Lethal Weapon: Not another cop story

Η αγάπη μου για τον Richard Donner και την συμβολή του στον κινηματογράφο είναι αμέριστη. Ο άνθρωπος όχι μόνο τόλμησε να δημιουργήσει κάτι εντελώς καινούργιο που έως και σήμερα αποτελεί το χρυσό παράδειγμα για το είδος των superhero movies με το Superman αλλά είναι ο ιθύνων νους για αριστουργήματα του escapism cinema όπως The Goonies, Scrooged, The Omen μεταξύ άλλων. Ήταν ένας δημιουργός που αν και δεν είχε τις arthouse ευαισθησίες των Ingmar Bergman, Andrei Tarkovski ή Stanley Kubrick, είχε το ξεχωριστό εκείνο όραμα που του έδινε τη δυνατότητα να ξέρει ακριβώς τι ήθελε να δει το κοινό.

Ο Shane Black είναι ένας ταλαντούχος σεναριογράφος (και αρκετά ικανός σκηνοθέτης) που άφησε τη πινελιά του με ένα ξεχωριστό στυλ. Ήξερε πώς να ισορροπήσει το χιούμορ με το δράμα και να τα τοποθετήσει με έναν κομψό και αριστοτεχνικό τρόπο σε μια ιστορία δράσης. Δίχως αμφιβολία η καλύτερη στιγμή της καριέρας του ως σκηνοθέτης ήταν με το The Nice Guys το όποιο ξεχώρισε την περασμένη δεκαετία με το πόσο απροσάρμοστο ήταν όσον αφορά την κατεύθυνση του mainstream κινηματογράφου.

Οι δυο αυτοί συναντήθηκαν υπό την επίβλεψη του διαβόητου (ψυχασθενή) μελοπαραγωγού Joel Silver και δημιούργησαν μαγεία με το Lethal Weapon. O όρος buddy cop χρησιμοποιείται καταχρηστικά σχεδόν όταν μιλάμε για ένα συγκεκριμένο είδος στην εβδόμη τέχνη. Η ύπαρξη του σίγουρα προηγείται χρονικά το έργο του Donner. Όμως η ταινία με πρωταγωνιστές τους Mel Gibson και Danny Glover ήταν αυτή που θεμελίωσε το concept. Το αναβάθμισε. Το τελειοποίησε.

Ως ταινία είναι ένα masterclass στο πως πλάθεις μια μοντέρνα ταινία δράσης. Είναι αστεία σε βαθμό που ξεπέρνα τις περισσότερες κωμωδίες των τελευταίων χρόνων δίχως όμως να επισκιάζει τα πιο σοβαρά σημεία της. Είναι απρόσμενα ζοφερή και έντονα συναισθηματική ιστορία. Δεν διστάζει να αγγίξει θέματα που οι ταινίες δράσης έως τότε δεν πλησίαζαν. Οι χαρακτήρες αισθάνονται πραγματικά συναισθήματα. Κατάθλιψη, αυτοκτονία, απώλεια, η συμφιλίωση με την ίδια μας την θνητότητα είναι ζητήματα που το σενάριο πραγματεύεται με τρυφερότητα και κατανόηση. Σκηνές ζόφου μένουν αλησμόνητες με τον ίδιο τρόπο που μένουν οι διάφορες απολαυστικές στιχομυθίες και ατάκες.

Ο φακός του Donner αποτυπώνει καθετί θεώρει σημαντικό και το αναδεικνύει. Κάθε καρέ ξεχειλίζει από μια νέο νουάρ ατμόσφαιρα αλλά και μια παιχνιδιάρικη αταξία που γίνεται ακόμη πιο έντονη στις θεαματικά δυναμικές σεκάνς δράσης. Είναι εντυπωσιακή η αποτύπωση της έντασης και της αγωνιάς που βιώνουν οι χαρακτήρες και η μαεστρία με την όποια δομούνται τα πλάνα όπου οι χαρακτήρες ανταλλάσσουν σφαίρες μεταξύ τους.

Η καρδιά όμως του όλου εγχειρήματος είναι δίχως αμφιβολία οι ερμηνείες των Gibson και Glover. Οι σχέσεις των χαρακτήρων τους που διακρίνεται από μια πρωτοφανή ποικιλία κινήτρων και συναισθημάτων αποδίδεται με έναν φαντασμαγορικό τρόπο μέσω της ασύγκριτης χημείας των δυο ηθοποιών αλλά και τις παθιασμένες μα και πειστικές ερμηνείες τους. Προσθέτουν κάτι νέο σε κάθε σκηνή τόσο στους χαρακτήρες όσο και στην μεταξύ τους σχέση. Η φιλία τους είναι ρεαλιστική και σίγουρα αξιοζήλευτη. ?ξιος αναφοράς είναι και ο Gary Busey τον ρόλο του κακού. Ο συγκεκριμένος ρόλος αποτέλεσε το comeback του ύστερα από ένα τραγικό αυτοκινητιστικό δυστύχημα που παραλίγο να τελειώσει την ζωή του αλλά και τον πρώτο ανταγωνιστικό ρόλο του ηθοποιού. Δίχως περιττολογίες η δουλειά του εδώ είναι ένας κακός που κάνει το κοινό να επιθυμεί με φλογερό πάθος τους πρωταγωνιστές να τοποθετήσουν μια σφαίρα το κρανίο του.

?σχετα με τα συναισθήματα σας για τον Gibson αλλά και για τον θεσμό του αστυνομικού σώματος, η ταινία του Donner είναι και θα παραμείνει ένα από τα σπουδαιότερα έργα του blockbuster κινηματογράφου. Ένα φιλμ που βρίσκει την ευφυΐα και ευρηματικότητα στην απλότητα της. Ο Richard Donner ήταν ένας από τους μεγαλύτερους παραμυθάδες της μεγάλης οθόνης. Για μικρούς αλλά κυρίως για μεγάλους.

Τελευταία