Αρχική POP CULTURETHOUGHT BALLOONSThought Balloons: Τρόμος και παράνοια στον νου του Bruce Banner

Thought Balloons: Τρόμος και παράνοια στον νου του Bruce Banner

Η family-friendly εκδοχή του χαρακτήρα στο MCU, η σαπουνόπερα δράσης με τους Bill Bixby και Lou Ferrigno, το υπαρξιακό μελόδραμα του Ang Lee και ο τραγικός ημίθεος του Edward Norton έχουν συμβάλλει εν μέρει στο να λησμονήσει τόσο το ευρύ κοινό όσο και πιο μυημένοι ότι ο Hulk από την απαρχή της δημιουργίας του αποτελούσε έναν καθαρά horror χαρακτήρα.

Βασισμένος στον Dr. Jekyll και στο alter ego, Mr. Hyde, ο Bruce Banner και η σκοτεινή προσωπικότητα του αρχικά γκρίζου και μετέπειτα πράσινου τέρατος που αναδύεται την επιφάνεια κάθε φορά που ο ήρωας μας εξοργίζεται, αποτελεί μόνο μια πτυχή ενός πολύχρωμου μωσαϊκού φρίκης και παράνοιας. Παρά τις πιο ηρωικές εξορμήσεις του χαρακτήρα, η υπόσταση του μπαμπούλα που βρίσκεται έμφυτη σε όλη την ιδέα, βρίσκεται είτε σε μεγάλο βαθμό είτε σε μικρό μέσα στην αφήγηση. Είναι ένα τέρας. Μερικές φορές αγαθό. Αλλες όχι τόσο. Και άλλες μοχθηρό. Είναι ειλικρινά άξιο δοκιμίου η μελέτη και ανάλυση των διαφόρων προσωπικοτήτων που διαμένουν στο κεφάλι του συνεσταλμένου και ιδιοφυούς επιστήμονα και η απαρίθμηση όλων αυτών των φορών που ένας δημιουργός αποφάσισε να συστήσει εκ νέου θεμελιώδεις ιδέες γύρω από το τι αποτελεί ο «πράσινος Γολιάθ». Ο Al Ewing ήθελε να ανατρέψει τα δεδομένα όμως σε σημείο που κανείς πριν από αυτόν δεν τόλμησε.

Ο βρετανός σεναριογράφος που την τελευταία δεκαετία έχει κάνει ένα αξιοσέβαστο όνομα στον χώρο των εικονογραφημένων ιστοριών θέλει να αποσαφηνίσει ότι δεν επιθυμεί να κάνει κάτι παρόμοιο με όσα προηγήθηκαν. Πολύ περισσότερο δεν θέλει μόνο να εντυπωσιάσει το κοινό μα και να το προκαλέσει σε βαθμό που να δημιουργήσει αηδία, τρόμο και αγωνία. Η ιστορία που μας αφηγούνται οι Ewing και Joe Bennet στο Immortal Hulk (με τη συμβολή και άλλων πολλών σκιτσογράφων φυσικά) είναι μια ατόφια εποποιία horror fantasy και τρέλας βγαλμένης από τις σελίδες αφηγήματος του H.P. Lovecraft. Ως έργο έχει περισσότερα κοινά με το Titane της Julie Ducournau και το Videodrome του David Cronenberg παρά με τις κινηματογραφικές περιπέτειες των ηρώων του House of Ideas που κάνουν δισεκατομμύρια σε εισπράξεις. Είναι ένα κόμικ που δεν έχει στόχο την ευρεία αποδοχή… και για αυτό είναι ιδιοφυές.

Η ιστορία μας τοποθετεί κατευθείαν στο μάτι του κυκλώνα όπου για άλλη μια φορά φυγάς, ο Bruce Banner εβρισκόμενος στην μακρά χειρότερη στιγμή της ζωής του καταδιώκεται από μια επίμονη δημοσιογράφο και τις αρχές ενώ ταυτόχρονα πρέπει να αντιμετωπίσει μια μυστηριώδη κυβερνητική οργάνωση, σκοτεινές δυνάμεις από το υπερπέραν και μια προσφάτως αναδυομένη προσωπικότητα του Hulk. O Devil Hulk όπως τον αποκαλούν οι υπόλοιποι είναι μια εκδοχή του τέρατος που δεν υστερεί ούτε στο ελάχιστο σε δύναμη (ενδέχεται να είναι και η πιο δυνατή έκφανση της προσωπικότητας του) αλλά ταυτόχρονα αποτελεί έναν σαρδόνιο, καυστικό και μοχθηρό τιμωρό όλων όσων δεν ανταποκριθούν της αρέσκειας του.

Η πλοκή μας ταξιδεύει σε μια διαδρομή γύρω από την εύθραυστη ψυχική υγεία του Banner, τον αντίκτυπο που έχει η συμβίωση του με ένα αιμοσταγές τέρας, την συνεπακόλουθη συμφιλίωση με αυτό και τις πληγές που έχει αφήσει αυτό το τέρας στον διάβα του εξαιτίας της καταστροφικής μανίας του. Κινητήριος δύναμη της αφήγησης είναι η θλίψη. Κάθε χαρακτήρας την αισθάνεται έως και το μεδούλι του. Μια θλίψη που απορρέει από το ζοφερό παρελθόν και αναρριχάται σταδιακά όταν τα πράγματα χειροτερεύουν. Είναι αδικία να ειπωθεί ότι το παρόν κόμικ αποτελεί μόνο μια ιστορία Hulk. Είναι ένα ensemble piece με ανθρώπους που μαθαίνουν να ζουν με τα σκατά στην ζωή τους αλλά και ταυτόχρονα προσπαθούν να ανακαλύψουν την προέλευση των σκοτεινών δυνάμεων που έχουν βαλθεί να χρησιμοποιήσουν τις ζωές τους ως πιόνια στα ραδιούργα σχέδια τους. Ο Ewing στήνει αριστοτεχνικά μια ατμόσφαιρα διαρκούς απειλής και φόβου δίχως να καταφεύγει σε κλισέ ή να θυσιάζει το «όραμα» του.

Πολλοί καλλιτέχνες πέρασαν από το συγκεκριμένο run, όμως το κόμικ ανήκει δικαιωματικά στον Joe Bennet. Η φρίκη που αποτυπώνει στις σελίδες του είναι πανέμορφα μαγευτική. Οι εικαστικές του δημιουργίες είναι ικανές να τρομοκρατήσουν τον πιο σκληροτράχηλο αναγνώστη και να προκαλέσουν αναγούλα στο πιο γερό στομάχι. Συγκεκριμένα ο τρόπος που σχεδιάζει το αγαπημένο σε όλους μας Πράσινο Τέρας είναι γοητευτικά μεγαλόπρεπης. Υπάρχει κάτι το ασυνήθιστα ενδιαφέρον στην ανάδειξη των μυών και των τερατόμορφων ρυτίδων στο σώμα του δαιμονικού αυτού προστάτη. Κάθε σελίδα που έχει εικονογραφήσει ο Bennett, είναι ένα χάρμα οφθαλμών και κάτι το ατέρμονα ξεχωριστό χωρίς αυτό να σημαίνει τον υποβιβασμό της δουλειάς των υπολοίπων σχεδιαστών ή των εντυπωσιακών εξώφυλλων του Alex Ross.

Η σπουδαιότητα του εν λόγω δημιουργήματος τόσο όσον αφορά το σύνολο της ενάτης τέχνης έως και σήμερα όσο και την γενικότερη προϊστορία του χαρακτήρα που απαριθμεί περίπου μισό αιώνα ύπαρξης είναι αναμφίβολη. Είναι ιδανική ευκαιρία για παλιούς αναγνώστες να βιώσουν κάτι καινούργιο και για νέους να εισέρθουν σε μια διαφορετική πλευρά του είδους. Αλλωστε ποιος μπορεί να αντισταθεί σε τέτοια φάτσα.

Τελευταία