Madrugada - Chimes At Midnight

Το να επιστρέψουν από αποχή δέκα ετών μπορεί να είναι ένα εξαιρετικά δύσκολο εγχείρημα για ορισμένες μπάντες, ειδικά αν αυτή η αποχή έχει προκληθεί εξαιτίας του θανάτου ενός από τα μέλη της. Αυτό συνέβη στους Madrugada – αποφάσισαν να αποσυρθούν έπειτα από τον θάνατο του φίλου τους και κιθαρίστα, Robert Buras, κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης αυτού που τότε επρόκειτο να ήταν το τελευταίο album τους, με τίτλο “Madrugada”.

Στη διάρκεια αυτών των 10 ετών, η μπάντα κατόρθωσε να προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον, τόσο εντός όσο και εκτός Ευρώπης, έτσι αποφάσισαν να επανενωθούν για να γιορτάσουν την 20η επέτειο του δίσκου που αποτέλεσε την ιαχή εισόδου τους στη μουσική, Industrial Silence. Βγήκαν σε περιοδεία με τα κομμάτια του δίσκου, με τρία από τα τέσσερα original μέλη τους στη σύνθεση (και φίλους τους να συμπληρώνουν τις κιθάρες), και η όρεξή τους άνοιξε. Και κάπως έτσι σήμερα, 14 χρόνια από το τελευταίο live τους το 2008, έχουμε το Chimes At Midnight.

Από το βαρύ άνοιγμα με το “Nobody Loves You Like I Do”, ένα πράγμα γίνεται ξεκάθαρο: μιλάμε για κλασικούς Madrugada, στα καλύτερά τους. Όσα χρειάζεται να είναι εκεί, είναι εκεί, είτε μιλάμε για τη χαρακτηριστική φωνή του Sivert Hoyem, είτε για την εξαιρετική ενορχήστρωση των Frode Jacobsen (μπάσο), Jon Lauvland Pettersen (ντραμς), Cato Thomasen, και Christer Knutsen (κιθάρες). Μακράν το ισχυρότερο όπλο αυτού του line-up είναι πως όλοι τους γνωρίζουν πότε πρέπει να κάνουν μισό ή ένα βήμα πίσω και να επιτρέψουν στη “less is more” αισθητική που καθόρισε τους Madrugada να μιλήσει μόνη της. Γνωρίζουν επίσης πότε να πατήσουν γκάζι και να εκτοξεύσουν τα κομμάτια που χρειάζεται, με αποτέλεσμα να έχουμε ένα εξαιρετικά προσεγμένο tracklist 12 τραγουδιών.

Ο ρομαντισμός κυριαρχεί στον δίσκο. Κομμάτια όπως τα “Call My Name” και “Running From The Love Of Your Life” επιβεβαιώνουν περίτρανα την έκταση της φωνής του Hoyem, με το πρώτο να καταδεικνύει της χαμηλές του, και το δεύτερο να περιλαμβάνει απαγγελία και γλυκύτητα. Το πιάνο μπαίνει στο προσκήνιο σε αρκετά σημεία του δίσκου, όπως στο “Help Yourself to Me” και στο “Ecstasy”, τη μπαλάντα με την οποία ολοκληρώνεται το album. Η ηχητική παλέτα των Madrugada επεκτείνεται περαιτέρω σε τραγούδια όπως το “Spanish Computer” και το “Empire Blues”, με το πρώτο να περιλαμβάνει ένα χαρακτηριστικό Latin feeling στις μελωδίες του, καθώς και ένα ηλεκτρισμένο κιθαριστικό σόλο, και το δεύτερο να μας φέρνει country και blues αναφορές της μπάντας στο προσκήνιο.

Στο τέλος, παρότι υπάρχουν κάποια στιγμές “αργές”, το Chimes At Midnight αποτελεί μια τρομερή επιστροφή των Madrugada. Είναι ένας δίσκος που δεν γνώριζα προσωπικά ότι χρειαζόμουν, παρά το γεγονός ότι αγαπώ το γκρουπ και τον Hoyem. Η μπάντα ωρίμασε σαν καλό κρασί και αυτός ο δίσκος αποτελεί την επιβεβαίωση αυτού. Εύχομαι αυτή η τραγωδία την οποία βιώνουμε να μην βρίσκεται σε νέο peak τον προσεχή Σεπτέμβρη, όταν οι Madrugada είναι να εμφανιστούν στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Το σύνολο των τραγουδιών του νέου album αποτελεί τρομερό υλικό για live, και η ζωντανή επιστροφή τους στη χώρα μας θα μας υπενθυμίσει -μεταξύ πολλών άλλων συναυλιών που αναμένουμε- πως πράγματι, ζούμε για την Τέχνη, και αυτή για εμάς και χάρη σε εμάς.

Υ.Γ. Ο τίτλος του δίσκου είναι απευθείας αναφορά στο φιλμ Falstaff του Orson Welles, το οποίο κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ ως Chimes At Midnight. Ο ίδιος ο Welles είχε πει πως η ιστορία της ταινίας αναφέρεται στην προδοσία της φιλίας. Η μπάντα δεν έχει σχολιάσει την επιλογή του τίτλου, ο οποίος θα μπορούσε κάλλιστα να είναι απλώς η φράση αυτή, η οποία μεταφράζεται ως “κουδουνίσματα τα μεσάνυχτα”. Θα μπορούσε πάλι να αποτελεί μια ποιητική "αυτοκριτική" της μπάντας, σαν να μας λέει πως αισθάνεται ότι "πρόδωσε" τον Buras, επιστρέφοντας στη δισκογραφία. Ίσως μάθουμε κάποτε, ίσως όχι.

Rating: 

 8.0


Εταιρεία: Self-Released
Genre: Alternative Rock
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 28/01/2022
Παραγωγός: Madrugada
Band Links: Madrugada | Facebook | Instagram | Twitter | Spotify | YouTube 

Τελευταία