας από έναν ουρανοξύστη έως ότου εμφανιστεί ο πρωταγωνιστής μας, διαβεβαιώνοντας την απλά «ότι όλα θα πάνε καλά» και δίνοντας της αυτό που χρειάζεται περισσότερο από όλα: μια ζεστή και σφιχτή αγκαλιά. Ο καλύτερος τρόπος να περιγράψεις αυτό το mini-series είναι ως ένα αντικαταθλιπτικό. Ακόμη και στις πιο τρομακτικές στιγμές της αφήγησης, οι δημιουργοί δεν αφήνουν τα πράγματα να γίνουν εντελώς θλιβερά. Στόχος του έργου είναι να σχηματίσει ένα χαμόγελο στον αναγνώστη. Να του χαρίσει μια ζεστή αγκαλιά που θα τον διαβεβαιώσει ότι όλα θα πάνε καλά.

Τα σχέδια του Frank Quitely ξεχειλίζουν από έναν ασύγκριτο ενθουσιασμό. Τα πολύχρωμα κουστούμια και σκηνικά, στολίζουν το λεπτομερές σχέδιο της εικαστικής ιδιοφυΐας που αποτελεί ο αμερικανός σκιτσογράφος. Κάθε καρέ αποτυπώνει μια ποικιλία συναισθημάτων προκαλώντας σε περιπτώσεις θαυμασμό, τρόμο και θυμηδία. Η σεκάνς όπου ο Clark Kent προσπαθεί να πάρει συνέντευξη από τον ορκισμένο εχθρό του Superman, Lex Luthor προσπαθώντας παράλληλα να τον προστατέψει κατά την διάρκεια μιας εξέγερσης στην φυλακή όπου κρατείται ο δεύτερος και ταυτόχρονα να μην ανακαλύψει κανείς την ταυτότητα του ίδιου είναι κάτι το εντυπωσιακό. Η περιπλοκότητα της δομής της δίνει μια επικά κινηματογραφική αίσθηση. Το χιούμορ είναι ανόμοιο άλλων και η όλη σκηνή με άνεση δημιουργεί το αίσθημα της αγωνίας στον αναγνώστη.

Το κόμικ αυτό είναι κάτι το οποίο απευθύνεται σε όλους τους αναγνώστες, ανεξάρτητου ηλικίας. Είναι μια δημιουργία που ξεχωρίζει για την αθωότητα και το συναίσθημα που βρίσκεται σε περισσό βαθμό μέσα στις σελίδες της. Συστήνεται ανεπιφύλακτα.

Τελευταία