Αρχική DEPARTISTSLUCKY 8Lucky 8: Αγαπημένα live performances

Lucky 8: Αγαπημένα live performances

21/02/2022

Καλή εβδομάδα σε όλους. Δεύτερη εβδομάδα με σερί Lucky 8 και αυτή την φορά έχουμε ένα λατρεμένο μας θέμα. Σύσσωμη η ομάδα του Depart κλήθηκε να βρει τα αγαπημένα της Live Performances.

Ακολουθούν στιγμές που μας κόπηκε η ανάσα, μας σηκώθηκε η τρίχα και χάσαμε το μυαλό μας. Στιγμές που μεγαλώνουν τους μύθους, στιγμές που περνάνε στην αιωνιότητα, στιγμές που θα ήθελες να ζήσεις ή να ξαναζήσεις αν ήσουν από τους τυχερούς! Επιμέλεια: Χρήστος Καραγιάννης

Rage Against The Machine - Bullet In The Head - 1993 (Χρήστος Καραγιάννης)

Δεν θα μπορούσε σε ένα κείμενο με live performances να λείπει η καλύτερη μπάντα του γνωστού σύμπαντος. Το συγκεκριμένο Bullet in the head του 93' είναι ένας οδηγός για την ενέργεια που πρέπει να βγάζει μια μπάντα όταν βρίσκεται στην σκηνή.

Freddie Mercury Vocal Improvisation In Live Aid 1985 (Κώστας Παπανικολάου)

Δεν είναι καν κομμάτι. Αν και ναι, είναι. Είναι το "ζέσταμα" της ανεπανάληπτης φωνής του Freddie Mercury, live, μπροστά σε 72.000 (!) ανθρώπους, στο αξέχαστο Live Aid. Το γεγονός πως ανέβηκε στη σκηνή και επέλεξε να κάνει αυτό το διάλειμμα θα ήταν αρκετό από μόνο του για να θεωρηθεί αυτή μια σπουδαία στιγμή στην ιστορία της μουσικής. Όμως ο Freddie δεν ήταν ποτέ "απλά ένα πράγμα". Επί δυο λεπτά και κάτι, η επιβλητική παρουσία του οδηγεί δεκάδες χιλιάδες άτομα να τραγουδήσουν τυχαίους ήχους και μελωδίες, ΑΠΛΑ επειδή το κάνει ο Mercury. Ανεπανάληπτος.

Country Joe McDonald - I-Feel-Like-I'm-Fixin'-to-Die Rag - Live Woodstock 1969 (Κώστας Χανδρινός)

Μπορούμε να βάλουμε άπειρες στιγμές live shows, η αλήθεια είναι όμως ότι λίγοι μπόρεσαν να τσιγκλήσουν ευαίσθητες χορδές όπως ο Country Joe McDonald μπροστά σε περίπου 300.000 (και παραπάνω) ανθρώπους στο Woodstock. Το πιο αστείο δε, ότι ανέβηκε για να γεμίσει το κενό ανάμεσα στους Quill και το Santana. Εκείνος βάσει προγράμματος θα έπαιζε την επόμενη μέρα με τους Country Joe & the Fish. Ανέβηκε όπως-όπως και ξεσήκωσε τους πάντες με το απλό, ευθύ και έξυπνα σαρκαστικό I-Feel-like-I'm-Fixin-to-Die Rag (γνωστό και ως Vietnam Song), το πραγματικό νόημα εκείνης της συναυλίας. Τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Κάπως θλιβερό ότι είναι ακόμα επίκαιρο, γιατί οι πόλεμοι δεν έφυγαν, τουναντίον, βαθιά ανατριχιαστικό ως πλήρης και καθαρός συμβολισμός της δύναμης της μουσικής.

Knockin' on Joe - Nick Cave & The Bad Seeds (Φοίβος Κρομμύδας)

Το 1989 ο Uli Schupel ακολουθεί τον Nick Cave στην αμερικάνικη περιοδεία των Bad Seeds για το Tender Prey. Καταγράφει σκηνές από το δρόμο, τα παρασκήνια, τις αλληλεπιδράσεις της μπάντας αλλά και ζωντανές εκτελέσεις κομματιών. Ανάμεσα σε αυτές, έχει την τύχη να πατήσει το rec στη συγκλονιστικότερη εκτέλεση του Knockin' On Joe από το The Firstborn Is Dead. Ένα κομμάτι που στη στουντιακή εκτέλεση χαρακτηρίζεται από ένα υπόγειο πένθος, ζωντανά μετατρέπεται σε ένα κορυφούμενο μαστίγωμα που καίει το δέρμα. Τυχερός που είδα το εν λόγω ντοκιμαντέρ στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας και το βίωσα σωματικά.

Cult of Luna - Years In A Day: ‘The Sweep’ & ‘Light Chaser’ (Αντώνης Βουβέλλης)

Δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω την παρουσίαση του Mariner με την Julie Christmas. Εξωπραγματική live μπάντα, με light show που σε κάνει να ξεχνάς που βρίσκεσαι, στην σκηνή απλά ανοίγει ένα portal ενώ στέκεσαι συναρπασμένος και προσπαθείς να "μαζέψεις" σαγόνια. Ανατριχίλα δίχως τέλος, μακάρι να μην ακυρωθεί το επόμενο live.

Faith No More - King For A Day (Μάριο Αγγελος Παρασκευαΐδης)

Το πιο επιβλητικό κομμάτι μιας μπάντας που χαρακτηριζόταν για τα live performances της και την επιθετικότητας της. Κι όμως με αυτό το αργόσυρτο groovie κομμάτι καταφέρνει να καθηλώνει κοινό της και με ρομαντικούς γλυκόπικρους στίχους που κάθε φορά ερμηνεύονται αναφερόμενοι στους fans κι όχι όπως πρωτογράφτηκαν(αλλά όπως είχαν σκοπό). Αντί να κυνηγούν το technicality και την ακραία αισθητική αποδίδουν πραγματικό avant garde όντας όσο πιο chill και cool γίνεται στην ίσως καλύτερη περίοδο τους.

Lana Del Rey - West Coast Live at Hollywood Forever Cemetery (Μυρτώ Ραμμοπούλου)

Δεν ξέρω συνολικά πώς ήταν το live και μάλλον φοβάμαι και να το ψάξω. Όμως, η συγκεκριμένη εκτέλεση του West Coast είναι χρυσός. Η love-to-hate-to-love Lana del Rey, δίνει μια υπέροχα συναισθηματική φορτισμένη performance και λιώνει την καρδιά μας. Το class της επί σκηνής απερίγραπτο. Divάρα, χωρίς "μαγκιές" και απόλυτα συγκεντρωμένη, χάνει τις νότες που πρέπει για να δώσει συναίσθημα στο τραγούδι της. Στα plus το καλωσόρισμα του κοινού στη φράση της "Finally, I'm in California".

Ben Howard's breathtaking performance of End of the Affair | Later... With Jools Holland - BBC (Γιώργος Γαζής)

Ο Ben Howard είναι ένα μουσικό φαινόμενο που με έβαλε σε πολλές σκέψεις, καθώς δημιουργεί πάντα ένα συναίσθημα μελαγχολίας και ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ μία γαλήνη κ ευφορία που δεν μπορώ να την εξηγήσω με τίποτα. Η συγκεκριμένη live ερμηνεία, με μεγάλη ιστορία από πίσω που σας προτείνω να την ψάξετε για να το κατανοήσετε καλύτερα, είναι ακριβώς αυτό που εννοώ. Ανατριχιαστικός από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο.

Τελευταία