Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΚανείς όπως οι Νορβηγοί Pt I

Κανείς όπως οι Νορβηγοί Pt I

Δεν είμαι σίγουρος για τους λόγους που κατέστησαν του Νορβηγούς το καλύτερο εργοστάσιο παραγωγής Black Metal, σίγουρα μπορώ να δω μία σύνδεση με το κλίμα. Το κρύο που επικρατεί στο βορειότερο τμήμα της Σκανδιναβικής χερσονήσου, σε συνδυασμό με το συνεχές σκοτάδι, αποτελούν μία καλή αφορμή να καταπιαστεί κάποιος με τη σκοτεινότερη ακραία έκφανση του Heavy Metal. Όμως είναι αληθές το παραπάνω ή μήπως λόγω αυτής τους της ικανότητας – να παίζουν τόσο καλό Black Metal – συνδυάσαμε το εν λόγω ιδίωμα με τις Νορβηγικές κλιματολογικές συνθήκες.

Αλλη μία πλευρά που θα μπορούσαμε να εξετάσουμε είναι ο τρόπος με τον οποίο εκχριστιανίστηκαν, ένας τρόπος γεμάτος αίμα και καταστροφή. Πάλι όμως αυτό μπορεί να εξηγήσει το περιεχόμενο των στίχων τους, ίσως και την πιο ζοφερή μουσική προσέγγιση, αφού στη θρησκεία το κακό έχει συνδεθεί με το σκοτάδι. Έτσι, θα μπορούσαμε να πούμε ότι στην προσπάθειά τους να εναντιωθούν κάθετα στην επικρατούσα θρησκεία, συμβολικά κατά κάποιον τρόπο, επέλεξαν να «υμνούν» το αντίθετο του Μεσσία.

Πιθανώς κανένα από τα παραπάνω να μην μπορεί να σταθεί μόνο του ως εξήγηση και να χρειάζεται ένα κράμα τους για να εξηγηθεί. Ανεξάρτητα από τα αίτια, αυτό που αποτελεί γεγονός είναι ότι παρότι δεν το γέννησαν (Hail Quorthon) είναι αυτοί που το υπηρέτησαν καλύτερα από όλους και ποτέ στην ιστορία της μουσικής μία χώρα δε συνδέθηκε τόσο στενά με ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής. Πάμε λοιπόν να δούμε τους οχτώ καλύτερους – κατ’ εμέ – δίσκους που μπορούμε να συναντήσουμε στο Νορβηγικό Black Metal.

Σημείωση: Η σειρά είναι αύξουσα, από το λιγότερο καλό προς το καλύτερο, και δεν μπαίνει δεύτερος δίσκος από μία μπάντα.

8. Old Man’s Child – The Pagan Prosperity

O δεύτερος δίσκος του πολυσχιδούς Thomas Rune Andersen Orre ή όπως είναι γνωστός, Galder. Πολύ πριν την ένταξη στους Dimmu Borgir, ο Νορβηγός multi-instrumentalist είχε καθιερωθεί στις συνειδήσεις του κοινού ως ένας από τους καλύτερους κιθαριστές της σκηνής και δικαίως. Η συνθετική σκέψη του Galder ισορροπεί τέλεια μεταξύ ικανότητας, μελωδίας και ουσίας. Για παράδειγμα το solo στο κλείσιμο του “The Millennium Kling” θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία του Black Metal. Αυτό που όμως τον καθιστά ξεχωριστό είναι τα γυρίσματα που υπάρχουν σε όλα του τα κομμάτια, τα οποία παρότι είναι φαινομενικά «αντίθετοι κόσμοι», ο Galder πάντα καταφέρνει να τα ταιριάζει.

Στο The Pagan Prosperity, το πλήθος των riffs και η μετάβαση από το ένα στο άλλο θυμίζουν τη Guernica. Ξέρω πόσο υπερβολικό σάς ακούγεται, αλλά σκεφτείτε λίγο κάθε στοιχείο του πίνακα μόνο του, ξεκομμένο από τα υπόλοιπα. Σαν μονάδα μοιάζουν να μην έχουν κανένα νόημα και αν τα εξετάσεις ξεχωριστά, πάλι δεν μπορείς να δεις πώς όλα αυτά μαζί μπορούν να καταλήξουν σε κάτι που να βγάζει νόημα. Αντίστοιχα, τα riffs, τα φωνητικά, τα πλήκτρα, τα τύμπανα, μοιάζουν σαν έχουν παιχτεί από κάποιες εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες, όμως, όλα είναι βγαλμένα από τον Δαιδαλώδη εγκέφαλο του Galder, που ως άλλος Picasso, είναι ο μόνος που μπορεί να τα συνδέσει, να τους δώσει νόημα και εν τέλει να παράξει ένα αριστούργημα, εκεί όπου οι υπόλοιποι θα έβλεπαν απλά θολούρα.

7. The Kovenant – Nexus Polaris

H ιστορία μας εδώ θα ασχοληθεί με τα μουσικά επιτεύγματα των Nagash και Blackheart. Οι ήρωες της μοιάζουν σαν χαρακτήρες βγαλμένοι από κάποια gothic νουβέλα (ή και του Warhammer θα έλεγε κάποιος ελέω Nagash) αναγκάστηκαν να αλλάξουν το όνομα τους όταν ήρθαν σε «σύγκρουση» με τους Σουηδούς συνονόματους τους, Covenant (σημείωση: Τεράστιο album το United States of Mind). Τότε το Black Metal συγκρότημα αναγκάστηκε να αλλάξει το όνομά του σε The Kovenant.

Ένα συγκρότημα που συχνά – και αδίκως – προσπερνάται όταν ανοίγει η κουβέντα για τους μεγάλους του είδους. Το Nexus Polaris για παράδειγμα, αποτελεί έναν δίσκο «αστρικών» διαστάσεων. Βρίθει μελωδίας, ατμόσφαιρας & επιθετικότητας και αποτελεί την κορωνίδα των μουσικών ικανοτήτων των δημιουργών του. Επίσης καλό θα ήταν να αναλογιστούμε λίγο το line-up το οποίο είναι all star μπάντας, αφού εκτός των Nagash (μπάσο, φωνή) και Blackheart (κιθάρα), έχουμε τον Sverd – Ο βασικός συνθέτης των Arcturus – στα πλήκτρα, την Deva στις δεύτερες, τον Hellhammer στα τύμπανα και τον Astenu (τότε μέλος των Dimmu Borgir) στην κιθάρα.

Έχουμε δει πολλές all-star συνθέσεις να μη λειτουργούν (πρόχειρα να αναφέρω το In Sorte Diaboli), εδώ όμως έχουμε την εξαίρεση. Το album μοιάζει σαν οι Cradle of Filth να απέκτησαν την ικανότητα να παίξουν progressive. Ίσως ο λόγος που να μην πήρε την αναγνώριση που του άξιζε να έγκειται στο ότι δεν ήταν αυτό που λέμε «αμιγώς Black Metal», τίποτα όμως δεν μπορεί να αναιρέσει τη στιβαρότητα και την ευφυΐα που το διέπουν και στα 43:28 λεπτά διάρκειας του.

Δείτε το Part II εδώ.

Τελευταία