Αρχική POP CULTURETHOUGHT BALLOONSThought Balloons: Τελευταίες επιθυμίες στο λυκόφως

Thought Balloons: Τελευταίες επιθυμίες στο λυκόφως

Με αφορμή την είδηση της συμμετοχής του Russel Crowe στο επερχόμενο spin-off της Sony και κατ’ επέκταση της Marvel, Kraven The Hunter, o τρυφερός και κατεστραμμένος από την υπερβολική κατανάλωση νικοτίνης και ενεργειακών ποτών, εγκέφαλος, έκανε ένα σύντομο ταξίδι στην παιδική του ηλικία, στην πρώτη μου επαφή με τον χαρακτήρα του Sergei Kravinoff, του αδίστακτου Κυνηγού ζώων, τεράτων και ηρώων με ονόματα που έχουν κάποια παραλλαγή του όρου «αράχνη» μέσα. Για πολλά χρόνια πίστευα ότι η πρώτη μου επαφή αποτελούσε το σύντομο πέρασμα του στα πρώτα τεύχη του Ultimate Spider-man του Brian Michael Bendis, ένα κόμικ που σμίλευσε την παιδική μου ηλικία και ως ενός βαθμού ευθύνεται που η ζωή μου τότε ήταν (λίγο) λιγότερο άσχημη. Στις σελίδες εκείνου του run o Kraven ήταν ένας ικανός μεν, νάρκισσος δε κυνηγός και σταρ τηλεοπτικής εκπομπής που ήθελε να εκμεταλλευτεί την δημοσιότητα γύρω από τον Spider-man, αιχμαλωτίζοντας τον σε ζωντανή μετάδοση. Φυσικά ο ήρωας μας τον νίκησε με σχετική ευκολία και ρεζίλεψε μπροστά σε όλους τους πολίτες της Νέας Υόρκης.

Όμως στην πραγματική μου πρώτη γνωριμία με τον χαρακτήρα τα πράγματα ήταν λίγο καλύτερα. Ως παιδί Ρωσίδας αλλοδαπής που κατά κύριο λόγο είχε μεγαλώσει με την αμερικανική κουλτούρα των 80s και των 90s (η μητέρα μου ήταν φανατική με την συγκεκριμένη περίοδο ακριβώς γιατί είχε βιώσει την νιότη κατά την διάρκεια της), οι Ρώσοι που έβλεπα εγώ στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο (με εξαίρεση φυσικά τον Arnie στο Red Heat) ήταν είτε γελοιογραφικά σχεδιασμένες καρικατούρες είτε λιγομίλητοι γίγαντες με κακόβουλες τάσεις. Σε κάθε περίπτωση, η εκπροσώπηση χαρακτήρων Ρωσικής και σλαβικής καταγωγής ήταν κίβδηλο σημείο της ποπ κουλτούρας. Με τρόμο και οργή θυμάμαι τους διαφόρους σλαβικής προελεύσεως χαρακτήρες στο Καφέ της Χαράς και την ενόχληση που προκαλούσε στην μητέρα μου όταν γειτόνισσες την ρωτούσαν αν έχει κάποια γνωστή που τη λένε Ταμίλα.

Ίσως εν μέρει για αυτό να με προσέλκυαν το πολύ τα κόμικς. Στα κόμικς έβρισκα τουλάχιστον τον περήφανο και λακωνικό Colossus, την μυστηριώδη και σαγηνευτική Black Widow και φυσικά τον Kraven. Όταν έμαθα για τον Kraven παρακολουθούσα ένα επεισόδιο του υπέρτατου Spider-man The Animated Series σε κάποιο κανάλι της ρωσικής τηλεόρασης. Βλέπετε ήμουν τεσσάρων και είχαμε αναγκαστεί με την μητέρα μου, λόγο ορισμένων γραφειοκρατικών εμπλοκών, να επιτρέψουμε στα πάτρια εδάφη της. Ως εκ τούτου για ένα πολύ μεγάλο διάστημα της παιδικής μου ηλικίας παρέμεινα μακριά από την Ελλάδα και τον πατέρα μου, σε μια περιοχή στα σύνορα της Ουκρανίας. Το συγκεκριμένο κανάλι της ρωσικής τηλεόρασης, κάθε απόγευμα στις 18.00 έδειχνε δυο (!) επεισόδια της σειράς κινουμένων σχεδίων των ’90. Ο κυνηγός που γνώρισα εγώ ήταν μια νερωμένη εκδοχή του χαρακτήρα από τα κόμικς, μα εξίσου σκληροτράχηλη και εντυπωσιακή. Αυτό που η συγκεκριμένη μεταφορά είχε πετύχει με μαεστρία ήταν να αναδείξει την διττή υπόσταση του χαρακτήρα. Δεν έχουμε να κάνουμε με έναν αδίστακτο κακούργο.

Για τον Sergei όλα είναι ένα παιχνίδι. Ένα κυνήγι. Πρέπει απλά να αποδείξει ότι είναι ο καλύτερος. Δεν θέλει να κατακτήσει τον κόσμο ή να αφανίσει το ανθρώπινο είδος. Θέλει να φέρει εις πέρας την αποστολή του. Η εμμονή του με την ιδέα της αποστολής του, είναι αυτό που θολώνει τον νου του. Η τρέλα του προέρχεται από τη τελειομανία του. Δεν θέλει πραγματικά να κάνει κακό σε κάποιον αθώο. Όμως έχει μια ανθυγιεινή προσήλωση στην άποψη ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

Και φτάνουμε στο Kraven’s Last Hunt. Ένα έργο φημισμένο σε απανταχού θαυμαστές κόμικ. Μιλώντας για αυτό μπορούμε με άνεση να το κατατάξουμε στις απόλυτες ιστορίες με πρωταγωνιστή τον Αραχνάκια. Είναι μια ιστορία ζοφερή, βαθύτατα ψυχολογική με ισχυρές φιλοσοφικές προεκτάσεις. Μια στυγνά μινιμαλιστική περιπέτεια που λειτουργεί αψεγάδιαστα ως μια μελέτη χαρακτήρων. Όμως όχι τόσο του πορφυρού εκδικητή όσο του εχθρού του, Kraven, του ανθρώπου που κατορθώνει να τον δολοφονήσει. Για χρόνια άκουγα τα καλύτερα λόγια για το συγκεκριμένο δημιούργημα. Ωστόσο εξαιτίας της αδιαφορίας μου σχετικά με το συγκεκριμένο run του J. M. DeMatteis στον χαρακτήρα, μια αδιαφορία που είχε προκύψει από την επαφή μου με άλλα σημεία της δουλειάς του στη συγκειμένη σειρά, απέφευγα να το αποκτήσω. Η ευκαιρία όμως μου δόθηκε όταν το συγκεκριμένο story arc μου χαρίστηκε ως δώρο από μια κοντινή μου φίλη, η οποία ούσα άσχετη με τα κόμικ πήρε το πρώτο πράγμα που είδε σε κάποια γωνία των Public του Συντάγματος. Ολοκληρώνοντας το λεπτό αυτό trade paperback συνειδητοποίησα με μεγάλη χαρά ότι ναι, οι θρύλοι είναι αληθινοί… επρόκειτο όντως για ένα αριστούργημα.

Το έργο των DeMatteis και Mike Zeck από κάθε άποψη αποτελεί πρωτοπόρο στο τι θα δούμε στα μετέπειτα χρόνια να κάνουν δημιουργοί στο είδος. Είναι μια ιστορία με περισσό θάρρος και απύθμενο βάθος. Μια αφήγηση μεστή, μεθοδευμένη και πάνω από όλα απροσδόκητα σκληρή με τον αναγνώστη. Δεν διαβάζουμε τόσο ένα Spider-man κομικ. Ναι ο ήρωας μας κυριολεκτικά σέρνεται έξω από τον τάφο του και παλεύει να επανέλθει στην ζωή. Στο φινάλε θριαμβεύει. Ξανασμίγει με τους αγαπημένους τους ανθρώπους. Κυρίως βλέπουμε ένα φλερτ. Τον Kraven έχοντας κερδίσει την νέμεση του, να πραγματεύεται το νόημα της ζωής και να φλερτάρει με την ιδέα του θανάτου.

Υπάρχει άραγε κάποιος ουσιαστικός σκοπός στην γεμάτη βάσανα ύπαρξη του τώρα που ο χειρότερος του εχθρός απεβίωσε. Το πορτραίτο του βετεράνου κυνηγού είναι ελλιπές τρυφερότητας. Είναι ειλικρινές. Είναι αληθινό. Η ντόμπρα φύση της αφήγησης θα πιάσει απροετοίμαστο τον αναγνώστη και θα τον εντυπωσιάσει. Δεν υπάρχει κάποια λύτρωση για τον Kraven. Δεν υπάρχει κάποια τιμωρία. Η τιμωρία είναι η ίδια η ιδέα της ζωής που συνεχίζεται. Ο χειρότερος του εχθρός είναι και θα παραμείνει ο ίδιος του ο εαυτός. Οι προσωπικές αμφιβολίες αποτελούν τα φαντάσματα του παρελθόντος που σα δαίμονες του ψιθυρίζουν στο αυτί και θολώνουν την κρίση του, μαυρίζοντας την καρδιά του.

Μεγάλο μέρος της επιτυχίας του όλου δημιουργήματος είναι ο σχεδιασμός του Mike Zeck. Η δουλειά του εδώ προσαρμόζεται από άποψη αισθητικής στο γράψιμο του σεναριογράφου. Αν κανείς δει τα σχέδια του σε προγενέστερα τεύχη με πρωταγωνιστή τον υπέρ- ήρωα και εδώ θα συνειδητοποιήσει ότι ο Zeck αλλάζει εξ ολοκλήρου το στυλ του ώστε να εξυπηρετήσει την πρώτη υλη που του έχει δοθεί. Οι χαρακτήρες είναι πιο εκφραστικοί είτε ως προς την μοχθηρότητα τους είτε ως τον πόνο τους. Οι σκιές πνίγουν το κάθε καρέ. Το σκοτάδι περιτριγυρίζει και χαϊδεύει τις φιγούρες των χαρακτήρων. Οι ήρωες μας ζουν και αναπνέουν σε ένα περιβάλλον πόνου και αγωνίας. Ο Zeck δεν δημιουργεί ένα κόσμο απόδρασης από την πραγματικότητα. Δημιουργεί την είσοδο σε μια υπαρξιακή κόλαση.

Είναι μάλλον κάτι το συνετό που οι σεναριογράφοι της επικείμενης ταινίας έχουν δηλώσει την ξεκάθαρη έμπνευση τους από το Kraven’s Last Hunt. Και η συμμετοχη του J.C. Chandor, ενός καλλιτέχνη γνωστού για ψυχολογικά θρίλερ όπου η αγωνία και η ένταση προέρχεται από το αποπνικτικό περιβάλλον στο οποίο οι πράξεις τους δεν έχουν κανένα ουσιώδη αντίκτυπο (A Most Violent Year, All Is Lost, Margin Call) είναι σίγουρα μια ταιριαστή επιλογή για τον ρόλο του σκηνοθέτη σε μια διασκευή του κόμικ των DeMatteis και Zeck. Μέχρι όμως το μακρινό 2023, σας προτρέπω αγαπητοί αναγνώστες να διαβάσετε αυτόν τον σταθμό στην ένατη τέχνη.

Τελευταία