Αρχική ΜΟΥΣΙΚΗΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΚανείς όπως οι Νορβηγοί

Κανείς όπως οι Νορβηγοί

Δεν είμαι σίγουρος για τους λόγους που κατέστησαν του Νορβηγούς το καλύτερο εργοστάσιο παραγωγής Black Metal, σίγουρα μπορώ να δω μία σύνδεση με το κλίμα. Το κρύο που επικρατεί στο βορειότερο τμήμα της Σκανδιναβικής χερσονήσου, σε συνδυασμό με το συνεχές σκοτάδι, αποτελούν μία καλή αφορμή να καταπιαστεί κάποιος με τη σκοτεινότερη ακραία έκφανση του Heavy Metal. Όμως είναι αληθές το παραπάνω ή μήπως λόγω αυτής τους της ικανότητας – να παίζουν τόσο καλό Black Metal – συνδυάσαμε το εν λόγω ιδίωμα με τις Νορβηγικές κλιματολογικές συνθήκες.

Αλλη μία πλευρά που θα μπορούσαμε να εξετάσουμε είναι ο τρόπος με τον οποίο εκχριστιανίστηκαν, ένας τρόπος γεμάτος αίμα και καταστροφή. Πάλι όμως αυτό μπορεί να εξηγήσει το περιεχόμενο των στίχων τους, ίσως και την πιο ζοφερή μουσική προσέγγιση, αφού στη θρησκεία το κακό έχει συνδεθεί με το σκοτάδι. Έτσι, θα μπορούσαμε να πούμε ότι στην προσπάθειά τους να εναντιωθούν κάθετα στην επικρατούσα θρησκεία, συμβολικά κατά κάποιον τρόπο, επέλεξαν να «υμνούν» το αντίθετο του Μεσσία.

Πιθανώς κανένα από τα παραπάνω να μην μπορεί να σταθεί μόνο του ως εξήγηση και να χρειάζεται ένα κράμα τους για να εξηγηθεί. Ανεξάρτητα από τα αίτια, αυτό που αποτελεί γεγονός είναι ότι παρότι δεν το γέννησαν (Hail Quorthon) είναι αυτοί που το υπηρέτησαν καλύτερα από όλους και ποτέ στην ιστορία της μουσικής μία χώρα δε συνδέθηκε τόσο στενά με ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής. Πάμε λοιπόν να δούμε τους οχτώ καλύτερους – κατ’ εμέ – δίσκους που μπορούμε να συναντήσουμε στο Νορβηγικό Black Metal.

Σημείωση: Η σειρά είναι αύξουσα, από το λιγότερο καλό προς το καλύτερο, και δεν μπαίνει δεύτερος δίσκος από μία μπάντα.

8. Old Man’s Child – The Pagan Prosperity

O δεύτερος δίσκος του πολυσχιδούς Thomas Rune Andersen Orre ή όπως είναι γνωστός, Galder. Πολύ πριν την ένταξη στους Dimmu Borgir, ο Νορβηγός multi-instrumentalist είχε καθιερωθεί στις συνειδήσεις του κοινού ως ένας από τους καλύτερους κιθαριστές της σκηνής και δικαίως. Η συνθετική σκέψη του Galder ισορροπεί τέλεια μεταξύ ικανότητας, μελωδίας και ουσίας. Για παράδειγμα το solo στο κλείσιμο του “The Millennium Kling” θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία του Black Metal. Αυτό που όμως τον καθιστά ξεχωριστό είναι τα γυρίσματα που υπάρχουν σε όλα του τα κομμάτια, τα οποία παρότι είναι φαινομενικά «αντίθετοι κόσμοι», ο Galder πάντα καταφέρνει να τα ταιριάζει.

Στο The Pagan Prosperity, το πλήθος των riffs και η μετάβαση από το ένα στο άλλο θυμίζουν τη Guernica. Ξέρω πόσο υπερβολικό σάς ακούγεται, αλλά σκεφτείτε λίγο κάθε στοιχείο του πίνακα μόνο του, ξεκομμένο από τα υπόλοιπα. Σαν μονάδα μοιάζουν να μην έχουν κανένα νόημα και αν τα εξετάσεις ξεχωριστά, πάλι δεν μπορείς να δεις πώς όλα αυτά μαζί μπορούν να καταλήξουν σε κάτι που να βγάζει νόημα. Αντίστοιχα, τα riffs, τα φωνητικά, τα πλήκτρα, τα τύμπανα, μοιάζουν σαν έχουν παιχτεί από κάποιες εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες, όμως, όλα είναι βγαλμένα από τον Δαιδαλώδη εγκέφαλο του Galder, που ως άλλος Picasso, είναι ο μόνος που μπορεί να τα συνδέσει, να τους δώσει νόημα και εν τέλει να παράξει ένα αριστούργημα, εκεί όπου οι υπόλοιποι θα έβλεπαν απλά θολούρα.

7. The Kovenant – Nexus Polaris

H ιστορία μας εδώ θα ασχοληθεί με τα μουσικά επιτεύγματα των Nagash και Blackheart. Οι ήρωες της μοιάζουν σαν χαρακτήρες βγαλμένοι από κάποια gothic νουβέλα (ή και του Warhammer θα έλεγε κάποιος ελέω Nagash) αναγκάστηκαν να αλλάξουν το όνομα τους όταν ήρθαν σε «σύγκρουση» με τους Σουηδούς συνονόματους τους, Covenant (σημείωση: Τεράστιο album το United States of Mind). Τότε το Black Metal συγκρότημα αναγκάστηκε να αλλάξει το όνομά του σε The Kovenant.

Ένα συγκρότημα που συχνά – και αδίκως – προσπερνάται όταν ανοίγει η κουβέντα για τους μεγάλους του είδους. Το Nexus Polaris για παράδειγμα, αποτελεί έναν δίσκο «αστρικών» διαστάσεων. Βρίθει μελωδίας, ατμόσφαιρας & επιθετικότητας και αποτελεί την κορωνίδα των μουσικών ικανοτήτων των δημιουργών του. Επίσης καλό θα ήταν να αναλογιστούμε λίγο το line-up το οποίο είναι all star μπάντας, αφού εκτός των Nagash (μπάσο, φωνή) και Blackheart (κιθάρα), έχουμε τον Sverd – Ο βασικός συνθέτης των Arcturus – στα πλήκτρα, την Deva στις δεύτερες, τον Hellhammer στα τύμπανα και τον Astenu (τότε μέλος των Dimmu Borgir) στην κιθάρα.

Έχουμε δει πολλές all-star συνθέσεις να μη λειτουργούν (πρόχειρα να αναφέρω το In Sorte Diaboli), εδώ όμως έχουμε την εξαίρεση. Το album μοιάζει σαν οι Cradle of Filth να απέκτησαν την ικανότητα να παίξουν progressive. Ίσως ο λόγος που να μην πήρε την αναγνώριση που του άξιζε να έγκειται στο ότι δεν ήταν αυτό που λέμε «αμιγώς Black Metal», τίποτα όμως δεν μπορεί να αναιρέσει τη στιβαρότητα και την ευφυΐα που το διέπουν και στα 43:28 λεπτά διάρκειας του.

6. Limbonic Art – Moon in the Scorpio

Πας να γράψεις για ένα album που έχεις ακούσει αμέτρητες φορές και αντί να σου έρθει στο μυαλό σου ένα μουσικό θέμα, το πρώτο που σκέφτεσαι είναι το εξώφυλλο. Μία μάγισσα να στέκεται στην κορυφή ενός λόφου και να τη λούζει το φως της πανσελήνου. Μάλιστα το καλλιτέχνημα το υπογράφει ο Morfeus που μαζί με τον Daemon αποτελούν το line-up των Limbonic Art.

Οι Νορβηγοί είναι από τις λίγες μπάντες που κατάφεραν να ξεφύγουν από την "κατάρα του εκπληκτικού debut album". Σίγουρα το Moon in the Scorpio αποτελεί την καλύτερη δισκογραφικά στιγμή τους, όμως από κοντά ακολουθούν και τα Ad Noctum - Dynasty of Death, In Abhorrence Dementia και Legacy of Evil (με αυτή τη σειρά). Αυτό που κάνει τη συγκεκριμένη κυκλοφορία να ξεχωρίζει είναι ο τρόπος με τον οποίο περικλείει και τις δύο Νορβηγικές Black Metal σχολές. Τα πλήκτρα και η ατμόσφαιρά του αγκαλιάζουν σφιχτά το Majestic Black Metal, ενώ οι κιθάρες και – ιδιαίτερα – τα φωνητικά του βαδίζουν στα μονοπάτια του Raw Black Metal. Επίσης, χωρίς να είναι «βαφτισμένο» concept album, λειτουργεί ακριβώς με αυτό τον τρόπο αφού κάθε κομμάτι συνεχίζει από εκεί που τελείωσε το προηγούμενο και ενώ θα βρεις πολλούς να το αποθεώνουν, δύσκολα συναντάς κάποιον να σου πει ότι ξεχωρίζει κάποιο τραγούδι.

5. Darkthrone – Transilvanian Hunger

Αν έχετε ακούσει πολύ Black Metal στη ζωή σας, σκεφτείτε λίγο πόσες μπάντες προσπάθησαν να αναπαράξουν τον απόκοσμο ήχο των Darkthrone. Αφού ολοκληρώσετε αυτή τη σκέψη και δείτε τα αποτελέσματα να είναι πολλά, φιλτράρετε το πόσα σχήματα το πέτυχαν. Το μηδενικό αποτελέσματα που θα προκύψει δε συνδέεται με την ανικανότητα των «σφετεριστών» του ήχου τους, αλλά με την απαράμιλλη ικανότητα των Fenriz και Nocturno Culto να προσεγγίζουν τη μουσική με μοναδική σκοπιά.

Ήταν πολύ δύσκολο να ξεχωρίσω ένα album των Darkthrone, δεν έχω σοβαρά επιχειρήματα γιατί το Transilvanian Hunger είναι καλύτερο από το Under a Funeral Moon ή το A Blaze in the Northern Sky ή ακόμα και τα Panzerfaust και Total Death. Αλλωστε μιλάμε για μία μπάντα που σε πολύ μεγάλο βαθμό καθόρισε το πως θα ακούγονται σήμερα αρκετά παρακλάδια του Black Metal.

Συχνά λόγω της αξιαγάπητης γραφικότητας που χαρακτηρίζει τον Fenriz ξεχνάμε το πόσο μεγάλος μουσικός είναι. Στην κατακλείδα της ανίερης τριάδας των Darkthrone ακούμε το Black Metal στην πιο πρωτόλεια εκδοχή του. Συγχρόνως, λόγω ταλέντου, ερχόμαστε αντιμέτωποι με πολυρυθμικά θέματα τα οποία ξεφεύγουν από τα στεγανά του ιδιώματος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το Skald av Satans sol το οποίο αν το ακούσουμε με διαφορετική ενορχήστρωση, είναι εξαιρετικά απίθανο να καταλάβει κάποιος είναι Black Metal κομμάτι. Οι Darkthrone όμως, σαν μπάντα έχουν μία ιδιαιτερότητα: δεν ορίζονται από τις νόρμες του Black Metal, αντιθέτως, τις ορίζουν αυτοί.

4. Satyricon – Nemesis Divina

Τελευταίο album πριν πάμε στο βάθρο και νιώθω εξίσου περίεργα που έχω βάλει τους Satyricon πάνω από τους Darkthrone, αλλά όπως και να το δει κανείς, το μεγαλείο του Nemesis Divina με δικαιολογεί. Σίγουρα το δίδυμο Satyr & Frost δεν κάνουν κάτι διαφορετικό από ό,τι στους πρώτους δύο δίσκους, όμως, το 1996 περνούν στη σφαίρα της αιωνιότητας και της αθανασίας.

O Satyr γράφει μουσική καλύτερα από όσο θα γράψει ποτέ του και ίσως αυτό μπορούμε να το συμπεράνουμε από το γεγονός ότι Nocturno και Ihsahn του ζήτησαν να συμμετέχουν στην ολοκλήρωση του album. Πολλοί σπεύδουν να το χαρακτηρίσουν ως ένα από τα καλύτερα Black Metal albums όλων των εποχών, εγώ από την άλλη το θεωρώ ως μία από τις κορυφαίες στιγμές του Heavy Metal συνολικά. Ίσως σας ακούγεται υπερβολή. Αν ναι, τότε δεν έχετε παρά να το ξανακούσετε και θα καταλάβετε πως ένα album που ηχογραφήθηκε 25 ολόκληρα χρόνια πριν, όχι μόνο δεν ακούγεται παρωχημένο αλλά διατηρεί σε απόλυτο βαθμό το σφρίγος και τη φρεσκάδα του. Γιατί ναι, είναι τόσο καλό το Nemesis Divina.

3. Dimmu Borgir - Enthrone Darkness Triumphant

Το όνομα τους σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει σκοτεινή πόλη και ο Shagrath με τον Silenoz το τιμούν για σχεδόν τριάντα χρόνια. Το Enthrone Darkness Triumphant είναι ο πρώτος δίσκος της ριζικής αλλαγής που εκτόξευσε το συγκρότημα σε δυσθεώρητα επίπεδα και δεν είναι άλλη από την μετατόπιση του Stian Tomt Thoresen (Shagrath) στα φωνητικά.

Αυτή η αλλαγή επηρέασε πολυεπίπεδα την μπάντα, αφού η θεατρικότητα του Shagrath έδωσε τον τόνο που έλλειπε μέχρι τότε στους Dimmu Borgir και απελευθέρωσε συνθετικά τον – πιο περιορισμένων δυνατοτήτων φωνητικά – Silenoz. Επίσης μας χάρισε και έναν από τους καλύτερους frontmen της σκηνής, αφού σχεδόν δίμετρος Νορβηγός δεσπόζει στη σκηνή ως ο αρχηγός μίας αποκρυφιστικής αδελφότητας.

Αρκετοί κατηγορούν ότι τους Dimmu Borgir ότι μετά από αυτόν τον δίσκο έγιναν mainstream – που είναι το κακό δε μας λένε – μετά το Enthrone Darkness Triumphant και το λένε με διάθεση να θίξουν την μπάντα. Όμως, αν ρωτάτε εμένα, αυτό είναι και το μεγαλύτερο παράσημο τους, ότι άρχισε κόσμος να ασχολείται και να γνωρίζει το Black Metal μέσω αυτού του δίσκου και είναι λογικό, γιατί εγώ στα 20 και κάτι χρόνια που παρακολουθώ τη σκηνή δεν μπορώ να ονομάσω και πολλές κυκλοφορίες που να μην έχουν ούτε ένα δευτερόλεπτο filler.

We are forever captured, by the embrace of death.

2. Mayhem - De Mysteriis Dom Sathanas

Ίσως το πιο πολυσυζητημένο album στην ιστορία του Heavy Metal για μη μουσικούς λόγους. Τόνοι μελάνης έχουν χυθεί για να σχολιάσουν τη δολοφονία του κατά-γενική-παραδοχή ηγέτη της Νορβηγικής σκηνής, Euronymous από τον ημίτρελο και γεμάτο απεκκρίματα στο κεφάλι, Varg Vikernes.

Η ιστορία αυτή όμως αδικεί το μουσικό μεγαλείο του album και ότι το πως «ξύνουμε» στο Black Metal το δίδαξε ο εκλιπών Øystein Aarseth. Πολλές φορές όταν η κουβέντα πάει στον Euronymous η συζήτηση κινείται γύρω από την συμπεριφορά του ως ιδιοκτήτης του Helvete και την συμπεριφορική ακρότητα που τον χαρακτήριζε. Οι λόγοι όμως που τον κατέστησαν ως πρόσωπο αναφοράς του παγκόσμιου Black Metal δεν είναι αυτοί – ακόμα και αν είναι, κακώς είναι. Ακούγοντας κάποιος το De Mysteriis Dom Sathanas έρχεται αντιμέτωπος με μία πανδαισία riffs τα οποία έχουν με τραχιά μελωδικότητα.

Ένα album που η ατμόσφαιρα του μοιάζει βγαλμένη από κάποιον κόσμο που έχει κατασκευάσει ένας μοχθηρός και αβυσσαλέος νους και σκεφτείτε ότι ποτέ δεν τον ακούσαμε πλήρως τραγουδημένο από τον Dead. ?λλο ένα στοιχείο που τον κάνει μνημειώδη είναι το μπάσο του Count Grishnackh όπου ειδικά στο Life Eternal παραδίδει μαθήματα στο πώς παίζεται το όργανο στο Black Metal.

Έχουν περάσει τριάντα χρόνια και είναι αναμφίβολα ένας από τους πολυακουσμένους Black Metal δίσκους, παρόλα αυτά κανείς δεν έχει τολμήσει μέχρι σήμερα έστω να προσπαθήσει να πλησιάσει τον νεκρικά παγωμένο του ήχο. Ούτε το ίδιο το συγκρότημα, και αυτό αποδεικνύει πόσο μεγάλος συνθέτης ήταν ο Euronymous.

Σημείωση: Το να αυτοαποκαλούνται οι Mayhem χωρίς τον Euronymous ως the True Mayhem, είναι σαν να φύγει ο Steve Harris από τους Iron Maiden και οι υπόλοιποι να ονομαστούν, The True Iron Maiden, απλά δε γίνεται.

1. Emperor - In the Nightside Eclipse

Στο νήμα, ακόμα δεν είμαι σίγουρος ποιο από τα δύο είναι καλύτερα, το In the Nightside Eclipse ή το Anthems to the Welkin at Dusk. Πιθανότατα αν με άφηνα να βάλω δίσκους από μία μπάντα σε αυτήν τη λίστα, το ένα ήταν στη θέση 1 και το έτερο στη δεύτερη. Ακόμα πιο εντυπωσιακό με τους Emperor είναι αν αναλογιστεί κάποιος ότι από το δεύτερο κιόλας album τους συζητιόταν το αν είναι η καλύτερη μπάντα του είδους όλων των εποχών. Τα χρόνια πέρασαν, «τόνοι» μουσικής έχουν φτάσει πια στα αυτιά μας και το ερώτημα έχει απαντηθεί, ΕΙΝΑΙ.

Ξεκινώντας από το εικαστικό και τα orcs που παρελαύνουν προς τη Minas Morgul, σχεδιασμένα δια χειρός Necrolord (Kristian Wåhlin), αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικότερα εξώφυλλα της μουσικής ιστορίας. Δε λέω ότι απαραίτητα το καλύτερο, όμως, αν κάποιος έχει ακούσει έστω μία φορά τον δίσκο, δε γίνεται να μη θυμάται αυτό το παγωμένα μπλε τοπίο.

Μουσικά ο δίσκος έχει όλα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν το είδος, παρόλα αυτά αποτελεί το album που ορίζει μέχρι και σήμερα πως πρέπει να παίζεται το Symphonic/Majestic Black Metal. Δε χρειάζονται πολλές ακροάσεις, ούτε καν πολλά λεπτά, αρκεί να ακούσει κάποιος το Into the Infinity of Thoughts. Μόλις στο πρώτο κομμάτι – οκ, προηγείται ένα intro – ακούγεται ο παραδοσιακός ήχος του Νορβηγικού Black Metal σε μία όμως απόδοση της που μέχρι τότε έμοιαζε αδύνατη. Εύστοχα είχε σχολιάσει τότε στο AllΜusic o Steve Huey πως ακόμα και η πιο σκληρή νότα που παίζουν οι Emperor, όταν την ακούς με τη συνοδεία των πλήκτρων μεταμορφώνεται σε ένα συναισθηματικό σύμπλεγμα.

Η σύνθεση, η ενορχήστρωση, τα πλήκτρα και οι κιθάρες, δηλαδή τα στοιχεία που ξεχωρίζουν στο album έχουν όλα έναν κοινό συντελεστή, τον Vegard Sverre Tveitan ή αλλιώς, Ihsahn. Νομίζω ότι πλέον μετά από σχεδόν τριάντα χρόνια μπορούμε με ασφάλεια να πούμε ότι από άποψη ταλέντου, ο Ihsahn είναι ό,τι καλύτερο έβγαλε η Νορβηγία.

Το In the Nightside Eclipse κυκλοφορεί το σωτήριον έτος 1994 και η επιρροή που ασκεί είναι τόσο μεγάλη που συγκροτήματα όπως οι Bathory και οι Darkthrone προσπαθούν να εντάξουν τα πλήκτρα στον ήχο τους. Σε μία συνέντευξη του ο Ihsahn είχε αναφέρει ότι με τον Samoth, όταν σκιαγραφούσαν τον δίσκο ήθελαν να μοιάζει σαν να έχει βγει από κάποια ταινία τρόμου και αυτός ήταν ο λόγος που μοιραία τους οδήγησε στη χρήση πλήκτρων.

Ό,τι είναι για την Ελλάδα ο Παρθενώνας, ο πύργος του ?ιφελ για τη Γαλλία και το ?γαλμα της Ελευθερίας για τις ΗΠΑ, ακριβώς το ίδιο πράγμα είναι και το In the Nightside Eclipse για το Black Metal. Και αν υπάρχει κάτι που μπορεί να ενισχύσει τον μύθο που θέλει το Black Metal να συνδέεται με δυνάμεις εκτός αυτού του κόσμου, είναι πως όταν οι Ihsahn και Samoth έγραφαν το In the Nightside Eclipse δεν ήταν ούτε είκοσι χρονών. Ίσως οι Μαύροι Μάγοι που έκαναν τους Emperor ξακουστούς σε κάθε γωνία του πλανήτη να ήταν κάτι παραπάνω από αποκυήματα της φαντασίας του Mortiis.

Τελευταία